Mitomycyna
Mitomycyna to lek stosowany w leczeniu paliatywnym różnych nowotworów, w tym zaawansowanego przerzutowego raka żołądka, piersi, niedrobnokomórkowego raka płuca oraz raka trzustki. Podawana jest głównie dożylnie jako element chemioterapii jednolekowej lub wielolekowej. Ponadto stosuje się ją również do pęcherza moczowego w celu zapobiegania nawrotom powierzchownego raka pęcherza u pacjentów po resekcji przezcewkowej. Mitomycyna wykazuje działanie przeciwnowotworowe poprzez hamowanie podziałów komórek nowotworowych.
- Leki z tą substancją
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje
- Przeciwwskazania stosowania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Mitomycyna jest lekiem cytotoksycznym stosowanym wyłącznie przez lekarzy z doświadczeniem w chemioterapii, z koniecznością ścisłej kontroli parametrów hematologicznych. Podawanie dożylne jest standardem w terapii systemowej, z dawkami monoterapii wynoszącymi 10-20 mg/m² co 6-8 tygodni, 8-12 mg/m² co 3-4 tygodnie lub 5-10 mg/m² co 1-6 tygodni, przy maksymalnej skumulowanej dawce 60 mg/m². Dawki powyżej 20 mg/m² zwiększają toksyczność bez poprawy skuteczności. W terapii wielolekowej dawki mitomycyny są redukowane ze względu na ryzyko addytywnej toksyczności hematologicznej. Podanie pozanaczyniowe jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko rozległej martwicy tkanek. W leczeniu powierzchownych nowotworów pęcherza moczowego stosuje się podanie dopęcherzowe 20-40 mg w 20-40 ml rozpuszczalnika raz w tygodniu przez 8-12 tygodni, przy pH moczu >6, lub profilaktycznie 4-10 mg (0,06-0,15 mg/kg m.c.) 1-3 razy w tygodniu z czasem retencji roztworu 1-2 godziny.
Dawkowanie mitomycyny wymaga modyfikacji u pacjentów po intensywnej chemioterapii, z zahamowaniem czynności szpiku kostnego oraz u osób w podeszłym wieku (>65 lat), u których zaleca się redukcję dawki. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością nerek oraz niezalecany u osób z zaburzeniami czynności wątroby z powodu braku danych bezpieczeństwa. Nie stosuje się go także u dzieci i młodzieży do 17 lat. Preparat Mitomycin Accord w postaci proszku do sporządzania roztworu nie może być rozpuszczany w wodzie, a podanie leku wymaga zachowania aseptyki i unikania mieszania z innymi lekami. Niewykorzystaną część produktu należy odpowiednio zabezpieczyć, pamiętając o cytotoksycznym charakterze substancji.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Mitomycyna – Dawkowanie i sposób podawania
bufor fosforanowy, chemioterapia, chemioterapia systemowa, droga dożylna, infuzja dożylna, lek cytotoksyczny, martwica tkanek, mitomycyna, monoterapia, parametry hematologiczne, podanie dopęcherzowe, powierzchowny nowotwór pęcherza moczowego, profilaktyka nawrotów, rak pęcherza moczowego, toksyczność hematologiczna, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego -
Działania niepożądane
Mitomycyna, stosowana zarówno ogólnoustrojowo (w formie wstrzyknięć i infuzji), jak i miejscowo (dopęcherzowo), charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, których profil zależy od drogi podania. Przy podaniu ogólnoustrojowym najczęściej obserwuje się mielotoksyczność, manifestującą się u około 65% pacjentów leukopenią i małopłytkowością, co znacząco zwiększa ryzyko infekcji i krwawień. Często występują również objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i wymioty (≥1/10). Poważne powikłania obejmują śródmiąższowe zapalenie płuc (≥1/100 do <1/10), nefrotoksyczność z możliwym rozwojem zespołu hemolityczno-moczniczego (HUS) i mikroangiopatycznej niedokrwistości hemolitycznej (MAHA) (rzadko, ≥1/10 000 do <1/1000), a także hepatotoksyczność, w tym chorobę żylno-okluzyjną wątroby. Wynaczynienie leku może prowadzić do martwicy tkanek i zapalenia tkanki podskórnej, co wymaga natychmiastowej interwencji. Rzadko, ale istotnie, mitomycyna może indukować niewydolność serca, zwłaszcza u pacjentów wcześniej leczonych antracyklinami, oraz ciężkie reakcje alergiczne.
Podanie dopęcherzowe mitomycyny wiąże się głównie z działaniami niepożądanymi dotyczącymi układu moczowego i skóry. Często obserwuje się zapalenie pęcherza moczowego (w tym krwotoczne), bolesne oddawanie moczu, parcie na mocz oraz reakcje skórne, takie jak świąd, alergiczna wysypka i erytrodyzestezja podeszwowo-dłoniowa (≥1/100 do <1/10). Bardzo rzadko mogą wystąpić poważne powikłania, takie jak martwicze zapalenie pęcherza, zwężenie dróg moczowych, zmniejszenie pojemności pęcherza, zwapnienie i zwłóknienie ścian pęcherza (<1/10 000), które mogą prowadzić do trwałego uszkodzenia narządu i wymagają szczegółowego monitorowania. Ze względu na ryzyko ciężkich powikłań hematologicznych, pulmonologicznych, nefrologicznych i hepatologicznych, konieczne jest regularne monitorowanie parametrów krwi, funkcji nerek i wątroby oraz szybka reakcja na objawy niepożądane podczas terapii mitomycyną.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Mitomycyna – Działania niepożądane
choroba żylno-okluzyjna płuc, choroba żylno-okluzyjna wątroby, erytrodyzestezja podeszwowo-dłoniowa, glomerulopatia, hepatotoksyczność, kontaktowe zapalenie skóry, leukopenia, leukopenia i małopłytkowość, małopłytkowość, martwicze zapalenie pęcherza moczowego, mielotoksyczność, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, nadciśnienie płucne, nefrotoksyczność, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, posocznica, śródmiąższowe zapalenie płuc, szpik kostny, zapalenie błon śluzowych, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie tkanki podskórnej, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół ręka-stopa, zwłóknienie pęcherza moczowego -
Przeciwwskazania stosowania
Mitomycyna, dostępna w preparacie Mitomycin Accord w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, jest cytotoksycznym lekiem stosowanym w terapii nowotworów, jednak jej podanie wiąże się z licznymi przeciwwskazaniami. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, pancytopenię, izolowaną leukopenię i/lub małopłytkowość, skazy krwotoczne, ostre zakażenia oraz karmienie piersią. W przypadku podania miejscowego do pęcherza moczowego absolutnym przeciwwskazaniem jest perforacja ściany pęcherza, co stanowi zagrożenie życia i wyklucza terapię dopęcherzową ze względu na ryzyko przedostania się leku do jamy otrzewnowej. Względne przeciwwskazania do stosowania mitomycyny obejmują zaburzenia wentylacji typu obturacyjnego i restrykcyjnego, dysfunkcje nerek i wątroby, zły ogólny stan pacjenta oceniany skalami ECOG lub Karnofsky’ego, czasowy związek z radioterapią oraz jednoczesne stosowanie innych cytostatyków. W przypadku podania dopęcherzowego względnym przeciwwskazaniem jest zapalenie pęcherza moczowego, które może zwiększać absorpcję ogólnoustrojową leku i nasilać działania niepożądane.
Decyzja o zastosowaniu mitomycyny u pacjentów z przeciwwskazaniami względnymi wymaga indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka, uwzględniając stopień zaawansowania choroby, dostępność alternatywnych terapii, nasilenie współistniejących zaburzeń narządowych oraz możliwość monitorowania stanu klinicznego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby, gdzie istnieje zwiększone ryzyko toksyczności systemowej, co może wymagać modyfikacji dawkowania i ścisłej kontroli parametrów laboratoryjnych. Ze względu na cytotoksyczne właściwości mitomycyny, karmienie piersią jest bezwzględnie przeciwwskazane podczas terapii. Ponadto, stosowanie mitomycyny w bliskim czasie z radioterapią lub innymi cytostatykami może nasilać działania niepożądane, zwłaszcza mielotoksyczność, nefrotoksyczność i zaburzenia czynności płuc, co może wymagać korekty schematu leczenia. Przed każdym podaniem dopęcherzowym należy wykluczyć perforację pęcherza, a w przypadku aktywnego zapalenia pęcherza terapię należy odroczyć do ustąpienia stanu zapalnego, aby zminimalizować ryzyko powikłań.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Mitomycyna – Przeciwwskazania stosowania
astma oskrzelowa, choroba nowotworowa, cytostatyk, działanie niepożądane, elementy morfotyczne krwi, hemostaza, jama otrzewnowa, leukopenia, małopłytkowość, mielotoksyczność, mitomycin accord, mitomycyna, nadwrażliwość, nefrotoksyczność, nowotwór, ostre zakażenie, pancytopenia, pęcherz moczowy, perforacja pęcherza moczowego, POChP, podanie ogólnoustrojowe, radioterapia, skala ECOG, skala Karnofsky’ego, skaza krwotoczna, stan zapalny, substancja cytotoksyczna, terapia dopęcherzowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie pęcherza moczowego -
Przedawkowanie
Mitomycyna, dostępna w postaci proszku do sporządzania roztworu w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg (Mitomycin Accord), charakteryzuje się silnym działaniem mielosupresyjnym, co w przypadku przedawkowania prowadzi do ciężkiej cytopenii wynikającej z wyparcia komórek szpiku kostnego. Pełny obraz toksyczności rozwija się stopniowo, osiągając maksimum około 2 tygodnie po zdarzeniu, a najniższa liczba leukocytów (nadir) może pojawić się nawet do 4 tygodni po przedawkowaniu. W związku z tym konieczne jest długoterminowe monitorowanie parametrów hematologicznych, w tym liczby leukocytów, płytek krwi oraz poziomu hemoglobiny, przez co najmniej 4 tygodnie po ekspozycji. Brak swoistej odtrutki podkreśla znaczenie prewencji, w tym ścisłego przestrzegania protokołów dawkowania i podwójnej weryfikacji przygotowania dawki.
Objawy przedawkowania mitomycyny obejmują progresywną leukopenię, trombocytopenię, anemię oraz pancytopenię, które rozwijają się stopniowo w ciągu 2-4 tygodni od zdarzenia. Monitorowanie powinno obejmować regularne badania morfologii krwi oraz ocenę funkcji szpiku kostnego, aby w porę wykryć i odpowiednio zareagować na pogorszenie parametrów hematologicznych. W praktyce klinicznej kluczowe jest stosowanie zasady „czterech oczu” przy przygotowywaniu i podawaniu leku, a także dokładne obliczanie dawki na podstawie powierzchni ciała lub masy pacjenta, co minimalizuje ryzyko toksyczności i powikłań związanych z przedawkowaniem mitomycyny.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Mitomycyna – Przedawkowanie
-
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Mitomycyna, substancja czynna w produkcie leczniczym Mitomycin Accord, wykazuje wysoką toksyczność wobec tkanek o intensywnej proliferacji, zwłaszcza komórek szpiku kostnego i błony śluzowej przewodu pokarmowego, co koreluje z często obserwowaną mielosupresją i zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi w praktyce klinicznej. Badania przedkliniczne na modelach zwierzęcych wykazały zahamowanie spermatogenezy, wskazując na ryzyko zaburzeń płodności u mężczyzn, co jest istotne przy planowaniu terapii u pacjentów w wieku rozrodczym. Ponadto mitomycyna wykazuje działanie genotoksyczne, mutagenne oraz rakotwórcze, co sugeruje potencjalne ryzyko rozwoju nowotworów wtórnych po ekspozycji na lek. Działanie teratogenne potwierdzone w badaniach podkreśla wysokie ryzyko dla płodu, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania u kobiet w ciąży lub planujących ciążę.
Istotnym aspektem bezpieczeństwa jest również ryzyko ciężkiej martwicy tkanek w przypadku wynaczynienia lub wstrzyknięcia okołożylnego, co wymaga zachowania szczególnej ostrożności podczas podawania dożylnego Mitomycin Accord oraz stosowania odpowiednich procedur postępowania w przypadku incydentów. Przedkliniczne dane podkreślają konieczność ścisłego monitorowania pacjentów pod kątem toksyczności hematologicznej i żołądkowo-jelitowej oraz uwzględnienia potencjalnych zagrożeń reprodukcyjnych i genotoksycznych w ocenie stosunku korzyści do ryzyka terapii. Personel medyczny powinien stosować odpowiednie środki ostrożności, a pacjenci być informowani o możliwych powikłaniach i konieczności regularnej kontroli podczas leczenia mitomycyną.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Mitomycyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
błona śluzowa przewodu pokarmowego, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, lek cytostatyczny, martwica tkanek, mielosupresja, mitomycyna, nowotwór wtórny, potencjał mutagenny, spermatogeneza, szpik kostny, toksyczność tkankowa, wada rozwojowa, wstrzyknięcie dożylne, wynaczynienie, zaburzenia żołądkowo-jelitowe -
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Mitomycyna, stosowana w leczeniu onkologicznym, charakteryzuje się znaczną mielotoksycznością, której objawy osiągają szczyt po 4-6 tygodniach terapii i kumulują się przy długotrwałym stosowaniu. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu innych leków mielotoksycznych oraz u pacjentów geriatrycznych, u których obserwuje się wydłużoną depresję szpiku. Podawanie leku powinno odbywać się wyłącznie do dużych żył kończyn górnych, przez istniejącą linię dożylną, z dokładnym przepłukaniem kaniuli po podaniu, aby uniknąć wynaczynienia, które może prowadzić do rozległej martwicy tkanek. W przypadku wynaczynienia zaleca się natychmiastowe ostrzyknięcie 8,4% roztworem dwuwęglanu sodu, podanie 4 mg deksametazonu oraz rozważenie dożylnego podania 200 mg witaminy B6.
Mitomycyna jest substancją mutagenną i potencjalnie rakotwórczą, co wiąże się z ryzykiem rozwoju białaczki ostrej i zespołu mielodysplastycznego, zwłaszcza w terapii skojarzonej. Należy unikać podawania szczepionek zawierających żywe wirusy podczas leczenia oraz przez co najmniej 3 miesiące po zakończeniu terapii ze względu na immunosupresję. Monitorowanie pacjentów obejmuje regularną morfologię krwi, ocenę funkcji nerek i wątroby oraz badania czynnościowe układu oddechowego w razie podejrzenia niewydolności. W przypadku objawów hemolizy, nefrotoksyczności lub toksycznych działań na układ oddechowy, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie odpowiedniego leczenia, w tym glikokortykosteroidów oraz, w przypadku mikroangiopatycznej niedokrwistości hemolitycznej, leczenia białkiem A gronkowca złocistego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Mitomycyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
białaczka ostra, białko A gronkowca złocistego, depresja szpiku kostnego, dwuwęglan sodu, działanie immunosupresyjne, efekt mielotoksyczny, hemoliza, krowianka uogólniona, krowianka zgorzelinowa, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, morfologia krwi obwodowej, nefrotoksyczność, niewydolność oddechowa, pacjent geriatryczny, szczepionka zawierająca żywe wirusy, toksyczność szpiku kostnego, wynaczynienie mitomycyny, zespół mielodysplastyczny, żyła centralna -
Właściwości farmakokinetyczne
Mitomycyna, stosowana w dawkach dożylnych 10-20 mg/m², osiąga maksymalne stężenia w osoczu na poziomie 0,4-3,2 μg/ml, charakteryzując się krótkim okresem półtrwania 40-50 minut. Farmakokinetyka leku wykazuje dwufazowy spadek stężenia w surowicy – szybki w ciągu pierwszych 45 minut, a następnie wolniejszy, co wskazuje na złożony mechanizm dystrybucji i eliminacji. Po około 3 godzinach od podania dożylnego stężenie mitomycyny spada poniżej granicy wykrywalności, co potwierdza szybką eliminację z krążenia. Metabolizm i eliminacja zachodzą głównie w wątrobie, z istotnym udziałem dróg żółciowych, natomiast wydalanie nerkowe jest minimalne.
Podanie mitomycyny dopęcherzowo (10 mg i 20 mg) cechuje się ograniczonym wchłanianiem systemowym, co skutkuje głównie miejscowym działaniem leku w obrębie pęcherza moczowego. Pomimo niskiego stopnia absorpcji do krążenia ogólnoustrojowego, nie można wykluczyć potencjalnych efektów systemowych, dlatego zaleca się monitorowanie pacjentów pod kątem działań niepożądanych związanych z ekspozycją ogólnoustrojową. Różnice w farmakokinetyce w zależności od drogi podania mają kluczowe znaczenie dla optymalizacji terapii mitomycyną oraz minimalizacji ryzyka toksyczności.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Mitomycyna – Właściwości farmakokinetyczne
biologiczny okres półtrwania, droga nerkowa, drogi żółciowe, działanie ogólnoustrojowe, eliminacja substancji, mechanizm dystrybucji, mitomycin accord, mitomycyna, pęcherz moczowy, pęcherzyk żółciowy, podanie dopęcherzowe, podanie dożylne, profil farmakokinetyczny, stężenie w osoczu, wątroba, wchłanianie systemowe -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Mitomycyna, substancja czynna leku Mitomycin Accord (dostępnego w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg), wykazuje silne działanie mutagenne, teratogenne i rakotwórcze, co stanowi istotne przeciwwskazanie do stosowania u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią. Brak danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u kobiet ciężarnych oraz udokumentowane badania na modelach zwierzęcych wskazują na wysokie ryzyko uszkodzenia rozwoju zarodka i płodu. Mitomycyna przenika do mleka kobiecego, co wyklucza możliwość karmienia piersią podczas terapii. W wyjątkowych sytuacjach, gdy leczenie w ciąży jest niezbędne, konieczna jest szczegółowa konsultacja lekarska, uwzględniająca analizę korzyści i ryzyka dla płodu.
Ze względu na genotoksyczne działanie mitomycyny, które może prowadzić do trwałych zaburzeń płodności u obu płci, pacjentki i pacjenci w wieku rozrodczym powinni być poinformowani o konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji przez cały okres terapii oraz co najmniej 6 miesięcy po jej zakończeniu. U mężczyzn zaleca się rozważenie bankowania nasienia przed rozpoczęciem leczenia z uwagi na ryzyko nieodwracalnej niepłodności. Unikanie poczęcia dziecka w trakcie terapii i w okresie półrocznym po jej zakończeniu jest kluczowe ze względu na potencjalne uszkodzenia materiału genetycznego plemników i możliwe konsekwencje dla potomstwa.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Mitomycyna – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
-
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Mitomycyna, stosowana w preparatach takich jak Mitomycin Accord w dawkach 10 mg, 20 mg oraz 40 mg, może znacząco wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Kluczowymi działaniami niepożądanymi wpływającymi na sprawność psychomotoryczną są nudności i wymioty, które wydłużają czas reakcji i mogą prowadzić do upośledzenia zdolności prowadzenia pojazdów. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne spożywanie alkoholu, które nasila neurotoksyczne efekty mitomycyny, zwiększając ryzyko wypadków. W związku z tym, pacjentom zaleca się całkowite powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w okresie występowania działań niepożądanych oraz całkowity zakaz spożywania alkoholu podczas terapii.
W praktyce klinicznej lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjenta o ryzyku związanym z terapią mitomycyną, w tym o konieczności indywidualnej oceny reakcji na lek przed podjęciem decyzji o prowadzeniu pojazdu. Zaleca się monitorowanie objawów niepożądanych oraz prowadzenie dziennika, a także zapewnienie alternatywnych środków transportu. Ważne jest również udokumentowanie w dokumentacji medycznej przekazania tych informacji, co ma znaczenie zarówno kliniczne, jak i prawne, zabezpieczając obie strony na wypadek zdarzeń niepożądanych związanych z prowadzeniem pojazdów podczas leczenia mitomycyną.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Mitomycyna – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
antybiotyk cytostatyczny, dokumentacja medyczna, mitomycin accord, mitomycyna, nudności i wymioty, objawy niepożądane, ośrodkowy układ nerwowy, proces terapeutyczny, sprawność psychomotoryczna, terapia przeciwnowotworowa, upośledzenie zdolności psychomotorycznych, zaburzenie psychomotoryczne, zdolność psychomotoryczna -
Wskazania do stosowania
Mitomycyna, dostępna w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji (dawki 10 mg, 20 mg, 40 mg) oraz do podawania dopęcherzowego (10 mg i 20 mg), jest stosowana w leczeniu paliatywnym zaawansowanych nowotworów. W monoterapii dożylnej znajduje zastosowanie w zaawansowanym przerzutowym raku żołądka oraz raku piersi z przerzutami, natomiast jako składnik chemioterapii wielolekowej w niedrobnokomórkowym raku płuca i zaawansowanym raku trzustki. Podanie dopęcherzowe mitomycyny (10 mg lub 20 mg) jest wskazane w profilaktyce nawrotów powierzchownego raka pęcherza moczowego po resekcji przezcewkowej (TURBT).
Mitomycin Accord wymaga podania wyłącznie pod ścisłym nadzorem specjalisty onkologa lub urologa, w warunkach szpitalnych lub ambulatoryjnych, ze względu na konieczność profesjonalnego przygotowania i monitorowania terapii. Fiolki 10 mg i 20 mg mogą być stosowane zarówno do podania dożylnego, jak i dopęcherzowego, natomiast fiolka 40 mg (1 ml roztworu zawiera 0,5 mg mitomycyny) jest przeznaczona wyłącznie do podania dożylnego. Decyzja o zastosowaniu mitomycyny powinna uwzględniać stan kliniczny pacjenta, zaawansowanie choroby oraz dostępne opcje terapeutyczne, szczególnie w kontekście leczenia paliatywnego zaawansowanych nowotworów żołądka, piersi, płuca, trzustki oraz profilaktyki nawrotów raka pęcherza moczowego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Mitomycyna – Wskazania do stosowania
chemioterapia jednolekowa, chemioterapia wielolekowa, choroba nowotworowa, leczenie chirurgiczne, leczenie paliatywne, mitomycyna, niedrobnokomórkowy rak płuca, pęcherz moczowy, podanie dopęcherzowe, przerzut odległy, przerzutowy rak piersi, przerzutowy rak żołądka, rak pęcherza moczowego, rak trzustki, resekcja przezcewkowa, terapia wielolekowa, TURBT, właściwości cytotoksyczne