Właściwości farmakokinetyczne
Co-Amlessa 4 mg + 5 mg + 1,25 mg

Wprowadzenie do właściwości farmakokinetycznych

Właściwości farmakokinetyczne preparatu Co-Amlessa obejmują charakterystykę trzech substancji czynnych: peryndoprylu, indapamidu oraz amlodypiny. Każda z tych substancji wykazuje odrębny profil farmakokinetyczny, co ma istotne znaczenie dla ich działania terapeutycznego. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę parametrów farmakokinetycznych poszczególnych składników leku.¹

Właściwości farmakokinetyczne peryndoprylu

Wchłanianie peryndoprylu

Peryndopryl po podaniu doustnym charakteryzuje się bardzo szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi osiąga w ciągu godziny po przyjęciu. Średni okres półtrwania peryndoprylu w surowicy wynosi 1 godzinę. Należy podkreślić, że spożywanie posiłków hamuje konwersję peryndoprylu do aktywnego metabolitu – peryndoprylatu, co wpływa na obniżenie biodostępności substancji. Z tego powodu zaleca się przyjmowanie leku rano, przed posiłkiem, w pojedynczej dawce dobowej.²

Dystrybucja peryndoprylu

Objętość dystrybucji dla niezwiązanego peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Substancja ta wiąże się z białkami osocza w 20%, głównie z konwertazą angiotensyny. Istotną cechą tego wiązania jest niezależność od stężenia peryndoprylatu.³

Metabolizm peryndoprylu

Peryndopryl funkcjonuje jako prolek, co oznacza, że sam w sobie nie wykazuje aktywności farmakologicznej, a dopiero po metabolicznej konwersji staje się aktywny. Po podaniu 27% peryndoprylu trafia do krwioobiegu w postaci aktywnego metabolitu – peryndoprylatu. Oprócz tego aktywnego metabolitu, peryndopryl tworzy również 5 nieaktywnych metabolitów. Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu osiągane jest po 3-4 godzinach od podania.⁴

Eliminacja peryndoprylu

Peryndoprylat jest eliminowany głównie przez nerki (wydalany z moczem). Okres półtrwania niezwiązanej frakcji wynosi około 17 godzin. Stan stacjonarny peryndoprylatu we krwi uzyskuje się po 4 dniach regularnego stosowania leku.⁵

Liniowość farmakokinetyki peryndoprylu

Wykazano istnienie liniowej zależności pomiędzy podaną dawką peryndoprylu a jego stężeniem w osoczu, co ma znaczenie kliniczne przy dostosowywaniu dawki leku.⁶

Farmakokinetyka peryndoprylu w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku: U osób starszych oraz pacjentów z niewydolnością serca lub nerek eliminacja peryndoprylatu jest obniżona, co może prowadzić do zwiększonej ekspozycji na lek.⁷

Zaburzenia czynności nerek: W przypadku niewydolności nerek zalecane jest dostosowanie dawki peryndoprylu w zależności od stopnia upośledzenia czynności nerek, wyrażonego klirensem kreatyniny.⁸

Dializoterapia: U pacjentów poddawanych dializoterapii klirens peryndoprylatu podczas dializy wynosi 70 ml/min.⁹

Marskość wątroby: U pacjentów z marskością wątroby właściwości farmakokinetyczne peryndoprylu ulegają zmianie. Klirens wątrobowy cząsteczki macierzystej zmniejsza się o około połowę. Jednak ilość powstającego peryndoprylatu nie ulega redukcji, dlatego modyfikacja dawkowania nie jest konieczna.¹⁰

Właściwości farmakokinetyczne indapamidu

Wchłanianie indapamidu

Indapamid charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu około 1 godziny.¹¹

Dystrybucja indapamidu

Indapamid charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym 79%.¹²

Metabolizm i eliminacja indapamidu

Okres półtrwania indapamidu w fazie eliminacji wynosi od 14 do 24 godzin (średnio 18 godzin). Wielokrotne podawanie leku nie prowadzi do jego akumulacji w organizmie. Wydalanie indapamidu zachodzi głównie przez nerki (70% dawki) oraz z kałem (22%), w formie nieaktywnych metabolitów.¹³

Farmakokinetyka indapamidu w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności nerek: U pacjentów z niewydolnością nerek właściwości farmakokinetyczne indapamidu nie ulegają istotnym zmianom.¹⁴

Właściwości farmakokinetyczne amlodypiny

Wchłanianie i dystrybucja amlodypiny

Amlodypina po podaniu doustnym w dawkach terapeutycznych jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi osiąga po stosunkowo długim czasie – 6-12 godzin od podania. Bezwzględna biodostępność amlodypiny szacowana jest na 64-80%. Objętość dystrybucji wynosi około 21 l/kg. Istotną informacją kliniczną jest fakt, że biodostępność amlodypiny nie zmienia się pod wpływem posiłków. Badania in vitro wykazały, że około 97,5% amlodypiny krążącej w krwioobiegu wiąże się z białkami osocza.¹⁵

Metabolizm i eliminacja amlodypiny

Amlodypina charakteryzuje się długim okresem półtrwania w końcowej fazie eliminacji, wynoszącym około 35-50 godzin, co uzasadnia jej dawkowanie raz na dobę. Substancja ta jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie do nieaktywnych metabolitów. Około 60% podanej dawki jest wydalane z moczem, z czego 10% w postaci niezmienionej.¹⁶

Farmakokinetyka amlodypiny w szczególnych grupach pacjentów

Osoby w podeszłym wieku: U osób starszych czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu jest podobny jak u osób młodszych. Istotną różnicą jest jednak klirens amlodypiny, który u osób w podeszłym wieku wykazuje tendencję do zmniejszania się, co skutkuje zwiększeniem AUC (pola pod krzywą stężenia w funkcji czasu) oraz wydłużeniem okresu półtrwania w fazie eliminacji. U pacjentów w podeszłym wieku zalecany schemat dawkowania jest taki sam jak u osób młodszych, jednak zwiększanie dawki powinno odbywać się z zachowaniem szczególnej ostrożności.¹⁷

Zaburzenia czynności nerek: Podobnie jak w przypadku indapamidu, farmakokinetyka amlodypiny nie ulega istotnym zmianom u pacjentów z niewydolnością nerek.¹⁸

Zaburzenia czynności wątroby: U pacjentów z niewydolnością wątroby okres półtrwania amlodypiny ulega wydłużeniu, podobnie jak ma to miejsce w przypadku innych antagonistów wapnia. Należy to uwzględnić podczas terapii, szczególnie przy dostosowywaniu dawki.¹⁹

Farmakokinetyka amlodypiny u dzieci i młodzieży

Przeprowadzono badanie farmakokinetyczne na populacji 74 dzieci w wieku od 12 miesięcy do 17 lat z nadciśnieniem tętniczym, które otrzymywały amlodypinę w dawkach od 1,25 do 20 mg, podawanych raz lub dwa razy na dobę. W grupie dzieci w wieku 6-12 lat oraz młodzieży w wieku 13-17 lat stwierdzono, że typowy klirens po podaniu doustnym (CL/F) wynosił odpowiednio:

• u osób płci męskiej: 22,5 l/godz. (dzieci 6-12 lat) i 27,4 l/godz. (młodzież 13-17 lat)
• u osób płci żeńskiej: 16,4 l/godz. (dzieci 6-12 lat) i 21,3 l/godz. (młodzież 13-17 lat)

Zaobserwowano znaczną zmienność międzyosobniczą w zakresie ekspozycji na lek. Dane dotyczące dzieci poniżej 6. roku życia są ograniczone i nie pozwalają na jednoznaczne wnioski dotyczące farmakokinetyki amlodypiny w tej grupie wiekowej.²⁰

Interakcje farmakokinetyczne między składnikami

Właściwości farmakokinetyczne peryndoprylu, indapamidu i amlodypiny w preparacie Co-Amlessa są zgodne z ich indywidualnymi profilami farmakokinetycznymi. Nie zaobserwowano istotnych interakcji farmakokinetycznych między tymi składnikami, co pozwala na ich bezpieczne stosowanie w terapii skojarzonej nadciśnienia tętniczego.²¹