duża depresja (endogenna)
Wskazanie

Duża depresja (endogenna) to poważne zaburzenie psychiczne charakteryzujące się utrzymującym się obniżeniem nastroju, utratą zainteresowań i zdolności odczuwania przyjemności, zmniejszeniem energii, zaburzeniami snu, apetytu oraz koncentracji. W przeciwieństwie do depresji reaktywnej, depresja endogenna nie jest bezpośrednio związana z traumatycznymi wydarzeniami życiowymi, lecz wynika z zaburzeń biochemicznych w układzie nerwowym.

W leczeniu dużej depresji endogennej stosuje się głównie farmakoterapię, psychoterapię oraz, w ciężkich przypadkach, elektrowstrząsy. Wśród leków pierwszego wyboru znajdują się selektywne inhibitory wychwytu serotoniny (SSRI) takie jak: Seronil, Bioxetin, Derin, Elicea, Lexapro, Seroxat, Zoloft. W przypadku braku odpowiedzi na SSRI stosuje się inhibitory wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) jak Velaxin, Efevelon, Faxolet czy Axyven, lub leki trójpierścieniowe (TLPD) takie jak Anafranil czy Amitryptylina.

Największe trudności w leczeniu dużej depresji endogennej to opóźnione działanie leków przeciwdepresyjnych (zwykle 2-4 tygodnie), lekooporność (około 30% pacjentów nie reaguje na pierwszą linię leczenia), działania niepożądane leków oraz wysokie ryzyko nawrotów. Kluczowym wyzwaniem jest też odpowiednie dobranie leku i dawki do indywidualnego pacjenta, gdyż reakcja na poszczególne leki jest zróżnicowana.

W przypadkach lekoopornych stosuje się strategie augmentacji, polegające na dołączeniu drugiego leku, np. atypowego leku przeciwpsychotycznego (Ketrel, Seroquel, Abilify) lub stabilizatora nastroju (Lamotrix, Convulex). Coraz częściej wykorzystuje się też nowoczesne metody niefarmakologiczne jak przezczaszkowa stymulacja magnetyczna (TMS) czy głęboka stymulacja mózgu (DBS). Kompleksowe podejście łączące farmakoterapię z psychoterapią (zwłaszcza poznawczo-behawioralną) daje najlepsze rezultaty długoterminowe.