zanik błony śluzowej nosa

Zanik błony śluzowej nosa (atrophic rhinitis) to przewlekły stan chorobowy charakteryzujący się ścieńczeniem błony śluzowej wyściełającej jamę nosową, co prowadzi do zmniejszenia jej objętości i upośledzenia funkcji. W przebiegu schorzenia dochodzi do zaniku gruczołów śluzowych, zmniejszenia liczby komórek kubkowych oraz utraty rzęsek nabłonka.

Etiologia zaniku błony śluzowej nosa obejmuje przewlekłe stany zapalne, infekcje bakteryjne (szczególnie wywołane przez Klebsiella ozaenae), urazy jamy nosowej, radioterapię okoliczną, zabiegi chirurgiczne w obrębie nosa oraz niektóre schorzenia układowe. Wyróżnia się postać pierwotną (idiopatyczną) oraz wtórną, będącą następstwem innych patologii.

Objawy kliniczne obejmują uczucie suchości w nosie, nawracające krwawienia, tworzenie się strupów, nieprzyjemny zapach z nosa (ozaena), zaburzenia węchu oraz postępujące upośledzenie drożności nosa. W badaniu rynoskopowym stwierdza się poszerzone przewody nosowe z widoczną bladą, scieńczałą błoną śluzową pokrytą zaschniętą wydzieliną.

Leczenie zaniku błony śluzowej nosa jest trudne i długotrwałe. Obejmuje intensywne nawilżanie błony śluzowej, płukanie jam nosowych roztworem soli fizjologicznej, stosowanie preparatów zawierających kwas hialuronowy oraz mukolityki. W przypadkach wtórnych konieczne jest leczenie choroby podstawowej. W zaawansowanych przypadkach rozważa się metody chirurgiczne mające na celu zwężenie jam nosowych.

Powiązane wpisy

  1. 22.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl