zaburzenie myślenia
Zaburzenie myślenia to dysfunkcja poznawcza polegająca na nieprawidłowości w treści, formie lub procesie myślenia. W praktyce klinicznej zaburzenia myślenia obejmują szerokie spektrum objawów, od zaburzeń formalnych (zaburzenia toku myślenia) po zaburzenia treści myślenia (urojenia).
Formalne zaburzenia myślenia obejmują m.in. spowolnienie, przyspieszenie, rozkojarzenie, persewerację, okoliczność czy zablokowanie myślenia. Są one najczęściej obserwowane w schizofrenii, zaburzeniach afektywnych oraz organicznych zaburzeniach psychicznych. Diagnostyka opiera się głównie na obserwacji wypowiedzi pacjenta, gdyż zaburzony tok myślenia odzwierciedla się w mowie.
Zaburzenia treści myślenia manifestują się głównie pod postacią urojeń – fałszywych przekonań, które są podtrzymywane mimo dowodów na ich nieprawdziwość. Najczęściej występują urojenia prześladowcze, odnoszące, wielkościowe, nihilistyczne czy depresyjne. Są one charakterystyczne dla zaburzeń psychotycznych, w tym schizofrenii, zaburzeń urojeniowych oraz epizodów manii i depresji psychotycznej.
Leczenie zaburzeń myślenia zależy od ich etiologii i obejmuje farmakoterapię (leki przeciwpsychotyczne, stabilizatory nastroju, leki przeciwdepresyjne) oraz oddziaływania psychoterapeutyczne. W przypadkach opornych na leczenie stosuje się elektrowstrząsy lub inne metody stymulacji mózgu. Wczesne rozpoznanie i wdrożenie leczenia poprawia rokowanie i zmniejsza ryzyko niekorzystnych następstw psychospołecznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Actimodan 100 mg
W praktyce klinicznej istotne jest uwzględnienie wpływu modafinilu (substancji czynnej preparatu Actimodan) na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Mimo działania stymulującego, modafinil nie gwarantuje pełnej normalizacji czuwania u pacjentów z nadmierną sennością, co wymaga regularnej oceny stopnia senności. Do najczęstszych działań niepożądanych wpływających na funkcje psychomotoryczne należą bóle głowy (≥10%), zawroty głowy (≥1/100 do ≤1/10), senność (≥1/100 do ≤1/10) oraz niewyraźne widzenie (≥1/1 000 do ≤1/100). Ponadto obserwuje się parestezje, dyskinezę, brak koordynacji ruchów, zaburzenia mowy, splątanie oraz rzadkie omamy (≥1/10 000 do <1/1 000), które mogą znacząco upośledzać zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
bezsenność, ból głowy, ból w klatce piersiowej, brak koordynacji ruchów, częstoskurcz, dezorientacja, drażliwość, drżenie, dyskineza, hiperkineza, lęk, modafinil, nadciśnienie, nadmierna senność, niepamięć, niepokój ruchowy, nieprawidłowe widzenie, niewyraźne widzenie, omamy, parestezje, pobudzenie psychoruchowe, rzadkoskurcz, splątanie, zaburzenie mowy, zaburzenie myślenia, zaburzenie ruchowe, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zawroty głowy, zespół suchego oka - Leksykon chorób i schorzeń
Schizofrenia – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Schizofrenia to złożone zaburzenie psychiczne manifestujące się objawami pozytywnymi (halucynacje, urojenia, dezorganizacja myślenia i mowy), negatywnymi (anhedonia, wycofanie społeczne, apatia) oraz poznawczymi (deficyty uwagi, pamięci i koncentracji). Choroba zwykle ujawnia się w późnej adolescencji lub wczesnej dorosłości i wymaga kompleksowej oceny, w tym badania stanu psychicznego, oceny ryzyka samobójstwa oraz funkcjonowania w codziennych czynnościach (ADL). Leczenie opiera się na farmakoterapii lekami przeciwpsychotycznymi – typowymi (np. haloperidol) i atypowymi (np. arypiprazol, olanzapina, kwetiapina) – które hamują receptory dopaminergiczne, zmniejszając nasilenie objawów psychotycznych. Monitorowanie działań niepożądanych, takich jak objawy pozapiramidowe czy niedociśnienie ortostatyczne, jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa i poprawy przestrzegania terapii. Wsparcie psychospołeczne, w tym terapia poznawczo-behawioralna, trening umiejętności społecznych oraz rehabilitacja zawodowa, stanowią integralną część leczenia, poprawiając funkcjonowanie i jakość życia pacjentów.
arypiprazol, asertywne leczenie środowiskowe, badanie stanu psychicznego, choroba sercowo-naczyniowa, czynności życia codziennego, deficyt samoopieki, dezorganizacja mowy, dyskineza, haloperidol, halucynacja, halucynacja nakazująca, koordynowana opieka specjalistyczna, kwetiapina, lek atypowy, lek przeciwpsychotyczny, nawrót choroby, niedociśnienie ortostatyczne, objaw negatywny, objaw poznawczy, objaw pozytywny, ocena psychospołeczna, olanzapina, rehabilitacja zawodowa, ruch mimowolny, ryzyko przemocy, ryzyko samobójcze, samookaleczenie, sedacja, terapia indywidualna, terapia poznawczo-behawioralna, terapia rodzinna, testowanie rzeczywistości, trening umiejętności społecznych, urojenie, zaburzenie funkcjonowania, zaburzenie interakcji społecznej, zaburzenie mobilności fizycznej, zaburzenie myślenia, zaburzenie odżywiania, zaburzenie percepcji sensorycznej, zaburzenie procesu myślowego, zachowanie autodestrukcyjne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bonogren 200 mg
Lek Bonogren 200 mg zawiera 200 mg kwetiapiny w formie fumaranu kwetiapiny i jest wskazany przede wszystkim w leczeniu schizofrenii oraz choroby afektywnej dwubiegunowej. W schizofrenii kwetiapina skutecznie redukuje objawy pozytywne (urojenia, halucynacje) oraz negatywne (wycofanie społeczne, spłycenie afektu). W chorobie afektywnej dwubiegunowej Bonogren 200 mg stosuje się w leczeniu epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, epizodów ciężkiej depresji oraz w profilaktyce nawrotów choroby, co pozwala na zapobieganie zarówno epizodom maniakalnym, jak i depresyjnym. Tabletki mają postać powlekaną, o średnicy 12,1 mm, z rowkiem dzielącym umożliwiającym podział na dwie równe dawki, co pozwala na elastyczne dostosowanie dawkowania.
choroba afektywna dwubiegunowa, ciężka depresja, epizod depresji, epizod maniakalny, epizod manii, fumaran kwetiapiny, funkcja poznawcza, gonitwa myśli, halucynacja, hipomania, kwetiapina, lek przeciwpsychotyczny, myśl samobójcza, nastrój, nietolerancja, objaw negatywny, objaw pozytywny, profilaktyka nawrotu, remisja, schizofrenia, spłycenie afektu, urojenie, wycofanie społeczne, zaburzenie myślenia, zaburzenie psychiczne, zaburzenie psychotyczne, zniekształcone postrzeganie rzeczywistości - Leksykon chorób i schorzeń
Psychoza – Objawy
Psychoza to złożony stan zaburzenia psychicznego charakteryzujący się utratą kontaktu z rzeczywistością, manifestujący się objawami pozytywnymi (halucynacje, urojenia, dezorganizacja myślenia i zachowania) oraz negatywnymi (spłycenie afektu, anhedonia, awolicja, apatia, izolacja społeczna). Szacuje się, że około 3% populacji doświadczy epizodu psychotycznego, najczęściej w wieku 15-25 lat, z wcześniejszym początkiem u mężczyzn. Psychoza przebiega przez fazę prodromalną, ostrą i zdrowienia, a jej czas trwania może wahać się od pojedynczego epizodu trwającego kilka dni do przewlekłych postaci, jak schizofrenia, gdzie objawy utrzymują się powyżej 6 miesięcy. Wczesna interwencja, skracająca czas nieleczonej psychozy (DUP), jest kluczowa dla poprawy rokowania, zmniejszenia ryzyka nawrotów, hospitalizacji oraz zachowania funkcji poznawczych i społecznych.
anhedonia, apatia, awolicja, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, czas nieleczonej psychozy, demencja, detoksykacja medyczna, epizod psychotyczny, faza prodromalna, faza zdrowienia, funkcjonowanie poznawcze, halucynacja, halucynacje słuchowe, halucynacje wzrokowe, izolacja społeczna, katatonia, psychoza indukowana substancjami, psychoza poporodowa, samobójstwo, schizofrenia, spłycenie afektu, urojenie, utrata kontaktu z rzeczywistością, wczesna interwencja, zaburzenie myślenia, zaburzenie psychiczne, zaburzenie psychotyczne, zdezorganizowane zachowanie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Clopixol 10 mg
Zuklopentyksol, dostępny w postaci tabletek powlekanych Clopixol o dawce 10 mg (odpowiadającej 11,82 mg dichlorowodorku zuklopentyksolu), jest neuroleptykiem z grupy pochodnych tioksantenu, klasyfikowanym w kodzie ATC jako N05AF05. Jego mechanizm działania opiera się głównie na wysokim powinowactwie do receptorów dopaminergicznych D1 i D2 oraz receptorów α1-adrenergicznych i serotoninergicznych 5-HT2, przy jednoczesnym braku powinowactwa do receptorów muskarynowych i α2-adrenergicznych. W badaniach in vivo wykazano silne działanie przeciwpsychotyczne, korelujące z blokadą receptorów D2, a także działanie uspokajające, przejściowe i zależne od dawki, z szybkim rozwojem tolerancji. Zuklopentyksol zwiększa stężenie prolaktyny w surowicy, co jest istotne klinicznie i wynika z blokady receptorów dopaminergicznych.
5-hydroksytryptamina, dichlorowodorek zuklopentyksolu, laktoza jednowodna, lek neuroleptyczny, lek przeciwpsychotyczny, objaw pozytywny, objaw towarzyszący, olej rycynowy uwodorniony, omamy i urojenia, pochodna tioksantenu, prolaktyna, receptor 5-HT2, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor alfa2-adrenergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy H1, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny, schizofrenia, sedacja, uspokojenie polekowe, zaburzenie myślenia, zaburzenie psychotyczne, zachowanie agresywne, zuklopentyksol - Leksykon chorób i schorzeń
Psychoza – Etiologia i przyczyny
Psychoza to zespół objawów charakteryzujący się utratą kontaktu z rzeczywistością, obejmujący zaburzenia myślenia, percepcji i zachowania, będący wynikiem złożonej interakcji czynników genetycznych, neurobiologicznych i środowiskowych. Badania bliźniąt jednojajowych wskazują na około 50% współwystępowanie psychozy, co podkreśla istotny, choć nie wyłączny udział genów. Neuroobrazowanie ujawnia zmniejszenie objętości istoty szarej w korze przedczołowej i obszarach skroniowych, a patofizjologia obejmuje dysregulację neuroprzekaźników, zwłaszcza dopaminy, glutaminianu, GABA i acetylocholiny. Nadmierna aktywność dopaminergiczna koreluje z objawami psychotycznymi, a dysfunkcja receptorów NMDA jest istotna w schizofrenii. Psychoza może manifestować się w przebiegu schizofrenii, zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, ciężkiej depresji psychotycznej, zaburzeń schizoafektywnych i innych jednostek, a także jako objaw somatycznych chorób infekcyjnych, neurodegeneracyjnych, metabolicznych i autoimmunologicznych. Warto zwrócić uwagę na podostre wystąpienie psychozy jako potencjalny marker zmian onkologicznych lub paraneoplastycznych.
choroba Alzheimera, choroba Huntingtona, choroba Parkinsona, depresja psychotyczna, dysregulacja neuroprzekaźników, epizod psychotyczny, halucynacje i urojenia, hipoglikemia, lek przeciwpsychotyczny, nieprawidłowość neurorozwojowa, pierwszy epizod psychotyczny, psychoza indukowana substancjami, schizofrenia, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, trauma dziecięca, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie myślenia, zaburzenie neuroprzekaźników, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie schizoafektywne, zaburzenie schizofreniformiczne, zaburzenie urojeniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Psychoza – Leczenie
Leczenie psychozy wymaga zintegrowanego podejścia łączącego farmakoterapię oraz interwencje psychospołeczne, z naciskiem na wczesną interwencję, która znacząco poprawia rokowanie. Standardem opieki w pierwszym epizodzie psychozy jest Koordynowana Opieka Specjalistyczna (CSC), obejmująca multidyscyplinarny zespół, który integruje leczenie farmakologiczne (głównie leki przeciwpsychotyczne drugiej generacji, takie jak olanzapina, risperidon, kwetiapina, ziprazydon, aripiprazol, paliperidon), psychoterapię (w tym terapię poznawczo-behawioralną dla psychozy – CBTp) oraz wsparcie społeczne i rodzinne. Leczenie podtrzymujące powinno trwać co najmniej 7-12 miesięcy po remisji pierwszego epizodu, z indywidualną oceną dalszej terapii. W ostrych stanach pobudzenia psychotycznego skuteczne są domięśniowe formy leków, np. ziprazydon IM, który wykazuje lepszą tolerancję niż haloperidol IM. W terapii uwzględnia się także benzodiazepiny (np. lorazepam) do szybkiego uspokojenia. Terapie psychologiczne, takie jak CBTp, terapia akceptacji i zaangażowania (ACT) oraz terapia wzmacniania poznawczego (CET), wspierają radzenie sobie z objawami i poprawę funkcjonowania poznawczego i społecznego. Interwencje rodzinne oraz wsparcie rówieśnicze są integralną częścią kompleksowego leczenia.
aripiprazol, benzodiazepina, chlorpromazyna, depresja z objawami psychotycznymi, działanie niepożądane, elektrowstrząs, farmakoterapia, flufenazyna, haloperidol, halucynacja, inteligencja emocjonalna, intensywny program ambulatoryjny, interwencja psychospołeczna, interwencja rodzinna, koordynowana opieka specjalistyczna, kwetiapina, leczenie ambulatoryjne, leczenie farmakologiczne, leczenie podtrzymujące, leczenie przeciwpsychotyczne, leczenie stacjonarne, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwpsychotyczny drugiej generacji, lek przeciwpsychotyczny pierwszej generacji, lorazepam, nawrót, nieleczona psychoza, objaw pozapiramidowy, objaw psychotyczny, olanzapina, paliperidon, pierwszy epizod psychozy, poznanie społeczne, program częściowej hospitalizacji, psychoza, remisja, risperidon, schizofrenia, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia poznawczo-behawioralna, terapia psychologiczna, urojenie, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie myślenia, zaburzenie schizoafektywne, ziprazydon - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Symamis 50 mg
Symamis (amisulpryd) jest lekiem przeciwpsychotycznym stosowanym w leczeniu schizofrenii zarówno w fazie ostrej, jak i przewlekłej. Preparat dostępny jest w dawkach 50 mg, 100 mg, 200 mg oraz 400 mg, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii. Amisulpryd wykazuje skuteczność w leczeniu objawów pozytywnych schizofrenii, takich jak urojenia, omamy, zaburzenia myślenia, wrogość oraz urojenia paranoiczne. Ponadto, lek efektywnie kontroluje objawy negatywne, w tym stępienie uczuć, wycofanie emocjonalne i społeczne, które mają istotny wpływ na długoterminowe funkcjonowanie pacjenta. Symamis wykazuje także korzystny wpływ na wtórne objawy negatywne oraz zaburzenia afektywne, w tym objawy depresyjne współwystępujące ze schizofrenią.
amisulpryd, laktoza jednowodna, lek przeciwpsychotyczny, nietolerancja laktozy, objawy depresyjne, objawy negatywne schizofrenii, objawy pozytywne schizofrenii, omam, ostra faza schizofrenii, przewlekła faza schizofrenii, schizofrenia, stępienie uczuć, urojenie, urojenie paranoiczne, wtórne objawy negatywne, wycofanie emocjonalne, wycofanie społeczne, zaburzenie afektywne, zaburzenie myślenia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Olanzapine Lekam 15 mg
Olanzapine Lekam, dostępna w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, jest wskazana do leczenia schizofrenii oraz epizodów manii o nasileniu średnim do ciężkiego w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej u pacjentów dorosłych. Lek dostępny jest w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg, co umożliwia indywidualizację terapii. W leczeniu schizofrenii olanzapina stosowana jest zarówno w fazie ostrej, jak i w terapii podtrzymującej u pacjentów wykazujących pozytywną odpowiedź na lek, co pozwala na zapobieganie nawrotom objawów psychotycznych. W przypadku choroby afektywnej dwubiegunowej olanzapina jest stosowana w leczeniu epizodów manii oraz profilaktyce nawrotów maniakalnych i depresyjnych, stabilizując nastrój i zmniejszając ryzyko hospitalizacji.
aspartam, choroba afektywna dwubiegunowa, dysfagia, epizod depresyjny, epizod manii, fenyloketonuria, leczenie podtrzymujące, lek przeciwpsychotyczny, objaw maniakalny, objaw psychotyczny, olanzapina, profilaktyka nawrotów, remisja objawów, schizofrenia, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie myślenia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Topiramate Neuraxpharm 100 mg
Przedawkowanie topiramatu, stosowanego w dawkach 50 mg, 100 mg i 200 mg (tabletki powlekane Topiramate Neuraxpharm), może prowadzić do szerokiego spektrum objawów, głównie neurologicznych, psychiatrycznych i somatycznych. Do najczęstszych należą drgawki, senność, dyzartria, zaburzenia widzenia (w tym diplopia), ataksja, stupor, hipotensja, bóle brzucha, pobudzenie, zawroty głowy oraz depresja. Objawy te zależą od dawki i indywidualnej wrażliwości pacjenta. Mimo że w większości przypadków nie obserwowano ciężkich następstw klinicznych, istnieją udokumentowane przypadki śmiertelne, zwłaszcza przy jednoczesnym przedawkowaniu innych substancji leczniczych.
aspiracja treści żołądkowej, ataksja, ból brzucha, depresja, diplopia, drgawki, dyzartria, hemodializa, hipotensja, lek przeciwpadaczkowy, letarg, napad drgawkowy, nefrotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, pobudzenie, podwójne widzenie, senność, stupor, tabletka powlekana, topiramat, węgiel aktywowany, zaburzenie koordynacji, zaburzenie mowy, zaburzenie myślenia, zaburzenie widzenia, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie schizoafektywne – Leczenie
Schizofrenia schizoafektywna to przewlekłe zaburzenie psychiczne łączące objawy psychotyczne (urojenia, halucynacje) z zaburzeniami nastroju (depresja lub mania). Leczenie wymaga kompleksowego, zindywidualizowanego podejścia łączącego farmakoterapię, psychoterapię oraz wsparcie psychospołeczne. Farmakoterapia opiera się głównie na lekach przeciwpsychotycznych, z paliperidonem (Invega) jako jedynym lekiem zatwierdzonym przez FDA do tego wskazania, stosowanym w dawce 6 mg/dobę (możliwe modyfikacje do 3-12 mg/dobę). Często stosuje się także leki normotymiczne (lit, karbamazepina, kwas walproinowy) w podtypie dwubiegunowym oraz leki przeciwdepresyjne (SSRI) w podtypie depresyjnym. W ostrych stanach wskazana jest hospitalizacja, a w przypadkach opornych na leczenie rozważa się klozapinę lub elektrowstrząsy (ECT), szczególnie przy katatonii, agresji i ciężkiej depresji.
aripiprazol, arteterapia, atypowy lek przeciwpsychotyczny, CBT, częściowa hospitalizacja, DBT, depresja ciężka, elektrowstrząsy, EMDR, farmakoterapia, fluoksetyna, halucynacja, hospitalizacja psychiatryczna, intensywny program ambulatoryjny, karbamazepina, katatonia, klozapina, kwas walproinowy, kwetiapina, leczenie ambulatoryjne, lek przeciwpsychotyczny, olanzapina, paliperidon, psychoedukacja, remisja objawów, risperidon, sertralina, SSRI, terapia grupowa, terapia rodzinna, trening umiejętności społecznych, wywiad motywujący, zaburzenie myślenia, zaburzenie nastroju, zaburzenie schizoafektywne, ziprazydon - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pernazinum 100 mg
Pernazinum, zawierający substancję czynną perazynę w formie dimaleinianu, dostępny jest w tabletkach o dawkach 25 mg (42,1 mg dimaleinianu perazyny) oraz 100 mg (168,4 mg dimaleinianu perazyny). Lek ten wykazuje działanie przeciwpsychotyczne i jest wskazany w leczeniu schizofrenii (zarówno ostrej, jak i przewlekłej), ostrych zaburzeń psychotycznych z objawami wytwórczymi (urojenia, omamy, lęki, utrata poczucia osobowości), katatonii (zarówno osłupienie, jak i podniecenie katatoniczne), manii oraz pobudzenia psychomotorycznego. Preparat jest szczególnie zalecany w przypadkach, gdzie występują objawy psychotyczne z towarzyszącym pobudzeniem psychoruchowym, wymagającym szybkiej interwencji farmakologicznej.
dimaleinian perazyny, działanie przeciwpsychotyczne, epizod maniakalny, katatonia, leczenie podtrzymujące, leczenie przeciwpsychotyczne, lęk, lek przeciwpsychotyczny, mania, mutyzm, objawy wytwórcze, omam, osłupienie, ostre zaburzenie psychotyczne, ostry stan psychotyczny, perazyna, pobudzenie psychomotoryczne, pobudzenie psychoruchowe, przyspieszenie myślenia, schizofrenia, spłycenie afektu, urojenie, utrata poczucia osobowości, wielomówność, zaburzenie myślenia - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fluanxol 0,5 mg
Flupentyksol, będący pochodną tioksantenu i neuroleptykiem o kodzie ATC N05AF01, wykazuje silne powinowactwo do receptorów dopaminergicznych D1 i D2, z przewagą selektywności do receptorów D2 in vivo. Jego mechanizm działania opiera się głównie na blokadzie receptorów dopaminergicznych, a także częściowo receptorów 5-HT2 i α1-adrenergicznych, przy braku powinowactwa do receptorów muskarynowych i α2-adrenergicznych. W badaniach in vivo flupentyksol zapobiega ruchom okołoustnym u szczurów, co wskazuje na jego potencjał w zapobieganiu dyskinezie poprzez blokadę receptorów D1. W dawkach klinicznych wykazuje słabe działanie uspokajające, ale istotnie podnosi poziom prolaktyny w surowicy w sposób zależny od dawki.
atypowy lek przeciwpsychotyczny, dyskineza, działanie antydepresyjne, flupentyksol, klozapina, lek przeciwpsychotyczny, neuroleptyk, objaw pozapiramidowy, omam, pochodna fenotiazyny, pochodna tioksantenu, prolaktyna, receptor 5-HT, receptor 5-HT2, receptor dopaminergiczny, receptor dopaminergiczny D2, receptor muskarynowy, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, urojenie, właściwość antyhistaminergiczna, zaburzenie myślenia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Topiramate Neuraxpharm 200 mg
Przedawkowanie topiramatu, stosowanego jako lek przeciwpadaczkowy, manifestuje się szerokim spektrum objawów neurologicznych (drgawki, senność, ataksja, stupor, zaburzenia poznawcze i widzenia, w tym diplopia), psychiatrycznych (pobudzenie, depresja) oraz ogólnoustrojowych, w tym sercowo-naczyniowych (hipotensja, zawroty głowy) i gastroenterologicznych (ból brzucha, nudności, wymioty). Pomimo przeciwdrgawkowego działania topiramatu, w przedawkowaniu mogą wystąpić napady drgawkowe. Zgony odnotowano głównie przy jednoczesnym przedawkowaniu innych leków, co wskazuje na ryzyko interakcji farmakologicznych nasilających toksyczność. Topiramat dostępny jest w dawkach 50 mg, 100 mg i 200 mg, co należy uwzględnić przy ocenie przedawkowania.
agitacja, aspiracja treści żołądkowej, ataksja, ból brzucha, dekontaminacja przewodu pokarmowego, depresja, diplopia, drgawka, dyzartria, hemodializa, hipotensja, interakcja lekowa, lek przeciwpadaczkowy, lek psychotropowy, letarg, napad drgawkowy, ortostaza, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, pobudzenie, sedacja, senność, spowolnienie psychoruchowe, stupor, topiramat, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie koordynacji, zaburzenie mowy, zaburzenie myślenia, zaburzenie widzenia, zawrót głowy