utrata słuchu
Utrata słuchu to częściowe lub całkowite upośledzenie zdolności odbierania dźwięków. Wyróżnia się cztery podstawowe typy utraty słuchu: przewodzeniowy (spowodowany problemami w uchu zewnętrznym lub środkowym), odbiorczy (wynikający z uszkodzenia ucha wewnętrznego lub nerwu słuchowego), mieszany (łączący cechy przewodzeniowego i odbiorczego) oraz centralny (związany z zaburzeniami przetwarzania słuchowego w mózgu).
Stopień ubytku słuchu klasyfikuje się jako łagodny (20-40 dB), umiarkowany (41-70 dB), znaczny (71-90 dB) i głęboki (powyżej 90 dB). Przyczyny utraty słuchu mogą być wrodzone (genetyczne, infekcje wewnątrzmaciczne) lub nabyte (infekcje, urazy, hałas, starzenie się, choroby autoimmunologiczne, leki ototoksyczne).
Diagnostyka obejmuje badania audiometryczne (audiometria tonalna, impedancyjna, audiometria mowy), otoemisje akustyczne oraz potencjały wywołane z pnia mózgu. Leczenie zależy od typu i przyczyny – może obejmować farmakoterapię, interwencje chirurgiczne, aparaty słuchowe lub implanty ślimakowe. Wczesne wykrycie i interwencja mają kluczowe znaczenie dla zapobiegania opóźnieniom w rozwoju mowy i języka, szczególnie u dzieci.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Hydroksychlorochina – Działania niepożądane
Hydroksychlorochina siarczan, stosowana w leczeniu chorób reumatycznych, dermatologicznych oraz w profilaktyce malarii, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które są zwykle zależne od dawki i w większości przypadków odwracalne. Najczęściej obserwuje się zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (nudności i ból brzucha ≥ 1/10, biegunka i wymioty ≥ 1/100 do <1/10), zaburzenia psychiczne (chwiejność emocjonalna ≥ 1/100 do <1/10, nerwowość ≥ 1/1 000 do <1/100), neurologiczne (ból głowy ≥ 1/100 do <1/10, zawroty głowy ≥ 1/1 000 do <1/100) oraz okulistyczne (niewyraźne widzenie ≥ 1/100 do <1/10, retinopatia niezbyt często ≥ 1/1 000 do <1/100). Wśród poważnych działań niepożądanych wymienia się hematologiczne (zahamowanie czynności szpiku, agranulocytoza, małopłytkowość, niedokrwistość aplastyczna), kardiologiczne (wydłużenie odstępu QT, kardiomiopatia, zaburzenia przewodzenia), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) oraz potencjalnie nieodwracalne uszkodzenia słuchu i wzroku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z łuszczycą, chorobami serca, wątroby, porfirią, cukrzycą oraz zaburzeniami psychicznymi.
agranulocytoza, blok przedsionkowo-komorowy, choroba dermatologiczna, choroba reumatyczna, częstoskurcz komorowy, dyskineza, dystonia, fosfolipidoza nerkowa, hipoglikemia, jadłowstręt, kardiomiopatia, leukopenia, łuszczyca, makulopatia, malaria, małopłytkowość, miopatia, napad drgawkowy, neuromiopatia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, piorunująca niewydolność wątroby, pokrzywka, polekowe uszkodzenie wątroby, porfiria, retinopatia, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, utrata słuchu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenie przewodu pokarmowego, zachowanie samobójcze, zahamowanie szpiku kostnego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Sweeta, zwyrodnienie plamki żółtej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Tribiotic (10 mg + 5 mg + 0,833 mg)/g
Tribiotic, zawierający 400 j.m./g bacytracyny cynkowej, 5 mg neomycyny siarczanu oraz 5000 j.m./g polimyksyny B siarczanu, nie ma udokumentowanych przypadków przedawkowania, jednak długotrwałe stosowanie na błony śluzowe lub rozległe uszkodzone powierzchnie skóry zwiększa ryzyko systemowego wchłaniania i toksyczności. Szczególnie narażeni są pacjenci z upośledzoną funkcją nerek, u których może dojść do nefrotoksyczności (zaburzenia czynności nerek, niewydolność), ototoksyczności (szumy uszne, zawroty głowy, utrata słuchu) oraz neurotoksyczności (parestezje, osłabienie mięśni). Mechanizmy toksyczności obejmują uszkodzenie nefronów, struktur ucha wewnętrznego (zwłaszcza przez neomycynę) oraz zaburzenia przewodnictwa nerwowego.
bacytracyna cynkowa, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, monitorowanie funkcji nerek, nefrotoksyczność, neomycyna siarczan, neurotoksyczność, niewydolność nerek, osłabienie mięśniowe, ototoksyczność, parestezja, polimyksyna B siarczan, przewodnictwo nerwowe, substancja czynna, szum uszny, TRIBIOTIC, ucho wewnętrzne, upośledzona funkcja nerek, utrata słuchu, wchłanianie systemowe, wchłonięcie systemowe, zaburzenie czynności nerek, zawrót głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ramsaya hunta – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół Ramsaya Hunta (RHS) to rzadka neuropatia obwodowa nerwu twarzowego, wywołana reaktywacją wirusa varicella zoster w zwoju kolanka nerwu twarzowego (VII nerw czaszkowy). Charakteryzuje się nagłym, jednostronnym porażeniem nerwu twarzowego, bolesną wysypką pęcherzykową w obrębie ucha zewnętrznego, przewodu słuchowego lub jamy ustnej oraz objawami towarzyszącymi, takimi jak szumy uszne, utrata słuchu, zawroty głowy i neuralgia popółpaścowa. Występuje głównie u dorosłych powyżej 60. roku życia, z częstością około 1 na 20 000 rocznie. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym i badaniu fizykalnym, a potwierdzenie można uzyskać poprzez badanie próbki płynu z pęcherzyków. Wczesne rozpoznanie i rozpoczęcie leczenia w ciągu 72 godzin od wystąpienia objawów jest kluczowe dla poprawy rokowania i zmniejszenia ryzyka trwałych powikłań, takich jak trwałe porażenie twarzy czy głuchota.
acyklowir, dekompresja nerwu twarzowego, elektryczna stymulacja nerwów, famcyklowir, gabapentyna, ibuprofen, karbamazepina, kortykosteroidy, kserostomia, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwwirusowy, nerw twarzowy, neuralgia popółpaścowa, niesteroidowe leki przeciwzapalne, opryszczkowe zapalenie rogówki, otolaryngolog, półpasiec uszny, porażenie Bella, porażenie nerwu twarzowego, porażenie twarzy, prednizon, pregabalina, synkineza, szumy uszne, toksyna botulinowa, utrata słuchu, walacyklowir, wirus varicella zoster, wysypka pęcherzykowa, zawroty głowy, zespół Ramsaya Hunta, zwój kolanka nerwu twarzowego - Leksykon chorób i schorzeń
Pęknięta błona bębenkowa (perforacja błony bębenkowej) – Leczenie
Perforacja błony bębenkowej to otwór w błonie oddzielającej przewód słuchowy zewnętrzny od ucha środkowego, który w większości przypadków goi się samoistnie w ciągu 2-3 miesięcy. Podstawowe zalecenia obejmują utrzymanie ucha w suchości, unikanie pływania, gwałtownego wydmuchiwania nosa oraz stosowanie leków przeciwbólowych (paracetamol, ibuprofen). W przypadku infekcji stosuje się antybiotyki doustne lub miejscowe, a leczenie powinno być kontynuowane do końca kuracji. Jeśli perforacja nie zamyka się po 3-4 tygodniach lub jest duża, wskazane są procedury myringoplastyki (nakładanie plastra z substancją stymulującą wzrost tkanki) lub tympanoplastyki – chirurgicznego zamknięcia błony bębenkowej z użyciem autologicznej tkanki, z efektywnością 90-95%. Po zabiegach konieczne jest unikanie urazów ciśnieniowych, utrzymanie suchości ucha oraz kontrola lekarska.
antybiotyk, badanie audiometryczne, błona bębenkowa, cholesteatoma, endoskopowa chirurgia ucha, infekcja ucha środkowego, kostki słuchowe, krople do uszu, kwas hialuronowy, leczenie zachowawcze, myringoplastyka, osocze bogatopłytkowe, otolaryngolog, paracetamol, perforacja błony bębenkowej, perlak, PhonoGraft, przewód słuchowy zewnętrzny, szumy uszne, tympanoplastyka, ucho środkowe, utrata słuchu, zaburzenia równowagi, zawroty głowy, znieczulenie miejscowe, znieczulenie ogólne - Leksykon chorób i schorzeń
Haemophilus influenzae typu b (hib) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Haemophilus influenzae typu b (Hib) jest patogenem wywołującym inwazyjne zakażenia o wysokim ryzyku śmiertelności, szczególnie u dzieci poniżej 5 roku życia oraz osób powyżej 65 roku życia. Śmiertelność w zakażeniach Hib wynosi około 3-6% u dzieci, a u osób starszych jest znacząco wyższa. Najgorsze rokowanie obserwuje się w przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych i zapalenia nagłośni, które bez leczenia są niemal zawsze śmiertelne. Nawet po skutecznym leczeniu ostrej fazy zakażenia, do 20% pacjentów z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych doświadcza trwałych powikłań neurologicznych, takich jak utrata słuchu, zaburzenia poznawcze, porażenia czy padaczka. Kluczowymi czynnikami wpływającymi na rokowanie są wiek pacjenta, status szczepienia, czas wdrożenia antybiotykoterapii, rodzaj zakażenia oraz stan immunologiczny.
antybiotykoterapia, głuchota, Haemophilus influenzae typu B, inwazyjna choroba Hib, kolonizacja bakteryjna, modelowanie matematyczne, niedobór odporności, odporność populacyjna, odporność zbiorowiskowa, porażenie, powikłania neurologiczne, program szczepień, rekonwalescencja, status szczepienia, trudności w uczeniu się, utrata słuchu, zaburzenia drgawkowe, zaburzenia poznawcze, zaburzenia widzenia, zajęcie OUN, zapalenie nagłośni, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ucha zewnętrznego – Epidemiologia
Zapalenie ucha zewnętrznego (otitis externa) jest powszechnym schorzeniem, dotykającym około 10% populacji w ciągu życia, z roczną częstością występowania w USA wynoszącą 8,1 na 1000 osób (około 2,4 miliona przypadków). Najwyższa zachorowalność obserwowana jest u dzieci w wieku 7-14 lat, jednak ponad połowa wizyt dotyczy dorosłych powyżej 20 roku życia. Choroba wykazuje wyraźną sezonowość, z największą liczbą przypadków w miesiącach letnich (czerwiec-sierpień) oraz wyższą częstością w klimacie tropikalnym i południowych regionach USA (9,1/1000). Kluczowymi czynnikami ryzyka są regularne pływanie (zwłaszcza w naturalnych zbiornikach wodnych), wilgotne i ciepłe warunki, atopowe zapalenie skóry, nadwrażliwość skóry, nadmierna produkcja woskowiny, stosowanie aparatów słuchowych oraz stany immunosupresji, w tym cukrzyca i podeszły wiek. Przewlekła postać choroby dotyczy 3-5% pacjentów.
antybiotyk, antybiotykooporność, aparat słuchowy, atopowe zapalenie skóry, diagnoza, kanał słuchowy, krople do uszu, nadwrażliwość skóry, osłabiony układ odpornościowy, przewlekłe zapalenie ucha zewnętrznego, reakcja alergiczna, ucho pływaka, uszkodzenie chrząstki, utrata słuchu, wilgotność powietrza, woskowina, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie ucha zewnętrznego, zatyczki do uszu, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego