ostry częstoskurcz komorowy
Wskazanie

Ostry częstoskurcz komorowy (VT – Ventricular Tachycardia) to zaburzenie rytmu serca pochodzenia komorowego, charakteryzujące się serią trzech lub więcej pobudzeń komorowych z częstością powyżej 100/min. Rozpoznawany jest na podstawie EKG, gdzie obserwujemy szeroki zespół QRS (>120 ms), odmienny od zespołów własnych pacjenta. Wystąpienie VT może być związane z chorobą niedokrwienną serca, po zawale, kardiomiopatią, zaburzeniami elektrolitowymi, polekowe lub idiopatyczne.

W leczeniu farmakologicznym ostrego częstoskurczu komorowego stosuje się leki antyarytmiczne. W Polsce najczęściej wykorzystywane są: Amiodaron (Amiokordin, Opacorden), Lidokaina (Xylocaine, Lignocainum), Meksyletyna (Mexicord), Sotalol (Sotahexal, Biosotal) oraz Prokainamid (dostępny w ramach importu docelowego). W przypadku niestabilnego hemodynamicznie VT konieczna jest kardiowersja elektryczna.

Największą trudnością w leczeniu ostrego częstoskurczu komorowego jest jego potencjał do przekształcenia się w migotanie komór, prowadzące do zatrzymania krążenia. Wyzwaniem jest także identyfikacja i leczenie choroby podstawowej będącej przyczyną arytmii. U pacjentów z nawracającym VT może zaistnieć konieczność implantacji kardiowertera-defibrylatora (ICD) lub wykonania ablacji podłoża arytmii. Leczenie farmakologiczne często jest niewystarczające lub obarczone działaniami niepożądanymi, szczególnie u pacjentów z zaawansowaną niewydolnością serca.

Istotnym aspektem postępowania jest również odpowiednia stratyfikacja ryzyka nagłego zgonu sercowego. Pacjenci po przebytym epizodzie VT wymagają regularnych kontroli kardiologicznych, monitorowania skuteczności leczenia oraz edukacji w zakresie modyfikacji czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. W niektórych przypadkach konieczne jest także wykonanie badań genetycznych, szczególnie u osób młodych z idiopatycznym VT lub z rodzinnym występowaniem nagłych zgonów sercowych.