Właściwości farmakokinetyczne leku Co-Prestarium

Co-Prestarium stanowi połączenie dwóch substancji czynnych – peryndoprylu z argininą oraz amlodypiny. Istotne jest, że współczynnik i zakres absorpcji obu składników z produktu Co-Prestarium nie różni się w sposób istotny od właściwości farmakokinetycznych obserwowanych przy podawaniu tych substancji w oddzielnych postaciach farmaceutycznych.¹

Właściwości farmakokinetyczne peryndoprylu

Wchłanianie

Peryndopryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie we krwi osiąga w ciągu 1 godziny od podania. Okres półtrwania samego peryndoprylu wynosi 1 godzinę. Należy zaznaczyć, że peryndopryl jest prekursorem leku (prodrug), a jego aktywna forma – peryndoprylat – powstaje w wyniku biotransformacji. Z podanej dawki jedynie 27% peryndoprylu dociera do krwiobiegu w postaci czynnego metabolitu, czyli peryndoprylatu. Oprócz aktywnego peryndoprylatu powstaje również 5 metabolitów, jednak wszystkie są farmakologicznie nieaktywne. Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu jest osiągane po 3-4 godzinach od podania leku.²

Warto podkreślić, że spożycie pokarmu wpływa negatywnie na przekształcanie peryndoprylu w peryndoprylat, zmniejszając jego biodostępność. Z tego powodu zaleca się przyjmowanie peryndoprylu z argininą doustnie, w pojedynczej dawce dobowej, rano, przed posiłkiem. Badania farmakokinetyczne wykazały liniową zależność pomiędzy podaną dawką peryndoprylu a jego stężeniem w osoczu.³

Dystrybucja

Objętość dystrybucji niezwiązanego peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Peryndoprylat wiąże się z białkami osocza w stopniu umiarkowanym – około 20%. Wiązanie zachodzi głównie z enzymem konwertującym angiotensynę, jednak stopień tego wiązania zależy od stężenia substancji we krwi.⁴

Eliminacja

Peryndoprylat jest wydalany głównie przez nerki z moczem. Końcowy okres półtrwania niezwiązanej frakcji peryndoprylatu wynosi około 17 godzin, co powoduje osiągnięcie stanu stacjonarnego w ciągu 4 dni od rozpoczęcia terapii.⁵

Specjalne populacje pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku, z niewydolnością serca lub niewydolnością nerek charakteryzują się wolniejszym wydalaniem peryndoprylatu. U tych grup pacjentów konieczna jest ścisła obserwacja kliniczna z częstym oznaczaniem stężenia kreatyniny i potasu w celu dostosowania dawkowania i zapobiegania działaniom niepożądanym.⁶

U pacjentów poddawanych dializoterapii klirens peryndoprylatu podczas dializy wynosi 70 ml/min. Pacjenci z marskością wątroby wykazują zmienione właściwości farmakokinetyczne peryndoprylu, w szczególności klirens wątrobowy macierzystej cząsteczki jest zmniejszony o połowę. Pomimo to ilość powstającego peryndoprylatu, czyli aktywnego metabolitu, nie zmniejsza się, dlatego też modyfikacja dawkowania u tych pacjentów nie jest konieczna.⁷

Właściwości farmakokinetyczne amlodypiny

Wchłanianie, dystrybucja, wiązanie z białkami osocza

Po podaniu doustnym dawek terapeutycznych, amlodypina jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi osiąga po dłuższym czasie niż peryndopryl – po 6-12 godzinach od zastosowania dawki. Biodostępność amlodypiny jest wysoka i wynosi od 64% do 80%. Objętość dystrybucji jest znacząca i wynosi około 21 l/kg, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. W odróżnieniu od peryndoprylu, amlodypina w znacznie większym stopniu wiąże się z białkami osocza – badania in vitro wykazały, że aż 97,5% krążącej amlodypiny jest związane z białkami. Co istotne, biodostępność amlodypiny, w przeciwieństwie do peryndoprylu, nie ulega zmianie pod wpływem pokarmu.⁸

Metabolizm i eliminacja

Amlodypina charakteryzuje się długim okresem półtrwania w końcowej fazie eliminacji, wynoszącym około 35-50 godzin, co uzasadnia stosowanie jej raz na dobę. Lek jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie do nieaktywnych metabolitów. Z organizmu wydalane jest 10% macierzystego, niezmienionego leku oraz 60% metabolitów, głównie drogą nerkową z moczem.⁹

Specjalne populacje pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku wykazują podobny czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego w osoczu jak pacjenci młodsi. Jednak klirens amlodypiny ma tendencję do zmniejszania się u osób starszych, co skutkuje zwiększeniem wartości AUC (pole pod krzywą stężenia leku w czasie) i wydłużeniem okresu półtrwania w fazie eliminacji.¹⁰

U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca obserwuje się zarówno zwiększenie wartości AUC, jak i wydłużenie okresu półtrwania w fazie eliminacji, a stopień tych zmian jest proporcjonalny do wieku pacjenta.¹¹

W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dane kliniczne są bardzo ograniczone. Wiadomo jednak, że u pacjentów z niewydolnością wątroby dochodzi do zmniejszenia klirensu amlodypiny, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania oraz zwiększenia wartości AUC o około 40-60%. Te zmiany farmakokinetyczne mogą wymagać dostosowania dawkowania u tych pacjentów.¹²

Porównanie właściwości farmakokinetycznych składników Co-Prestarium