Aminomel
Aminomel to nazwa handlowa preparatu stosowanego w żywieniu pozajelitowym, zawierającego mieszaninę aminokwasów. Jest to roztwór przeznaczony do infuzji dożylnej, stosowany u pacjentów, którzy nie mogą przyjmować pokarmów drogą przewodu pokarmowego lub gdy żywienie drogą przewodu pokarmowego jest niewystarczające.
Preparat ten stanowi źródło niezbędnych aminokwasów potrzebnych do syntezy białek w organizmie, zapobiegając katabolizmowi i negatywnemu bilansowi azotowemu. Aminomel stosuje się w ramach kompleksowego żywienia pozajelitowego, często w połączeniu z roztworami węglowodanów, tłuszczów, elektrolitów, pierwiastków śladowych i witamin.
Aminomel znajduje zastosowanie w leczeniu pacjentów w stanie krytycznym, po rozległych zabiegach chirurgicznych, z ciężkimi oparzeniami, urazami, chorobami przewodu pokarmowego uniemożliwiającymi normalne odżywianie, a także w innych stanach klinicznych wymagających wsparcia żywieniowego. Dawkowanie i skład preparatu dobiera się indywidualnie, w zależności od stanu pacjenta, jego masy ciała oraz zapotrzebowania na składniki odżywcze.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Aminomel 10 E –
Stosowanie preparatów Aminomel 10E i 12,5E, zawierających aminokwasy egzogenne i endogenne oraz elektrolity (Na+: 69–87 mmol/l, K+: 45–56,25 mmol/l, Ca++: 5–6 mmol/l, Mg++: 5–6 mmol/l), u kobiet w ciąży i karmiących piersią wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa. Brak jest badań oceniających wpływ tych preparatów na rozwój płodu, przebieg ciąży oraz laktację, co nakłada na lekarza obowiązek indywidualnej analizy korzyści i ryzyka. Konieczne jest dokładne monitorowanie stanu klinicznego matki, parametrów rozwojowych płodu lub dziecka karmionego piersią oraz dostosowanie składu i dawkowania preparatu do zmieniających się potrzeb metabolicznych w tych okresach.
aminokwas egzogenny, aminokwas siarkowy, aminokwasy egzogenne, Aminomel, bilans azotowy, elektrolit, fenyloalanina, funkcja wątroby, gospodarka wodno-elektrolitowa, izoleucyna, laktacja, lekarz prowadzący, leucyna, lizyna, metionina, niedożywienie, preparat odżywczy, równowaga kwasowo-zasadowa, stężenie aminokwasów, tyrozyna, żywienie parenteralne, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
L-walina – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
L-walina, jako aminokwas egzogenny, jest składnikiem różnych preparatów do żywienia pozajelitowego, takich jak Aminomel 10E (5,00 g/l), Aminomel 12,5E (6,25 g/l), Aminosteril N-Hepa 8% (10,08 g/l), Vamin 18 Electrolyte-Free (7,3 g/l) oraz Vaminolact (3,6 g/l). Dane kliniczne dotyczące stosowania tych preparatów u kobiet w ciąży są ograniczone. W przypadku Aminosteril N-Hepa 8% oraz Vamin 18 Electrolyte-Free nie wykazano ryzyka stosowania w ciąży na podstawie badań porównywalnych roztworów aminokwasów, choć brak jest specyficznych badań dla tych produktów. Natomiast dla Aminomel 10E i Aminomel 12,5E brak jest wystarczających danych, co wymaga ostrożnej oceny stosunku korzyści do ryzyka. Podobne ograniczenia dotyczą stosowania tych preparatów u kobiet karmiących piersią, gdzie również brak jest dedykowanych badań klinicznych, a decyzja terapeutyczna powinna uwzględniać indywidualną analizę korzyści i potencjalnych zagrożeń.
- Leksykon substancji czynnych
L-alanina – Interakcje
L-alanina, będąca naturalnym aminokwasem, jest składnikiem wielu preparatów stosowanych w żywieniu parenteralnym, takich jak Aminomel 10E (15,50 g/1000 ml), Aminomel 12,5E (19,38 g/1000 ml), Aminosteril N-Hepa 8% (4,64 g/1000 ml), Vamin 18 Electrolyte-Free (16,0 g/1000 ml) oraz Vaminolact (6,3 g/1000 ml). Interakcje farmakologiczne L-alaniny wynikają głównie z obecności elektrolitów (sodu, potasu, wapnia) w tych preparatach, a nie z samego aminokwasu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących kortykosteroidy ze względu na ryzyko zatrzymywania sodu i płynów, zwłaszcza przy preparatach Aminomel 10E i 12,5E. Preparaty zawierające potas mogą nasilać ryzyko hiperkaliemii w połączeniu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II oraz lekami immunosupresyjnymi (takrolimus, cyklosporyna). Z kolei preparaty zawierające wapń mogą zwiększać toksyczność glikozydów naparstnicy, co wymaga monitorowania EKG i stężenia leku oraz ostrożności przy stosowaniu tiazydowych leków moczopędnych i suplementów witaminy D ze względu na ryzyko hiperkalcemii.
Aminomel, Aminosteril, antagonisty receptora angiotensyny II, cykl glukozowo-alaninowy, fenytoina, glikozydy naparstnicy, glikozydy nasercowe, glukoneogeneza, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitory ACE, karbamazepina, kortykosteroidy, leki immunosupresyjne, leki moczopędne oszczędzające potas, leki tiazydowe, octan glatirameru, retencja sodu, stwardnienie rozsiane, transaminacja, zaburzenia funkcji wątroby, zaburzenia rytmu serca, żywienie parenteralne