przeżycie wolne od progresji
Przeżycie wolne od progresji (ang. progression-free survival, PFS) jest kluczowym parametrem oceny skuteczności terapii przeciwnowotworowych, określającym czas od rozpoczęcia leczenia do progresji choroby lub zgonu pacjenta z jakiejkolwiek przyczyny. Jest to jeden z najczęściej stosowanych pierwszorzędowych punktów końcowych w badaniach klinicznych dotyczących terapii onkologicznych.
W przeciwieństwie do przeżycia całkowitego (OS), PFS pozwala na wcześniejszą ocenę skuteczności leczenia, co ma szczególne znaczenie w przypadku nowotworów o powolnym przebiegu. Parametr ten odzwierciedla zarówno wpływ terapii na zahamowanie rozwoju nowotworu, jak i jej tolerancję przez pacjenta, dostarczając kompleksowej informacji o korzyściach klinicznych.
Ocena PFS wymaga regularnego monitorowania pacjenta poprzez badania obrazowe oraz inne metody diagnostyczne zgodnie z kryteriami oceny odpowiedzi na leczenie (np. RECIST dla guzów litych). Wydłużenie PFS jest często uznawane przez agencje regulacyjne jako podstawa do rejestracji nowych leków przeciwnowotworowych, szczególnie gdy towarzyszy mu poprawa jakości życia pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Oligodendroglioma – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Glejaki skąpodrzewiasty (oligodendroglioma) to nowotwory ośrodkowego układu nerwowego wywodzące się z oligodendrocytów, najczęściej lokalizujące się w płatach czołowych i skroniowych mózgu. Charakteryzują się korzystniejszym rokowaniem w porównaniu z innymi glejakami, z 5-letnim wskaźnikiem przeżycia wynoszącym 79,5%, który różni się w zależności od stopnia złośliwości (69-90% dla WHO II, 45-76% dla WHO III) oraz wieku pacjenta (najwyższy u dzieci 0-14 lat – 94,3%). Kluczowymi czynnikami prognostycznymi są mutacje IDH oraz kodelecja 1p/19q, które wiążą się z lepszym rokowaniem, podczas gdy delecja homozygotyczna CDKN2A/B wskazuje na wyższy stopień złośliwości i gorsze przeżycie. Inne istotne markery molekularne to mutacja promotora TERT (negatywny prognostyk), metylacja MGMT (korzystna), fenotyp hipermutacji (słaba odpowiedź na temozolomid), oraz polisomia 1p/19q (niekorzystna). Wśród czynników klinicznych istotne są wiek pacjenta, lokalizacja guza (korzystna w płacie czołowym), stopień resekcji (GTR wydłuża PFS), objętość guza, indeks Ki-67 oraz stopień wzmocnienia kontrastowego.
całkowita resekcja guza, chemioterapia pierwszego rzutu, delecja 1p/19q, glejak anaplastyczny, glejak naciekający, glejak niskiego stopnia, glejak skąpodrzewiasty, indeks Ki-67, klasyfikacja WHO, kodelecja 1p/19q, metylacja promotora MGMT, monitorowanie pacjenta, mutacja IDH, mutacja promotora TERT, nawrót choroby, oligodendrocyty, ośrodkowy układ nerwowy, płaty mózgu, prokarbazyna, przeżycie wolne od progresji, schemat PCV, temozolomid, wskaźnik przeżycia pięcioletniego, wzmocnienie kontrastowe, złośliwa transformacja, złośliwość nowotworu