Eplerenon
Eplerenon jest lekiem stosowanym w leczeniu niewydolności serca u dorosłych pacjentów, zwłaszcza tych ze zmniejszoną frakcją wyrzutową lewej komory serca (LVEF ≤ 40%) oraz objawami klinicznymi po niedawnym zawale serca. Działa jako antagonista receptora aldosteronu, zmniejszając ryzyko umieralności i zachorowalności z przyczyn sercowo-naczyniowych. Jest stosowany jako terapia uzupełniająca do standardowego leczenia, w tym beta-adrenolityków. Leczenie ma na celu poprawę czynności serca oraz zmniejszenie obrzęków i innych objawów niewydolności.
- Leki z tą substancją
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje
- Przeciwwskazania stosowania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Eplerenon dostępny jest w tabletkach powlekanych o dawkach 25 mg i 50 mg, z maksymalną dawką dobową 50 mg. W leczeniu niewydolności serca po zawale serca zaleca się rozpoczęcie terapii od 25 mg raz na dobę, stopniowo zwiększając dawkę do 50 mg w ciągu około 4 tygodni, z monitorowaniem stężenia potasu w surowicy. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (klasa II wg NYHA) stosuje się podobny schemat dawkowania, z przeciwwskazaniem do rozpoczęcia terapii przy potasie > 5,0 mmol/l. Stężenie potasu należy kontrolować przed leczeniem, w pierwszym tygodniu, po miesiącu oraz okresowo dalej, dostosowując dawkę eplerenonu zgodnie z wartościami potasu: zwiększać przy < 5,0 mmol/l, utrzymywać przy 5,0–5,4 mmol/l, zmniejszać przy 5,5–5,9 mmol/l i wstrzymać przy ≥ 6,0 mmol/l. Po odstawieniu z powodu hiperkaliemii (≥ 6,0 mmol/l) można ponownie rozpocząć leczenie dawką 25 mg co drugą dobę, gdy potas spadnie poniżej 5,0 mmol/l.
Dawkowanie eplerenonu wymaga modyfikacji u pacjentów z niewydolnością nerek: przy łagodnej niewydolności nie jest konieczna zmiana dawki, umiarkowana niewydolność (klirens kreatyniny 30-60 ml/min) wymaga dawki początkowej 25 mg co drugą dobę z monitorowaniem potasu, natomiast stosowanie u pacjentów z klirensem < 50 ml/min wymaga ostrożności, a przy klirensie < 30 ml/min lek jest przeciwwskazany. U osób w podeszłym wieku nie ma konieczności zmiany dawki początkowej, ale ze względu na ryzyko hiperkaliemii i osłabioną funkcję nerek zaleca się częste monitorowanie potasu. W przypadku współistnienia niewydolności wątroby lub stosowania inhibitorów CYP3A4 (np. amiodaron, diltiazem, werapamil) dawka nie powinna przekraczać 25 mg raz na dobę. Produkt złożony eplerenon + furosemid (Eplexemid) stosuje się wyłącznie w leczeniu substytucyjnym u pacjentów z ustalonymi dawkami obu leków, nie jest wskazany do rozpoczynania terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Eplerenon – Dawkowanie i sposób podawania
ciężka niewydolność nerek, dializa, działanie niepożądane, eplerenon, furosemid, hiperkaliemia, inhibitor CYP3A4, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność nerek, niewydolność serca po zawale, preparat złożony, przewlekła niewydolność serca, stężenie potasu, tabletka powlekana, umiarkowana niewydolność nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał serca -
Działania niepożądane
Eplerenon, selektywny antagonista receptorów mineralokortykoidowych, jest stosowany w leczeniu niewydolności serca oraz nadciśnienia tętniczego, z potwierdzoną skutecznością i bezpieczeństwem w badaniach EPHESUS i EMPHASIS-HF. Najczęstszym i klinicznie istotnym działaniem niepożądanym jest hiperkaliemia, wymagająca ścisłego monitorowania stężenia potasu, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub stosujących leki zwiększające potas. Często obserwuje się także zaburzenia czynności nerek, niewydolność lewej komory, migotanie przedsionków, niedociśnienie tętnicze, a u osób starszych (≥75 lat) ryzyko udaru mózgu nie wykazało istotnej statystycznie różnicy w porównaniu z placebo. Inne działania niepożądane obejmują hiponatremię, hipercholesterolemię, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, nudności, zaparcia), reakcje skórne (wysypka, świąd) oraz ginekomastię, która występuje rzadziej niż przy stosowaniu spironolaktonu.
Zalecane jest regularne monitorowanie parametrów biochemicznych: stężenia potasu, kreatyniny i mocznika, zgodnie ze schematem – przed rozpoczęciem terapii, po 1 tygodniu, następnie co miesiąc przez 3 miesiące, a później co 3-6 miesięcy podczas długotrwałego leczenia. W przypadku hiperkaliemii lub pogorszenia funkcji nerek należy rozważyć redukcję dawki lub przerwanie terapii. Działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego, nerwowego, pokarmowego i skórnego wymagają odpowiedniego postępowania, w tym modyfikacji leczenia i nawodnienia pacjenta. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku oraz z istniejącymi zaburzeniami nerek. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych jest kluczowe dla monitorowania bezpieczeństwa stosowania eplerenonu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Eplerenon – Działania niepożądane
antagonista receptorów mineralokortykoidowych, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból mięśniowo-szkieletowy, ból pleców, eozynofilia, ginekomastia, hipercholesterolemia, hiperkaliemia, hipertriglicerydemia, hiponatremia, inhibitor ACE, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niedoczynność tarczycy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność lewej komory, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, odmiedniczkowe zapalenie nerek, odwodnienie, omdlenie, sartan, skurcz mięśni, świąd, tachykardia, udar mózgu, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zakrzepica tętnic, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zaparcie, zatrzymanie krążenia, zawroty głowy -
Interakcje
Eplerenon, jako selektywny antagonista aldosteronu, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania eplerenonu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas oraz suplementami potasu ze względu na bardzo wysokie ryzyko hiperkaliemii. Podobnie, kojarzenie eplerenonu z inhibitorami ACE i antagonistami receptora angiotensyny II (ARB) wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu i funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. Przeciwwskazane jest stosowanie potrójnej terapii (ACE + ARB + eplerenon). Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol 200 mg 2x/dobę) powodują wzrost AUC eplerenonu o 441%, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Słabe i umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, amiodaron, diltiazem) zwiększają AUC eplerenonu o 98–187%, dlatego dawka eplerenonu nie powinna przekraczać 25 mg/dobę w takich przypadkach. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) zmniejszają AUC eplerenonu o ≥30%, co może obniżać skuteczność terapii i jest przeciwwskazane.
Ważne jest także monitorowanie funkcji nerek i elektrolitów podczas stosowania eplerenonu z lekami takimi jak trimetoprim, cyklosporyna, takrolimus oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), które zwiększają ryzyko hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek. Końcowa kontrola kliniczna powinna uwzględniać możliwość nasilenia działania hipotensyjnego przy jednoczesnym stosowaniu alfa-1-adrenolityków, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, neuroleptyków czy alkoholu. W przypadku digoksyny obserwuje się wzrost AUC o 16%, co wymaga ostrożności przy dawkach bliskich górnej granicy terapeutycznej. Nie stwierdzono istotnych interakcji z warfaryną ani lekami zobojętniającymi. Zalecane jest interdyscyplinarne podejście do zarządzania terapią, regularne monitorowanie potasu i funkcji nerek oraz edukacja pacjentów w zakresie unikania samodzielnej zmiany leków i spożywania alkoholu podczas terapii eplerenonem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Eplerenon – Interakcje
alfa-1-adrenolityk, antagonista aldosteronu, antagonista receptora angiotensyny II, działanie hipotensyjne, ekspozycja ogólnoustrojowa, filtracja kłębuszkowa, glikokortykosteroid, glikoproteina p, hiperkaliemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A2, lek kardiodepresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, takrolimus, toksyczność litu, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron -
Przeciwwskazania stosowania
Eplerenon, selektywny antagonista receptorów mineralokortykoidowych, posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na eplerenon lub substancje pomocnicze, hiperkaliemię z poziomem potasu w surowicy > 5,0 mmol/l, ciężką niewydolność nerek (eGFR < 30 ml/min/1,73 m²) oraz ciężką niewydolność wątroby (klasa C wg Child-Pugh). W przypadku preparatu Eplexemid, zawierającego dodatkowo furosemid, przeciwwskazania rozszerzają się o hipowolemię, chorobę Addisona, zatrucie glikozydami naparstnicy, porfirię oraz stany przedśpiączkowe i śpiączkowe związane z marskością wątroby. Należy również zwrócić uwagę na przeciwwskazania wynikające z interakcji lekowych, takie jak jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, preparatów potasu, silnych inhibitorów CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, rytonawir) oraz skojarzone leczenie inhibitorami ACE i antagonistami receptora angiotensyny II (ARB), ze względu na ryzyko hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek.
Przed włączeniem eplerenonu konieczna jest dokładna ocena funkcji nerek i wątroby, a także oznaczenie stężenia potasu w surowicy. Monitorowanie parametrów biochemicznych, zwłaszcza potasu i eGFR, powinno być prowadzone regularnie podczas terapii. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami elektrolitowymi oraz stosujących leki mogące wchodzić w interakcje z eplerenonem. Edukacja pacjentów dotycząca zgłaszania nowych leków jest kluczowa dla uniknięcia poważnych powikłań. Przestrzeganie przeciwwskazań i monitorowanie parametrów klinicznych stanowi podstawę bezpiecznego stosowania eplerenonu w praktyce klinicznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Eplerenon – Przeciwwskazania stosowania
antagonista aldosteronu, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptorów mineralokortykoidowych, anuria, choroba Addisona, encefalopatia wątrobowa, eplerenon, furosemid, hiperkaliemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, leki moczopędne oszczędzające potas, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, porfiria, skala Child-Pugh, stan przedśpiączkowy, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zatrucie glikozydami naparstnicy -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Eplerenon, antagonista aldosteronu, przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające jego bezpieczeństwo. Badania farmakologii bezpieczeństwa nie wykazały istotnych zagrożeń dla podstawowych funkcji fizjologicznych przy dawkach terapeutycznych. Testy genotoksyczności potwierdziły brak działania mutagennego, a badania długoterminowe nie wykazały potencjału rakotwórczego. Ponadto, toksyczność reprodukcyjna nie wskazała na negatywny wpływ na rozrodczość, rozwój zarodka, przebieg ciąży ani rozwój pourodzeniowy, co sugeruje bezpieczeństwo stosowania u kobiet w wieku rozrodczym.
W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym zaobserwowano zanik gruczołu krokowego u szczurów i psów przy ekspozycji nieznacznie przekraczającej kliniczne poziomy, jednak zmiany te nie wiązały się z upośledzeniem funkcji gruczołu. Znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje niejasne i wymaga dalszych badań. Całościowa ocena danych przedklinicznych wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa eplerenonu, bez poważnych zagrożeń wykluczających jego zastosowanie w terapii chorób sercowo-naczyniowych u ludzi, przy zachowaniu zalecanych dawek terapeutycznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Eplerenon – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
antagonista aldosteronu, badania przedkliniczne, choroby sercowo-naczyniowe, dawka terapeutyczna, eplerenon, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, mutacja genetyczna, nowotwór, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój płodu, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenia genetyczne, uszkodzenie DNA, zanik gruczołu krokowego -
Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Eplerenon, jako antagonista receptora mineralokortykosteroidowego, niesie ze sobą ryzyko hiperkaliemii, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza na początku terapii oraz po każdej zmianie dawki. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością nerek, cukrzycą, mikroalbuminurią oraz u osób w podeszłym wieku. Stężenie potasu powyżej 5,5 mmol/l wymaga interwencji, a w przypadku hiperkaliemii zaleca się zmniejszenie dawki eplerenonu lub rozważenie dodania hydrochlorotiazydu, który może kompensować wzrost potasu. Jednoczesne stosowanie eplerenonu z inhibitorami ACE lub antagonistami receptora angiotensyny (ARB) jest przeciwwskazane ze względu na znaczne zwiększenie ryzyka hiperkaliemii. Ponadto, należy unikać kojarzenia eplerenonu z litem, cyklosporyną i takrolimusem z powodu potencjalnych interakcji i powikłań. U pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby (Child-Pugh A i B) nie obserwowano istotnego wzrostu potasu, jednak monitorowanie elektrolitów pozostaje wskazane, natomiast stosowanie u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby jest przeciwwskazane.
Preparaty eplerenonu zawierają laktozę w ilościach zależnych od dawki i producenta (np. 25 mg zawiera około 34–40 mg laktozy jednowodnej, a 50 mg około 69–79 mg), co jest istotne u pacjentów z dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu laktozy. Wszystkie formy są zasadniczo „wolne od sodu” (<1 mmol sodu na tabletkę), co jest ważne dla pacjentów na diecie niskosodowej. Szczególną uwagę wymaga preparat Eplexemid, będący kombinacją eplerenonu z furosemidem, który ze względu na działanie diuretyczne pętlowe może ujawniać cukrzycę utajoną, zwiększać stężenie kwasu moczowego i wpływać na gospodarkę elektrolitową. U pacjentów stosujących Eplexemid konieczne jest monitorowanie funkcji nerek, elektrolitów oraz ciśnienia tętniczego, zwłaszcza u osób starszych, z dną moczanową, zespołem wątrobowo-nerkowym czy hipoproteinemią. Warto podkreślić, że eplerenon nie jest usuwany podczas hemodializy, co ma znaczenie w przypadku pacjentów dializowanych oraz przedawkowania.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Eplerenon – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
antagonista receptora angiotensyny, badanie EPHESUS, cukrzyca typu 2, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk pętlowy, dna moczanowa, eplerenon, furosemid, hemodializa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipoproteinemia, hydrochlorotiazyd, induktor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, mikroalbuminuria, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, rozrost gruczołu krokowego, skala Child-Pugh, stężenie potasu w surowicy, zespół nerczycowy, zespół wątrobowo-nerkowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy -
Właściwości farmakodynamiczne
Eplerenon jest selektywnym antagonistą receptorów mineralokortykosteroidowych, blokującym wiązanie aldosteronu i tym samym modulującym układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA). Jego działanie prowadzi do trwałego zwiększenia aktywności reninowej osocza oraz stężenia aldosteronu w surowicy, bez kompensacyjnego zniesienia efektu blokady receptorów. W badaniu EPHESUS u pacjentów po ostrym zawale mięśnia sercowego z dysfunkcją lewej komory (LVEF ≤40%) i objawami niewydolności serca, eplerenon w dawce początkowej 25 mg/dobę, zwiększanej do 50 mg/dobę, zmniejszył śmiertelność całkowitą o 15% (14,4% vs 16,7%, p=0,008) oraz ryzyko zgonu lub hospitalizacji z przyczyn sercowo-naczyniowych o 13% (26,7% vs 30,0%, p=0,002). W badaniu EMPHASIS-HF u pacjentów z łagodną skurczową niewydolnością serca (klasa II wg NYHA, LVEF ≤30-35%) eplerenon zmniejszył ryzyko złożonego punktu końcowego (zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych lub hospitalizacja z powodu niewydolności serca) o 37% (18,3% vs 25,9%, p<0,001) oraz śmiertelność całkowitą o 24% (12,5% vs 15,5%, p=0,008). W obu badaniach obserwowano zwiększone ryzyko hiperkaliemii (>5,5 mmol/l) odpowiednio 3,4% vs 2,0% (EPHESUS) i 11,8% vs 7,2% (EMPHASIS-HF), przy jednoczesnym zmniejszeniu częstości hipokaliemii (<4,0 mmol/l). Eplerenon nie wpływał istotnie na parametry EKG, takie jak częstość akcji serca, czas trwania zespołu QRS, odstęp PR czy QT.
Farmakokinetyka eplerenonu u zdrowych osób nie wykazała wpływu na podstawowe parametry przewodzenia serca. W populacji pediatrycznej (wiek 4-16 lat) eplerenon nie wykazał skuteczności w leczeniu nadciśnienia tętniczego, a badania dotyczące niewydolności serca u dzieci nie zostały przeprowadzone. Dawki stosowane w badaniach klinicznych u dorosłych (25-50 mg/dobę) były dobrze tolerowane, jednak konieczne jest monitorowanie stężenia potasu ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Eplerenon stanowi istotny element terapii u pacjentów z niewydolnością serca po zawale mięśnia sercowego oraz u chorych z łagodną skurczową niewydolnością serca, przyczyniając się do poprawy przeżywalności i zmniejszenia hospitalizacji z przyczyn sercowo-naczyniowych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Eplerenon – Właściwości farmakodynamiczne
aktywność reninowa osocza, antagonista aldosteronu, badanie EMPHASIS-HF, badanie EPHESUS, beta-adrenolityk, choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie tętnicze, diuretyk pętlowy, eplerenon, gospodarka elektrolitowa, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, klasyfikacja NYHA, lek moczopędny, LVEF, mózgowy peptyd natriuretyczny, nadciśnienie tętnicze, ostry zawał mięśnia sercowego, profil bezpieczeństwa, przewlekła niewydolność serca, receptor mineralokortykosteroidowy, skurczowa niewydolność serca, status hormonalny, stężenie aldosteronu, terapia resynchronizacyjna, ujemne sprzężenie zwrotne, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzona czynność lewej komory, zespół QRS -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Eplerenon, antagonista receptora aldosteronowego stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca, nie wykazuje istotnego negatywnego wpływu na zdolności psychomotoryczne pacjentów, w tym na prowadzenie pojazdów i obsługę maszyn. W dawkach 25 mg i 50 mg nie powoduje senności, zaburzeń funkcji poznawczych ani wydłużenia czasu reakcji. Niemniej jednak, podczas terapii może wystąpić zawroty głowy, co wymaga uwzględnienia przy ocenie zdolności pacjenta do bezpiecznego prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi urządzeń potencjalnie niebezpiecznych.
W przypadku preparatu złożonego Eplexemid, zawierającego eplerenon (25 mg lub 50 mg) oraz furosemid (40 mg), ryzyko zaburzeń zdolności psychomotorycznych jest większe. Furosemid może wywoływać osłabienie uwagi, zawroty głowy oraz niewyraźne widzenie, szczególnie na początku leczenia, podczas zmiany dawki lub przy jednoczesnym spożyciu alkoholu. W związku z tym, lekarz powinien poinformować pacjentów o konieczności zachowania ostrożności, a w przypadku wystąpienia wymienionych objawów zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Edukacja pacjenta na temat potencjalnych działań niepożądanych jest kluczowa dla bezpieczeństwa terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Eplerenon – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
antagonista receptora aldosteronowego, doświadczenie porejestracyjne, działanie niepożądane, eplerenon, Eplexemid, funkcja poznawcza, furosemid, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, niewyraźne widzenie, osłabienie uwagi, postać farmaceutyczna, preparat złożony, profil bezpieczeństwa, zawrót głowy, zdolność psychomotoryczna -
Wskazania do stosowania
Eplerenon, selektywny antagonista aldosteronu, jest stosowany jako terapia uzupełniająca u pacjentów kardiologicznych, szczególnie po przebytym zawale mięśnia sercowego oraz w przewlekłej niewydolności serca. Wskazania obejmują pacjentów w stanie stabilnym po zawale z frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF) ≤ 40% oraz klinicznymi objawami niewydolności serca, a także dorosłych z przewlekłą niewydolnością serca w klasie II wg NYHA i LVEF ≤ 30%. Eplerenon dostępny jest w tabletkach powlekanych o dawkach 25 mg i 50 mg, a także w preparacie złożonym z furosemidem (Eplexemid: 25 mg + 40 mg, 50 mg + 40 mg). Terapia ma na celu redukcję ryzyka śmiertelności i chorobowości sercowo-naczyniowej, w tym zmniejszenie liczby hospitalizacji z powodu niewydolności serca oraz częstości nagłych zdarzeń sercowo-naczyniowych.
Decyzja o włączeniu eplerenonu powinna uwzględniać kryteria kliniczne, takie jak stopień upośledzenia funkcji lewej komory (LVEF ≤ 40% po zawale, ≤ 30% w przewlekłej niewydolności), nasilenie objawów niewydolności serca oraz stabilność stanu pacjenta. Eplerenon stosowany jest wyłącznie jako terapia dodana do standardowego leczenia, obejmującego beta-adrenolityki, inhibitory ACE lub ARB oraz diuretyki pętlowe. Konieczne jest monitorowanie funkcji nerek i elektrolitów, zwłaszcza potasu, ze względu na mechanizm działania leku. Preparaty dostępne na rynku różnią się wyglądem i dawkami, co pozwala na indywidualizację terapii w zależności od potrzeb pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Eplerenon – Wskazania do stosowania
antagonista aldosteronu, antagonista receptora angiotensyny, beta-adrenolityk, diuretyk pętlowy, elektrolity, frakcja wyrzutowa lewej komory, funkcja nerek, furosemid, inhibitor ACE, klasyfikacja NYHA, niewydolność serca, przewlekła niewydolność serca, selektywny antagonista aldosteronu, śmiertelność i chorobowość, tabletka powlekana, terapia dodana, terapia skojarzona, zaburzenie czynności lewej komory, zawał mięśnia sercowego