postępująca przewlekła niewydolność nerek
Wskazanie

Postępująca przewlekła niewydolność nerek (PChN) to schorzenie charakteryzujące się stopniowym, nieodwracalnym upośledzeniem funkcji nerek, które rozwija się przez wiele miesięcy lub lat. Diagnozę stawia się, gdy filtracja kłębuszkowa (GFR) utrzymuje się poniżej 60 ml/min/1,73 m² przez co najmniej 3 miesiące lub gdy występują inne markery uszkodzenia nerek. Główne przyczyny PChN to cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, kłębuszkowe zapalenie nerek, choroby autoimmunologiczne oraz wady wrodzone układu moczowego.

W leczeniu postępującej przewlekłej niewydolności nerek stosuje się szereg leków, które mają na celu spowolnienie progresji choroby oraz łagodzenie jej objawów. Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACEI) takie jak Prestarium (perindopril), Enarenal (enalapril) czy Tritace (ramipril) oraz antagoniści receptora angiotensyny II (ARB) jak Cozaar (losartan), Micardis (telmisartan) czy Diovan (walsartan) są stosowane w celu kontroli ciśnienia tętniczego i zmniejszenia białkomoczu. W leczeniu niedokrwistości towarzyszącej PChN stosuje się czynniki stymulujące erytropoezę, jak Eprex, NeoRecormon, Aranesp, a także preparaty żelaza (Ferrum Lek, Venofer).

W zaawansowanych stadiach PChN pacjenci często wymagają suplementacji wapnia i witaminy D (Calperos, Osteovit, Alfadiol), leków wiążących fosforany (Renagel, Osvaren, Fosrenol) oraz preparatów kontrolujących poziom potasu (Resonium A, Calcium Resonium). W przypadku zaburzeń gospodarki kwasowo-zasadowej stosuje się wodorowęglan sodu (Soda Buforowana). Przy współistniejących zaburzeniach lipidowych zaleca się statyny, takie jak Atoris, Rosucard czy Simvasterol.

Największe trudności w leczeniu pacjentów z postępującą przewlekłą niewydolnością nerek obejmują opóźnioną diagnostykę (choroba często przebiega bezobjawowo we wczesnych stadiach), polipragmazję wynikającą z licznych chorób współistniejących oraz ryzyko interakcji lekowych. Istotnym wyzwaniem jest także dostosowanie dawkowania wielu leków do stopnia niewydolności nerek, co wymaga regularnego monitorowania funkcji nerek. Progresja choroby mimo leczenia nefroprotekcyjnego oraz problemy z przestrzeganiem zaleceń przez pacjentów (skomplikowane schematy leczenia, dieta, ograniczenie płynów) również stanowią istotne wyzwania.

W zaawansowanych stadiach PChN konieczne staje się przygotowanie pacjenta do leczenia nerkozastępczego – dializoterapii (hemodializa lub dializa otrzewnowa) lub kwalifikacja do przeszczepienia nerki. Kluczowe znaczenie ma interdyscyplinarne podejście do leczenia z udziałem nefrologa, diabetologa, kardiologa i dietetyka, co pozwala na optymalizację terapii i opóźnienie progresji do schyłkowej niewydolności nerek.