przewlekła białaczka mielomonocytowa
Wskazanie

Przewlekła białaczka mielomonocytowa (CMML) jest rzadkim nowotworem hematologicznym, który łączy cechy zespołu mielodysplastycznego i choroby mieloproliferacyjnej. Charakteryzuje się przede wszystkim zwiększoną liczbą monocytów we krwi obwodowej (>1 × 10^9/L) oraz obecnością dysplazji w co najmniej jednej linii komórkowej. Choroba występuje głównie u osób starszych, ze średnim wiekiem zachorowania około 70 lat, częściej u mężczyzn.

Objawy CMML mogą obejmować zmęczenie, osłabienie, utratę masy ciała, powiększenie śledziony, łatwiejsze siniaczenie, nawracające infekcje oraz objawy związane z niedokrwistością. Diagnostyka opiera się na badaniu morfologii krwi obwodowej, rozmazie krwi, biopsji szpiku kostnego oraz badaniach cytogenetycznych i molekularnych.

W leczeniu CMML stosuje się różne strategie terapeutyczne w zależności od postaci choroby, wieku pacjenta i obecności objawów. W Polsce dostępne są leki hipometylujące takie jak Vidaza (azacytydyna) czy Dacogen (decytabina), które mogą poprawić parametry hematologiczne i opóźnić progresję choroby. W przypadkach z dominującymi cechami mieloproliferacyjnymi stosuje się Hydrea (hydroksymocznik) do kontroli leukocytozy. U wybranych młodszych pacjentów z niekorzystnym rokowaniem rozważa się allogeniczny przeszczep komórek macierzystych.

Największe trudności w leczeniu CMML obejmują heterogenność choroby, brak standardów leczenia dla wszystkich podtypów, ograniczoną skuteczność dostępnych terapii oraz występowanie oporności na leczenie. Wyzwaniem pozostaje leczenie starszych pacjentów z chorobami współistniejącymi, którzy nie kwalifikują się do intensywnych terapii. Dodatkowo, pacjenci z CMML mają zwiększone ryzyko transformacji do ostrej białaczki szpikowej, co znacząco pogarsza rokowanie. Leczenie objawowe, w tym transfuzje krwi i leczenie powikłań infekcyjnych, stanowi istotny element postępowania terapeutycznego.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl