Właściwości farmakokinetyczne leku Vastan

Symwastatyna, składnik aktywny leku Vastan, występuje w postaci nieaktywnego laktonu, który w warunkach in vivo ulega hydrolizie do aktywnej formy – odpowiedniego beta-hydroksykwasu, będącego silnym inhibitorem reduktazy HMG-CoA. Proces hydrolizy zachodzi głównie w wątrobie, natomiast w osoczu ludzkim przebiega bardzo powoli. Dane farmakokinetyczne pochodzą z badań przeprowadzonych u osób dorosłych, brak jest danych dotyczących farmakokinetyki u dzieci i młodzieży.¹²

Wchłanianie

Symwastatyna charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, przy czym znaczna jej część jest wychwytywana przez wątrobę w procesie pierwszego przejścia. Stopień wychwytu wątrobowego zależy od przepływu krwi przez ten narząd, który jest głównym miejscem działania aktywnej formy leku. Po podaniu doustnym wchłanianie beta-hydroksykwasu do krążenia ogólnego jest niewielkie i wynosi mniej niż 5% podanej dawki. Maksymalne stężenie aktywnego inhibitora w osoczu osiągane jest po około 1-2 godzinach od podania symwastatyny. Badania wykazały, że przyjmowanie symwastatyny z posiłkiem nie wpływa na jej wchłanianie.³⁴

Profil farmakokinetyczny symwastatyny po pojedynczym i wielokrotnym podaniu wskazuje na brak kumulacji produktu leczniczego w organizmie przy wielokrotnym stosowaniu.⁵

Dystrybucja

Symwastatyna oraz jej aktywne metabolity charakteryzują się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przekraczającym 95%. ^{95% wiązane z białkami.”>6}

Metabolizm

Symwastatyna jest substratem dla enzymu CYP3A4 z układu cytochromu P450. Głównymi metabolitami symwastatyny obecnymi w ludzkim osoczu są beta-hydroksykwas oraz cztery inne aktywne metabolity. Kwas symwastatyny jest aktywnie transportowany do hepatocytów przez białko transportujące OATP1B1. Symwastatyna jest również substratem transportera pompy lekowej BCRP.⁷⁸

Eliminacja

Po doustnym podaniu znakowanej symwastatyny, w ciągu 96 godzin z organizmu wydalane jest około 13% dawki z moczem oraz 60% z kałem. Ilość leku wykryta w kale odpowiada sumie wchłoniętych metabolitów wydalonych z żółcią oraz niewchłoniętej frakcji leku. Po dożylnym podaniu metabolitu beta-hydroksykwasu, średni okres półtrwania wynosi 1,9 godziny. Tylko 0,3% dawki podanej dożylnie jest wydalane w moczu w postaci inhibitorów.⁹

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Polimorfizm genu SLCO1B1

U osób posiadających allel c.521T>C genu SLCO1B1 obserwuje się zmniejszoną aktywność białka transportującego OATP1B1. W porównaniu do pacjentów o najbardziej powszechnym genotypie (TT), średnia ekspozycja (AUC) na główny aktywny metabolit – kwas symwastatyny – jest zwiększona o:

• 120% u nosicieli heterozygotycznych allelu C (CT)
• 221% u nosicieli homozygotycznych (CC)

W populacji europejskiej allel C występuje z częstotliwością około 18%. U pacjentów z polimorfizmem genu SLCO1B1 istnieje podwyższone ryzyko zwiększonej ekspozycji na kwas symwastatyny, co może prowadzić do zwiększonego ryzyka wystąpienia rabdomiolizy.^{C genu SLCO1B1 mają mniejszą aktywność białka transportującego OATP1B1. Średnia ekspozycja (AUC) na główny aktywny metabolit, kwas symwastatyny, wynosi 120% u heterozygotycznych nosicieli allelu C (CT) oraz 221% u nosicieli homozygotycznych (CC) w stosunku do pacjentów o najbardziej powszechnym genotypie (TT). W populacji europejskiej allel C występuje z częstotliwością 18%. U pacjentów z polimorfizmem genu SLCO1B1 występuje ryzyko zwiększonej ekspozycji na kwas symwastatyny, co prowadzić może do zwiększenia ryzyka wystąpienia rabdomiolizy.”>10}