Leksykon wskazań

Wskazania, strona 98 z 169

• dezynfekcja skóry przed pobieraniem krwi

  Dezynfekcja skóry przed pobieraniem krwi jest kluczowym etapem procedury medycznej, mającym na celu zminimalizowanie ryzyka wprowadzenia drobnoustrojów do krwiobiegu pacjenta oraz zapewnienie prawidłowych wyników badań laboratoryjnych. Prawidłowa dezynfekcja skóry zapobiega zakażeniom miejscowym oraz ogólnoustrojowym, które mogą wystąpić po naruszeniu ciągłości tkanek.

• dezynfekcja skóry przed pobieraniem płynów ustrojowych

  Dezynfekcja skóry przed pobieraniem płynów ustrojowych to krytyczny etap procedury medycznej, mający na celu zapobieganie infekcjom miejsca wkłucia i potencjalnej kontaminacji pobieranych próbek. Procedura ta jest niezbędna przed wykonaniem takich zabiegów jak pobranie krwi, nakłucie lędźwiowe, pobieranie płynu stawowego, punkcja opłucnej czy otrzewnej.

• dezynfekcja skóry przed zastrzykami

  Dezynfekcja skóry przed zastrzykami jest kluczowym elementem procedury medycznej, mającym na celu eliminację mikroorganizmów z powierzchni skóry i zapobieganie zakażeniom w miejscu wkłucia. Prawidłowo przeprowadzona dezynfekcja zmniejsza ryzyko miejscowych i ogólnoustrojowych powikłań infekcyjnych, które mogą wystąpić po iniekcjach domięśniowych, podskórnych czy dożylnych.

• dezynfekcja skóry przed punkcjami

  Dezynfekcja skóry przed punkcjami to procedura medyczna mająca na celu redukcję liczby drobnoustrojów obecnych na powierzchni skóry, aby zapobiec zakażeniom związanym z naruszeniem ciągłości tkanek podczas zabiegów inwazyjnych. Prawidłowe przygotowanie miejsca wkłucia ma kluczowe znaczenie przy punkcjach żył, tętnic, stawów, płynu mózgowo-rdzeniowego, jamy opłucnej, osierdzia czy jamy brzusznej.

• dezynfekcja skóry przed biopsjami

  Dezynfekcja skóry przed biopsjami to krytyczny etap przygotowania pacjenta do zabiegu diagnostycznego polegającego na pobraniu tkanki do badania histopatologicznego. Prawidłowa dezynfekcja ma na celu zmniejszenie liczby mikroorganizmów na powierzchni skóry, co minimalizuje ryzyko zakażenia miejsca wkłucia i rozprzestrzeniania się infekcji do głębszych tkanek.

• dezynfekcja skóry przed zdejmowaniem szwów

  Dezynfekcja skóry przed zdejmowaniem szwów to procedura mająca na celu zminimalizowanie ryzyka infekcji podczas usuwania szwów z rany pooperacyjnej lub pourazowej. Proces ten jest kluczowy dla zapobiegania zakażeniom miejsca operowanego (ZMO), które mogą znacząco komplikować proces gojenia się rany.

• zapobieganie grzybicom skóry

  Zapobieganie grzybicom skóry to ważny element profilaktyki przeciwgrzybiczej, szczególnie u osób z grupy ryzyka, takich jak pacjenci z cukrzycą, zaburzeniami odporności czy osoby starsze. Obejmuje ono kompleks działań mających na celu niedopuszczenie do rozwoju infekcji grzybiczych skóry, które najczęściej wywoływane są przez dermatofity, drożdżaki z rodzaju Candida oraz grzyby pleśniowe.

• diagnostyka obrazowa wątroby

  Diagnostyka obrazowa wątroby obejmuje szereg technik umożliwiających ocenę struktury, funkcji i patologii tego narządu. Podstawowymi metodami są: ultrasonografia (USG), tomografia komputerowa (TK), rezonans magnetyczny (MR) oraz badania z użyciem znaczników radioizotopowych. Diagnostyka ta jest niezbędna w ocenie chorób wątroby, takich jak stłuszczenie, marskość, nowotwory pierwotne i przerzutowe, torbiele czy ropnie.

• diagnostyka czynnościowa wątroby

  Diagnostyka czynnościowa wątroby to zespół badań laboratoryjnych i obrazowych, które oceniają funkcjonowanie tego kluczowego narządu. Obejmuje ona pomiary enzymów wątrobowych (ALT, AST, GGT, ALP), białek (albumina, globuliny), bilirubiny, czynników krzepnięcia oraz badania metabolizmu leków. Wskazaniami do przeprowadzenia diagnostyki czynnościowej wątroby są podejrzenie chorób wątroby, monitorowanie przebiegu schorzeń hepatologicznych, kontrola skuteczności leczenia oraz ocena stopnia uszkodzenia wątroby.

• diagnostyka obrazowa dróg żółciowych

  Diagnostyka obrazowa dróg żółciowych obejmuje szereg technik umożliwiających wizualizację struktury i funkcji dróg żółciowych, co jest kluczowe w ocenie chorób wątroby, pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych. Wskazaniami do przeprowadzenia takiej diagnostyki są najczęściej objawy takie jak żółtaczka, ból w prawym podżebrzu, podwyższone wartości enzymów wątrobowych czy podejrzenie kamicy żółciowej.

• diagnostyka czynnościowa dróg żółciowych

  Diagnostyka czynnościowa dróg żółciowych to kompleksowe badanie oceniające funkcjonowanie układu żółciowego. Jest ona szczególnie istotna w przypadku podejrzenia zaburzeń motoryki dróg żółciowych, dyskinezy dróg żółciowych, czy zespołu bólowego po cholecystektomii. Wskazaniem do przeprowadzenia diagnostyki czynnościowej są nawracające bóle w prawym podżebrzu, szczególnie gdy standardowe badania obrazowe (USG, TK) nie wykazują zmian strukturalnych.

• obrazowanie statyczne nerek

  Obrazowanie statyczne nerek to badanie diagnostyczne z zakresu medycyny nuklearnej, które pozwala na ocenę morfologii i funkcji nerek. W przeciwieństwie do obrazowania dynamicznego, obrazowanie statyczne dostarcza informacji o budowie i strukturze nerek, bez oceny procesu filtracji i wydalania. Badanie to wykorzystuje radiofarmaceutyki, które gromadzą się w miąższu nerek, umożliwiając wizualizację ich kształtu, wielkości, położenia oraz wykrycie ewentualnych zmian strukturalnych.

• lokalizacja nerek

  Lokalizacja nerek jest kluczowym elementem diagnostycznym w urologii i nefrologii. Nerki są parzystym narządem położonym zaotrzewnowo, po obu stronach kręgosłupa, na wysokości od Th12 do L3. Prawa nerka jest zwykle nieco niżej położona niż lewa ze względu na obecność wątroby. Prawidłowa lokalizacja nerek ma znaczenie przy diagnostyce różnicowej bólu w okolicy lędźwiowej, planowaniu zabiegów operacyjnych oraz ocenie patologii układu moczowego.

• wyznaczanie funkcjonalnej masy nerek

  Wyznaczanie funkcjonalnej masy nerek to procedura diagnostyczna służąca do oceny ilości czynnego miąższu nerkowego zdolnego do prawidłowego filtrowania krwi. Jest to istotny parametr w diagnostyce chorób nerek, planowaniu leczenia nefrologicznego oraz kwalifikacji do przeszczepów nerki. Wyznaczanie to może być przeprowadzone za pomocą różnych metod, w tym scyntygrafii nerek, badań laboratoryjnych oceniających wskaźnik filtracji kłębuszkowej (eGFR) czy badań obrazowych.

• badanie morfologiczne kory nerek

  Badanie morfologiczne kory nerek to procedura diagnostyczna służąca do oceny struktury i funkcji kory nerek – zewnętrznej części narządu, gdzie znajdują się kłębuszki nerkowe odpowiedzialne za filtrację krwi. Badanie to jest niezbędne w diagnostyce wielu chorób nerek, w tym nefropatii, kłębuszkowych zapaleń nerek, zespołu nerczycowego czy niewydolności nerek.

• badanie czynności pojedynczej nerki

  Badanie czynności pojedynczej nerki jest diagnostyczną procedurą mającą na celu ocenę funkcjonowania każdej nerki oddzielnie. Jest to istotne w przypadkach jednostronnych chorób nerek, przy kwalifikacji dawcy do przeszczepienia nerki, a także przed planowaną nefrektomią. Badanie pozwala określić, w jakim stopniu każda z nerek uczestniczy w całkowitej filtracji kłębuszkowej.

• diagnostyka scyntygraficzna układu siateczkowo-śródbłonkowego wątroby i śledziony

  Diagnostyka scyntygraficzna układu siateczkowo-śródbłonkowego wątroby i śledziony to nieinwazyjna metoda obrazowania wykorzystywana do oceny funkcji fagocytarnej komórek Kupffera w wątrobie oraz makrofagów w śledzionie. Badanie to opiera się na dożylnym podaniu radiofarmaceutyku, który jest wychwytywany przez komórki układu siateczkowo-śródbłonkowego (RES), co pozwala na ocenę ich rozmieszczenia i funkcji.

• wzmacnianie włosów

  Wzmacnianie włosów to cel terapeutyczny ukierunkowany na poprawę kondycji, struktury i odporności włosów na uszkodzenia. Wskazanie to pojawia się w przypadku osłabionych, łamliwych włosów, nadmiernego ich wypadania lub pogorszenia jakości. Problemy te mogą wynikać z niedoborów żywieniowych, stresu, zaburzeń hormonalnych, stosowania agresywnych zabiegów fryzjerskich, a także chorób skóry głowy czy ogólnoustrojowych.

• groźny stan niedociśnienia tętniczego

  Groźny stan niedociśnienia tętniczego (hipotensja) to spadek ciśnienia krwi poniżej wartości 90/60 mmHg, prowadzący do niedostatecznej perfuzji narządów. W przeciwieństwie do łagodnej hipotensji, stan groźny charakteryzuje się objawami klinicznymi takimi jak zawroty głowy, omdlenia, dezorientacja, zmniejszona diureza, a w skrajnych przypadkach wstrząs i niewydolność wielonarządowa. Może wystąpić w wyniku krwawienia, odwodnienia, reakcji anafilaktycznej, ciężkiej infekcji (sepsy), niewydolności serca lub jako skutek uboczny leków.

• ostry częstoskurcz komorowy

  Ostry częstoskurcz komorowy (VT – Ventricular Tachycardia) to zaburzenie rytmu serca pochodzenia komorowego, charakteryzujące się serią trzech lub więcej pobudzeń komorowych z częstością powyżej 100/min. Rozpoznawany jest na podstawie EKG, gdzie obserwujemy szeroki zespół QRS (>120 ms), odmienny od zespołów własnych pacjenta. Wystąpienie VT może być związane z chorobą niedokrwienną serca, po zawale, kardiomiopatią, zaburzeniami elektrolitowymi, polekowe lub idiopatyczne.

• znieczulenie powierzchniowe błony śluzowej nosa

  Znieczulenie powierzchniowe błony śluzowej nosa to procedura medyczna stosowana w celu czasowego zniesienia czucia i reakcji bólowych w obrębie nabłonka wyściełającego jamę nosową. Jest to wskazanie wykorzystywane przed zabiegami diagnostycznymi (rynoskopia, endoskopia, pobranie materiału do badań) oraz terapeutycznymi (mniejsze zabiegi chirurgiczne, tamponada nosa, kauteryzacja naczyń w przypadku krwawień).

• znieczulenie powierzchniowe błony śluzowej jamy nosowo-gardłowej

  Znieczulenie powierzchniowe błony śluzowej jamy nosowo-gardłowej to procedura polegająca na miejscowym zniesienia czucia bólu w obrębie śluzówki nosa i gardła. Jest powszechnie stosowane przed diagnostycznymi i terapeutycznymi zabiegami w obrębie górnych dróg oddechowych, takimi jak endoskopia, biopsja, kauteryzacja naczyń czy usuwanie ciał obcych. Wskazanie to często występuje w praktyce laryngologicznej, a także w sytuacjach nagłych wymagających szybkiego dostępu do dróg oddechowych.

• znieczulenie przed wziernikowaniem krtani

  Znieczulenie przed wziernikowaniem krtani to procedura medyczna mająca na celu zniesienie czucia bólowego oraz odruchu wymiotnego podczas badania diagnostycznego krtani. Wziernikowanie krtani (laryngoskopia) to zabieg polegający na wprowadzeniu endoskopu przez jamę ustną w celu oceny struktur krtani, głośni oraz okolicznych tkanek. Znieczulenie jest niezbędne, ponieważ okolica krtani jest bardzo wrażliwa na bodźce, a jej drażnienie może wywoływać silny odruch wymiotny, kaszel oraz skurcz krtani.

• znieczulenie przed operacją polipów przewodów nosowych

  Znieczulenie przed operacją polipów przewodów nosowych (polipektomią) to istotny element przygotowania pacjenta do zabiegu. Polipy nosa to łagodne narośla błony śluzowej, które mogą blokować drogi oddechowe, powodując trudności w oddychaniu, zaburzenia węchu, nawracające infekcje zatok i inne dolegliwości. Operacja usunięcia polipów może być wykonywana w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym, w zależności od rozległości zmian i preferencji operatora.

• znieczulenie przed usunięciem przerosłego migdałka gardłowego

  Znieczulenie przed usunięciem przerosłego migdałka gardłowego (adenoidektomia) jest kluczowym elementem przygotowania pacjenta do zabiegu. Migdałek gardłowy, zwany także trzecim migdałkiem, gdy ulega przerostowi, może powodować zaburzenia oddychania, chrapanie, nawracające infekcje górnych dróg oddechowych oraz wysiękowe zapalenie ucha środkowego. Zabieg usunięcia migdałka gardłowego jest jedną z najczęściej wykonywanych procedur laryngologicznych u dzieci.

• znieczulenie przed intubacją osób przytomnych

  Znieczulenie przed intubacją osób przytomnych (tzw. intubacja na pacjencie przytomnym) to procedura medyczna stosowana w sytuacjach, gdy klasyczne znieczulenie ogólne z następczą intubacją jest przeciwwskazane lub ryzykowne. Najczęściej wykonuje się ją u pacjentów z przewidywanymi trudnościami w utrzymaniu drożności dróg oddechowych, z patologiczną anatomią twarzoczaszki, urazami szyi, ograniczeniem ruchomości kręgosłupa szyjnego czy w przypadku obrażeń twarzoczaszki.

• znieczulenie cewki moczowej przed zabiegami

  Znieczulenie cewki moczowej przed zabiegami jest procedurą stosowaną w celu zniesienia bólu oraz dyskomfortu towarzyszącego różnym interwencjom urologicznym, takim jak cystoskopia, cewnikowanie, rozszerzanie cewki moczowej czy zabiegi małoinwazyjne. Znieczulenie to jest istotne zwłaszcza u pacjentów z nadwrażliwością cewki moczowej lub przebytymi urazami w obrębie dróg moczowych.

• znieczulenie przed cewnikowaniem pęcherza moczowego

  Znieczulenie przed cewnikowaniem pęcherza moczowego jest procedurą stosowaną w celu zmniejszenia dyskomfortu i bólu podczas wprowadzania cewnika do pęcherza moczowego. Cewnikowanie jest zabiegiem inwazyjnym, który może wywoływać znaczny dyskomfort, szczególnie u pacjentów z nadwrażliwością cewki moczowej, stanami zapalnymi dróg moczowych lub po wcześniejszych urazach układu moczowego.

• znieczulenie przed cystoskopią

  Znieczulenie przed cystoskopią stanowi kluczowy element przygotowania pacjenta do tego inwazyjnego badania diagnostycznego układu moczowego. Cystoskopia, polegająca na wprowadzeniu endoskopu przez cewkę moczową do pęcherza, może być procedurą dyskomfortową i bolesną, dlatego odpowiednie znieczulenie jest niezbędne dla komfortu pacjenta i efektywności badania.

• znieczulenie przed kruszeniem kamieni w pęcherzu moczowym

  Znieczulenie przed kruszeniem kamieni w pęcherzu moczowym jest kluczowym elementem przygotowania pacjenta do zabiegu litotrypsji. Procedura ta polega na rozdrobnieniu złogów moczowych za pomocą fal uderzeniowych lub lasera, co umożliwia ich naturalne wydalenie z organizmu. W zależności od wielkości kamieni, ich lokalizacji oraz stanu klinicznego pacjenta, zabieg może wymagać różnych form znieczulenia.

• znieczulenie przed elektrokoagulacją brodawczaka pęcherza moczowego

  Znieczulenie przed elektrokoagulacją brodawczaka pęcherza moczowego jest istotnym elementem procedury endoskopowej, służącej do usunięcia łagodnych lub złośliwych zmian w obrębie pęcherza. Brodawczaki (inaczej guzy brodawkowate) są najczęstszymi nowotworami pęcherza moczowego i stanowią około 70-80% wszystkich pierwotnych guzów tego narządu.

• znieczulenie przed rozszerzeniem zwężenia cewki moczowej

  Znieczulenie przed rozszerzeniem zwężenia cewki moczowej to procedura stosowana w urologii w celu minimalizacji bólu i dyskomfortu pacjenta podczas zabiegów diagnostycznych lub terapeutycznych wykonywanych na zwężonej cewce moczowej. Zwężenie cewki moczowej (stenoza cewki) to schorzenie polegające na zmniejszeniu światła cewki, najczęściej w wyniku blizny powstałej po urazie, infekcji, zabiegu chirurgicznym lub długotrwałym utrzymywaniu cewnika.

• nadmierna suchość skóry

  Nadmierna suchość skóry (xerosis cutis) to powszechny problem dermatologiczny, charakteryzujący się zmniejszoną ilością wody w warstwie rogowej naskórka. Stan ten objawia się uczuciem napięcia, swędzeniem, szorstkością, łuszczeniem się skóry oraz widocznymi liniami i pęknięciami. Występuje szczególnie często w okresie zimowym ze względu na niską wilgotność powietrza oraz intensywne ogrzewanie pomieszczeń, a także u osób starszych z powodu naturalnego zmniejszenia produkcji sebum wraz z wiekiem.

• lekkie powierzchniowe zapalenie skóry

  Lekkie powierzchniowe zapalenie skóry (dermatitis superficialis) to stan zapalny obejmujący zewnętrzne warstwy skóry, charakteryzujący się zaczerwienieniem, swędzeniem, łuszczeniem się naskórka oraz czasami niewielkim obrzękiem. Może być wywołane przez czynniki drażniące (dermatitis irritativa), alergeny (dermatitis allergica), mikroorganizmy lub zaburzenia autoimmunologiczne. Najczęściej występuje na twarzy, dłoniach, stopach oraz w zgięciach stawowych.

• nadmierne pocenie się dłoni

  Nadmierne pocenie się dłoni, znane medycznie jako hiperhidroza dłoniowa, to stan charakteryzujący się zwiększoną aktywnością gruczołów potowych, prowadzącą do obfitego wydzielania potu, nieproporcjonalnego do potrzeb termoregulacji organizmu. Schorzenie to może występować jako izolowany problem lub jako część uogólnionej hiperhidrozy, obejmującej również inne części ciała. Nadmierne pocenie się dłoni często rozpoczyna się w okresie dojrzewania i może trwać przez całe życie, znacząco wpływając na jakość życia pacjentów.

• bóle stawów o małym nasileniu

  Bóle stawów o małym nasileniu to częsty problem, który może być spowodowany wieloma czynnikami, takimi jak przeciążenie, mikrourazy, początkowe stadia choroby zwyrodnieniowej stawów, czy łagodne zapalenie stawów. Dolegliwości te charakteryzują się dyskomfortem podczas ruchu, niewielką bolesnością przy dotyku oraz czasami lekkim obrzękiem. Ból ma zazwyczaj charakter tępy, nie ogranicza znacząco ruchomości stawu i ustępuje po odpoczynku.

• epizod maniakalny w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym

  Epizod maniakalny w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym charakteryzuje się stanem podwyższonego, ekspansywnego lub drażliwego nastroju, który utrzymuje się przez co najmniej tydzień i powoduje znaczne zaburzenia funkcjonowania. Pacjent przejawia zwiększoną energię, zmniejszoną potrzebę snu, wzmożoną aktywność, przyspieszony tok myślenia i mowy (gonitwa myśli), podwyższoną samoocenę lub wielkościowość, rozpraszalność uwagi oraz angażowanie się w ryzykowne zachowania.

• zapobieganie nawrotom zaburzenia afektywnego dwubiegunowego

  Zapobieganie nawrotom zaburzenia afektywnego dwubiegunowego (ChAD) stanowi kluczowy element długoterminowej strategii leczenia tej przewlekłej choroby psychicznej. ChAD charakteryzuje się występowaniem naprzemiennych epizodów manii lub hipomanii oraz depresji, przedzielonych okresami remisji. Bez odpowiedniego leczenia podtrzymującego, u większości pacjentów dochodzi do nawrotów w ciągu 5 lat od pierwszego epizodu.

• zmniejszanie nasilenia i częstotliwości epizodu manii u chorego ze stanem maniakalnym w wywiadzie

  Zmniejszanie nasilenia i częstotliwości epizodów manii u pacjentów ze stanem maniakalnym w wywiadzie to istotny cel terapeutyczny w leczeniu choroby afektywnej dwubiegunowej. Stan maniakalny charakteryzuje się podwyższonym, ekspansywnym lub drażliwym nastrojem, wzmożoną energią, zmniejszoną potrzebą snu, przyspieszonym tokiem myślenia, nadmierną aktywnością oraz często zachowaniami ryzykownymi, które mogą prowadzić do poważnych konsekwencji społecznych i zdrowotnych.

• zapobieganie występowaniu epizodu depresji w zaburzeniu depresyjnym nawracającym

  Zapobieganie występowaniu epizodu depresji w zaburzeniu depresyjnym nawracającym (ZDN) to kluczowy element terapii tego przewlekłego schorzenia. Zaburzenie depresyjne nawracające charakteryzuje się występowaniem kolejnych epizodów depresji, pomiędzy którymi występują okresy remisji. Z każdym kolejnym epizodem wzrasta ryzyko wystąpienia następnego, a czas do nawrotu skraca się, co podkreśla znaczenie profilaktyki nawrotów.

• zapobieganie osteoporozie u kobiet po menopauzie

  Zapobieganie osteoporozie u kobiet po menopauzie to istotny element profilaktyki zdrowotnej, mający na celu przeciwdziałanie postępującej utracie masy kostnej, która znacząco przyspiesza po ustaniu funkcji hormonalnej jajników. Menopauza prowadzi do spadku poziomu estrogenów, które odgrywają kluczową rolę w utrzymaniu gęstości mineralnej kości, co skutkuje zwiększonym ryzykiem złamań osteoporotycznych, szczególnie w obrębie kręgosłupa, biodra i nadgarstka.

• postępująca przewlekła niewydolność nerek

  Postępująca przewlekła niewydolność nerek (PChN) to schorzenie charakteryzujące się stopniowym, nieodwracalnym upośledzeniem funkcji nerek, które rozwija się przez wiele miesięcy lub lat. Diagnozę stawia się, gdy filtracja kłębuszkowa (GFR) utrzymuje się poniżej 60 ml/min/1,73 m² przez co najmniej 3 miesiące lub gdy występują inne markery uszkodzenia nerek. Główne przyczyny PChN to cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, kłębuszkowe zapalenie nerek, choroby autoimmunologiczne oraz wady wrodzone układu moczowego.

• nawracające zaburzenie depresyjne

  Nawracające zaburzenie depresyjne to chroniczna postać zaburzeń depresyjnych, charakteryzująca się występowaniem kolejnych epizodów depresji z okresami remisji pomiędzy nimi. Według klasyfikacji ICD-10, aby postawić diagnozę, pacjent musi doświadczyć co najmniej dwóch epizodów depresyjnych, między którymi występuje przynajmniej dwumiesięczny okres bez objawów. Choroba objawia się obniżonym nastrojem, utratą zainteresowań i przyjemności, zmniejszeniem energii, zaburzeniami snu, apetytu oraz koncentracji.

• duża depresja (endogenna)

  Duża depresja (endogenna) to poważne zaburzenie psychiczne charakteryzujące się utrzymującym się obniżeniem nastroju, utratą zainteresowań i zdolności odczuwania przyjemności, zmniejszeniem energii, zaburzeniami snu, apetytu oraz koncentracji. W przeciwieństwie do depresji reaktywnej, depresja endogenna nie jest bezpośrednio związana z traumatycznymi wydarzeniami życiowymi, lecz wynika z zaburzeń biochemicznych w układzie nerwowym.

• uogólniony napad padaczkowy toniczno-kloniczny

  Uogólniony napad padaczkowy toniczno-kloniczny, dawniej nazywany grand mal, to rodzaj napadu padaczkowego, w którym dochodzi do nieprawidłowej aktywności elektrycznej obejmującej obie półkule mózgowe jednocześnie. Napad ten charakteryzuje się dwiema fazami: toniczną (sztywnienie mięśni) oraz kloniczną (rytmiczne drgawki). Rozpoczyna się zwykle nagłą utratą przytomności, po której następuje napięcie mięśni całego ciała (faza toniczna), a następnie występują rytmiczne skurcze mięśni (faza kloniczna). Napadom często towarzyszy bezdech, ślinotok, zasinienie, mimowolne oddanie moczu, a po napadzie występuje stan splątania i senność (faza ponapadowa).

• padaczka lekooporna

  Padaczka lekooporna to stan kliniczny, w którym napady padaczkowe utrzymują się pomimo prawidłowego leczenia dwoma odpowiednio dobranymi i tolerowanymi lekami przeciwpadaczkowymi, stosowanymi w monoterapii lub w terapii skojarzonej. Występuje u około 30% pacjentów z padaczką, co stanowi istotny problem kliniczny. Padaczka lekooporna znacząco wpływa na jakość życia pacjentów, zwiększa ryzyko urazów, zaburzeń poznawczych, problemów psychospołecznych oraz nagłej nieoczekiwanej śmierci w padaczce (SUDEP).

• lamblioza jelitowa

  Lamblioza jelitowa (giardioza) to choroba pasożytnicza wywołana przez pierwotniaka Giardia lamblia (G. intestinalis, G. duodenalis). Zakażenie występuje głównie w przewodzie pokarmowym człowieka, powodując przewlekłe biegunki, bóle brzucha, wzdęcia, nudności oraz zaburzenia wchłaniania tłuszczów i witamin rozpuszczalnych w tłuszczach. Choroba szerzy się drogą fekalno-oralną, najczęściej poprzez spożycie zaniemeczyszczonej wody lub żywności oraz bezpośredni kontakt z osobą zakażoną.

• zespół niespokojnych nóg związany z niewydolnością nerek wymagającą dializy

  Zespół niespokojnych nóg (RLS – Restless Legs Syndrome) związany z niewydolnością nerek wymagającą dializy to specyficzna postać tego neurologicznego zaburzenia, charakteryzująca się nieprzyjemnymi odczuciami w kończynach dolnych, które wywołują nieodpartą potrzebę poruszania nogami. W populacji pacjentów dializowanych częstość występowania RLS jest znacznie wyższa (20-60%) niż w populacji ogólnej (5-10%), co wiąże się z zaburzeniami metabolicznymi, niedoborem żelaza, dysfunkcją układu dopaminergicznego oraz neuropatią mocznicową.

• niewydolność serca z towarzyszącymi komorowymi zaburzeniami rytmu

  Niewydolność serca z towarzyszącymi komorowymi zaburzeniami rytmu to złożony stan kliniczny, charakteryzujący się upośledzeniem funkcji serca jako pompy, przy jednoczesnym występowaniu zaburzeń rytmu pochodzących z komór serca. Niewydolność serca sama w sobie jest zespołem objawów klinicznych wynikających z nieprawidłowej struktury lub funkcji serca, co prowadzi do zmniejszonego rzutu serca i/lub podwyższonego ciśnienia wewnątrzsercowego. Komorowe zaburzenia rytmu, takie jak przedwczesne pobudzenia komorowe, częstoskurcz komorowy czy migotanie komór, stanowią dodatkowe obciążenie dla już niewydolnego mięśnia sercowego.

• skurcz mięśni

  Skurcz mięśni to nagłe, mimowolne i bolesne napięcie mięśnia, często występujące w kończynach dolnych, szczególnie w łydkach. Może pojawić się w trakcie lub po intensywnym wysiłku fizycznym, w nocy podczas snu, a także przy odwodnieniu lub niedoborach elektrolitów. Skurcze mogą być również objawem towarzyszącym różnym chorobom, takim jak niedoczynność tarczycy, choroby nerek, cukrzyca czy choroby naczyń obwodowych.