Dawkowanie i sposób podawania
Genotropin 12 12 mg (36 j.m.)

Dawkowanie i sposób podawania leku Genotropin

Dawkowanie oraz schemat podawania leku Genotropin powinny być zawsze dostosowane indywidualnie do potrzeb danego pacjenta. Lek należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym, przy czym kluczowe jest regularne zmienianie miejsc iniekcji w celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia lipoatrofii.¹

Dawkowanie u dzieci w różnych wskazaniach

Dawkowanie leku Genotropin u dzieci zależy od rodzaju schorzenia i jest precyzyjnie określone dla każdego wskazania. Poniżej przedstawione są szczegółowe zalecenia dawkowania.²

W przypadku niedoboru wzrostu związanego z niewystarczającym wydzielaniem hormonu wzrostu u dzieci, zalecana dawka wynosi 0,025-0,035 mg/kg masy ciała na dobę lub alternatywnie 0,7-1,0 mg/m² powierzchni ciała na dobę. W praktyce klinicznej stosowano również dawki wyższe.³

Jeżeli niedobór hormonu wzrostu utrzymuje się w okresie dojrzewania, leczenie należy kontynuować do momentu osiągnięcia całkowitego rozwoju somatycznego (obejmującego układ ciała oraz masę kostną). Jednym z istotnych celów terapeutycznych w okresie przejściowym jest monitorowanie osiągnięcia prawidłowej masy kostnej, definiowanej jako wskaźnikowy punkt T >-1 (standaryzowany dla średniej masy kostnej osób dorosłych, z uwzględnieniem płci i grupy etnicznej, mierzony za pomocą absorpcji promieniowania X o dwóch energiach).⁴

W zespole Pradera-Williego u dzieci, gdy celem jest zwiększenie wzrostu i poprawa budowy ciała, zalecana dawka wynosi 0,035 mg/kg masy ciała na dobę lub 1,0 mg/m² powierzchni ciała na dobę. Istotne jest, aby nie przekraczać maksymalnej dawki 2,7 mg/m² powierzchni ciała na dobę. Należy podkreślić, że leku nie należy podawać dzieciom, które rosną wolniej niż 1 cm rocznie lub takim, u których strefy wzrostu nasad kości długich są prawie zamknięte.⁵

W przypadku niedoboru wzrostu w przebiegu zespołu Turnera, zaleca się dawkę 0,045-0,050 mg/kg masy ciała na dobę lub 1,4 mg/m² powierzchni ciała na dobę.⁶

Przy niedoborze wzrostu w przewlekłej niewydolności nerek, zalecana dawka to 0,045-0,050 mg/kg masy ciała na dobę (równoważne z 1,4 mg/m² powierzchni ciała na dobę). W przypadku niezadowalającego tempa wzrastania, dawki te można zwiększyć. Po 6 miesiącach leczenia może być konieczne skorygowanie dawkowania.⁷

W leczeniu zaburzeń wzrostu u dzieci z opóźnieniem wzrastania wewnątrzmacicznym (SGA), zalecana dawka wynosi 0,035 mg/kg masy ciała na dobę (1 mg/m² powierzchni ciała na dobę) do momentu osiągnięcia ostatecznego wzrostu. Istotne jest, aby przerwać leczenie po pierwszym roku terapii, jeśli tempo wzrostu jest mniejsze od +1 SD. Leczenie należy również przerwać, gdy prędkość wzrostu wynosi <2 cm/rok oraz jeśli wiek kostny osiągnął >14 lat u dziewczynek lub >16 lat u chłopców, co odpowiada momentowi zamknięcia chrząstek nasadowych.⁸

⁹

Dawkowanie u dorosłych z niedoborem hormonu wzrostu

Dawkowanie leku Genotropin u dorosłych pacjentów z niedoborem hormonu wzrostu różni się w zależności od tego, czy niedobór ten rozpoczął się w dzieciństwie, czy rozwinął się dopiero w wieku dorosłym.¹⁰

• Pacjenci kontynuujący terapię po dziecięcym niedoborze GH – zalecana dawka do wznowienia leczenia wynosi 0,2-0,5 mg na dobę. Dawkowanie należy stopniowo zwiększać lub zmniejszać zgodnie z indywidualnymi potrzebami pacjenta, określonymi na podstawie stężenia insulinopodobnego czynnika wzrostu (IGF-I) w surowicy.¹¹
• Pacjenci z niedoborem GH nabytym w wieku dorosłym – leczenie należy rozpocząć od małej dawki, wynoszącej od 0,15 do 0,3 mg na dobę. Dawkę należy zwiększać stopniowo, w zależności od indywidualnych potrzeb określonych na podstawie oznaczenia stężenia IGF-I w surowicy.¹²

W ustalaniu docelowej dawki leku, celem jest uzyskanie stężenia IGF-I w zakresie 2 odchyleń standardowych (SD) od wartości średniej standaryzowanej względem wieku. Pacjentom, którzy rozpoczynają leczenie z prawidłowym stężeniem IGF-I, należy podawać hormon wzrostu do momentu zwiększenia stężenia IGF-I do górnej części prawidłowego zakresu, nieprzekraczającego 2 SD. W ustalaniu dawki można kierować się także odpowiedzią kliniczną oraz pojawianiem się działań niepożądanych.¹³

Należy zaznaczyć, że istnieją pacjenci z niedoborem GH, u których nie dochodzi do normalizacji poziomu IGF-I pomimo dobrej odpowiedzi klinicznej, dlatego nie wymagają oni zwiększania dawki. Dawka podtrzymująca rzadko przekracza 1,0 mg na dobę.¹⁴

Różnice w dawkowaniu związane z płcią

Istotne jest uwzględnienie różnic międzypłciowych w dawkowaniu leku Genotropin. U kobiet mogą być potrzebne wyższe dawki niż u mężczyzn, u których z czasem obserwuje się wzrost wrażliwości na IGF-I. Powoduje to ryzyko niedostatecznego leczenia u kobiet (szczególnie stosujących doustną estrogenoterapię zastępczą) oraz zbyt intensywnego leczenia u mężczyzn.¹⁵

Z tego powodu zaleca się regularne sprawdzanie adekwatności dawkowania hormonu wzrostu co 6 miesięcy. Należy również pamiętać, że fizjologiczna produkcja hormonu wzrostu zmniejsza się z wiekiem, co może wpływać na zapotrzebowanie na lek.¹⁶

Dawkowanie u osób w podeszłym wieku

U pacjentów w wieku powyżej 60 lat, leczenie należy rozpoczynać od mniejszej dawki, wynoszącej od 0,1 do 0,2 mg na dobę, a następnie zwiększać ją stopniowo w zależności od indywidualnych potrzeb pacjenta. W tej grupie wiekowej należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę. Zazwyczaj dawka podtrzymująca u pacjentów geriatrycznych rzadko przekracza 0,5 mg na dobę.¹⁷

Sposób podawania leku Genotropin

Preparat Genotropin dostępny jest w postaci proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, w dwukomorowym wkładzie zawierającym biały proszek w przedniej komorze i przezroczysty roztwór w tylnej komorze.¹⁸

Lek należy podawać wyłącznie drogą podskórną. W celu uniknięcia rozwoju lipoatrofii, zaleca się regularną zmianę miejsca podania produktu. Szczegółowe instrukcje dotyczące przygotowania i stosowania leku powinny być przekazane pacjentowi przez personel medyczny.¹⁹

Przy stosowaniu leku w postaci Genotropin 5,3 lub Genotropin 12, należy pamiętać, że po rekonstytucji stężenie somatropiny wynosi odpowiednio 5,3 mg/ml lub 12 mg/ml, w zależności od rodzaju preparatu. Dokładna znajomość stężenia ma istotne znaczenie przy obliczaniu odpowiedniej dawki dla pacjenta.²⁰