Właściwości farmakokinetyczne

Syndi-35 jest produktem leczniczym zawierającym dwie substancje czynne: 2 mg octanu cyproteronu (Cyproteroni acetas) i 35 µg etynyloestradiolu (Ethinylestradiolum). Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych obu składników leku.¹

Cyproteronu octan – farmakokinetyka

Wchłanianie

Cyproteronu octan po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem. Po zastosowaniu pojedynczej dawki leku, maksymalne stężenie w surowicy krwi pojawia się po około 1,6 godziny i osiąga wartość 15 ng/ml. Dostępność biologiczna oceniana jest na około 88%.²

Dystrybucja

W zakresie dystrybucji cyproteronu octan wykazuje wysokie powinowactwo do białek osocza, wiążąc się prawie wyłącznie z albuminami. Jedynie 3,5-4,0% całkowitego stężenia leku w osoczu występuje w postaci wolnej (niezwiązanej z białkami). Istotne jest, że zwiększenie stężenia globulin wiążących hormony płciowe (SHBG), które powstaje w wyniku działania etynyloestradiolu, nie wpływa na stopień wiązania cyproteronu octanu z białkami osocza. Pozorna objętość dystrybucji tego związku została określona na 986±437 l.³

Metabolizm

Cyproteronu octan podlega prawie całkowitemu metabolizmowi w organizmie. Głównym metabolitem identyfikowanym w osoczu jest 15β-OH-CPA, którego powstawanie zachodzi przy udziale enzymu CYP3A4 należącego do układu cytochromu P450. Klirens cyproteronu octanu wynosi 3,6 ml/min/kg masy ciała.⁴

Eliminacja

Eliminacja cyproteronu octanu przebiega dwufazowo. Okresy półtrwania wynoszą odpowiednio około 0,8 godziny dla pierwszej fazy oraz około 2,3-3,3 dni dla fazy drugiej. Substancja jest częściowo wydalana w postaci metabolitów. Charakterystyczny jest stosunek metabolitów wydalanych z moczem do wydalanych z żółcią, który wynosi 1:2. Okres półtrwania metabolitów wynosi około 1,8 dnia.⁵

Stan stacjonarny

Poziom SHBG (globulin wiążących hormony płciowe) nie wpływa na farmakokinetykę cyproteronu octanu. Przy przyjmowaniu produktu raz na dobę, stężenie substancji we krwi zwiększa się około 2,5-krotnie i osiąga stan stacjonarny w drugiej połowie cyklu terapeutycznego.⁶

Etynyloestradiol – farmakokinetyka

Wchłanianie

Etynyloestradiol podany drogą doustną charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w krwi, wynoszące około 71 pg/ml, osiągane jest w ciągu 1,6 godziny od podania. Substancja podlega metabolizmowi już na etapie wchłaniania oraz w wątrobie (zjawisko efektu pierwszego przejścia). Średnia dostępność biologiczna etynyloestradiolu wynosi około 45%, przy czym wykazuje ona znaczną zmienność osobniczą, mieszczącą się w zakresie około 20-65%.⁷

Dystrybucja

Etynyloestradiol cechuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (około 98%), jednak wiązanie to ma charakter niespecyficzny, głównie z albuminami. Substancja ta wpływa na zwiększenie stężenia SHBG (globulin wiążących hormony płciowe). Względna objętość dystrybucji etynyloestradiolu została określona w przedziale około 2,8-8,6 l/kg masy ciała.⁸

Metabolizm

Etynyloestradiol podlega procesowi przedogólnoustrojowego sprzęgania zachodzącego w błonie śluzowej jelita cienkiego oraz w wątrobie. Głównym szlakiem metabolicznym jest aromatyczna hydroksylacja, w wyniku której powstają metabolity metylowe i hydroksylowe. Występują one zarówno w postaci wolnej, jak i sprzężonej (jako glukuroniany i siarczany). Klirens etynyloestradiolu mieści się w zakresie około 2,3-7,0 ml/min/kg masy ciała.⁹

Eliminacja

Stężenie etynyloestradiolu we krwi zmniejsza się w procesie dwufazowym. Okresy półtrwania dla poszczególnych faz wynoszą odpowiednio około 1 godziny oraz 10-20 godzin. Substancja nie jest wydalana w postaci niezmienionej, lecz wyłącznie jako metabolity. Stosunek metabolitów etynyloestradiolu wydalanych z moczem do wydalanych z żółcią wynosi 4:6, a okres półtrwania wydalania metabolitów został określony na około 1 dobę.¹⁰

Stan stacjonarny

Stan stacjonarny etynyloestradiolu jest osiągany w drugiej połowie cyklu leczenia. W tym momencie stężenie substancji w surowicy jest o około 60% wyższe w porównaniu z tym, które występuje po podaniu pojedynczej dawki.¹¹

Porównanie parametrów farmakokinetycznych