Guzy i torbiele szczęk
Guzy i torbiele szczęk to łagodne zmiany w kości szczęki i tkankach jamy ustnej, które mogą powodować obrzęk, ból, drętwienie czy deformacje twarzy. Często wykrywane są przypadkowo podczas rutynowych badań radiologicznych, gdyż wiele z nich przez długi czas nie wywołuje objawów. Standardowe leczenie polega na chirurgicznym usunięciu zmiany, a w przypadku złośliwych guzów stosuje się również radioterapię i chemioterapię. Kluczowa jest wczesna diagnoza oraz regularna kontrola po leczeniu, aby zapobiec nawrotom i poważnym powikłaniom, wspierając pacjenta także opieką pielęgniarską i edukacją.
-
Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Guzy i torbiele szczęk to zmiany najczęściej o charakterze łagodnym, rozwijające się w kości szczęki lub tkankach miękkich jamy ustnej, często związane z zatrzymanymi zębami mądrości. Występują różne typy, m.in. torbiel zawiązkowa, torbiel zapalna przyzębowa, rogowaciejąca torbiel zębopochodna (keratocyst odontogenic tumor), ameloblastoma, odontoma oraz centralny ziarniniak olbrzymiokomórkowy. Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, obrazowanie (RTG, CT, MRI) oraz biopsję z badaniem histopatologicznym, które jest kluczowe dla wykluczenia zmian agresywnych i złośliwych. Objawy mogą być nieobecne lub obejmować ból, obrzęk, drętwienie, deformacje twarzy i trudności w funkcjach jamy ustnej. W populacji dorosłych średni wiek zachorowania wynosi około 37 lat, a zmiany złośliwe, takie jak rak płaskonabłonkowy, stanowią około 55,9% przypadków.
Leczenie guzów i torbieli szczęk opiera się głównie na chirurgii, obejmującej wyłuszczenie, marsupializację lub resekcję, często z rekonstrukcją kości szczęki i implantologią. W przypadku zmian złośliwych stosuje się także radioterapię i chemioterapię. Opieka pielęgniarska jest integralna na wszystkich etapach – od przygotowania do diagnostyki i zabiegu, przez monitorowanie pooperacyjne, kontrolę bólu, zapobieganie powikłaniom (infekcje, krwawienia, uszkodzenia nerwów), aż po edukację pacjenta i wsparcie psychologiczne. Nowoczesne metody diagnostyczne i terapeutyczne, takie jak sztuczna inteligencja w obrazowaniu, wirtualne planowanie chirurgiczne (VSP) oraz terapie regeneracyjne (fibryna bogata w płytki krwi, komórki macierzyste), poprawiają precyzję leczenia i rekonwalescencję. Regularne kontrole i edukacja pacjentów są kluczowe dla wczesnego wykrywania nawrotów i minimalizacji powikłań.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Guzy i torbiele szczęk – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
ameloblastoma, asymetria twarzy, badanie molekularne, dysfagia, guz i torbiel szczęki, implant dentystyczny, komórka macierzysta mezenchymalna, marsupializacja, obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego, obrzęk szczęki, odontoma, przeszczep kostny, rak płaskonabłonkowy, resekcja, rogowaciejąca torbiel zębopochodna, sztuczna inteligencja, tomografia komputerowa, torbiel zawiązkowa, wyłuszczenie, ząb trzonowy, zatrzymany ząb mądrości, złamanie szczęki -
Diagnostyka i diagnoza
Guzy i torbiele szczęk, choć stosunkowo rzadkie, stanowią istotne wyzwanie diagnostyczne ze względu na różnorodność ich charakteru – od łagodnych, przez miejscowo agresywne, aż po złośliwe zmiany. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz szerokim spektrum badań obrazowych, takich jak zdjęcia rentgenowskie (wewnątrzustne i pantomogramy), tomografia komputerowa (CT), tomografia stożkowa (CBCT) oraz rezonans magnetyczny (MRI). Torbiele zazwyczaj manifestują się jako obszary radiolucencyjne z wyraźnym radiocieniem brzegowym, mogą być jednokomorowe lub wielokomorowe, natomiast guzy lite wykazują bardziej zróżnicowany obraz radiologiczny. Biopsja, w tym biopsja wycinkowa, wycięciowa oraz cienkoigłowa (FNAC), pozostaje złotym standardem w ustaleniu ostatecznej diagnozy, umożliwiając ocenę histopatologiczną i wykluczenie zmian agresywnych, takich jak ameloblastoma czy keratotorbiel zębopochodna. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić torbiele zębopochodne (np. torbiel korzeniowa, zawiązkowa, keratotorbiel), guzy zębopochodne (np. ameloblastoma, włókniak zębopochodny) oraz zmiany zapalne i nowotworowe niezębopochodne.
Nowoczesne technologie, w tym metody sztucznej inteligencji i uczenia maszynowego, wykazują obiecujące zastosowanie w precyzyjnej klasyfikacji i różnicowaniu zmian szczęk na podstawie analizy obrazów radiologicznych, co może wspomagać lekarzy w diagnostyce przedoperacyjnej. Kluczowa jest interdyscyplinarna współpraca chirurgów szczękowo-twarzowych, radiologów i patologów, z uwzględnieniem szczegółowych danych klinicznych i radiologicznych przekazywanych wraz z materiałem do badania histopatologicznego. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie, dostosowane do rodzaju zmiany (np. wyłuszczenie torbieli zawiązkowej, resekcja z marginesem 5-10 mm w ameloblastoma, agresywne leczenie keratotorbieli z uwagi na 20-30% ryzyko nawrotu), są niezbędne dla zapobiegania powikłaniom, zachowania estetyki twarzy oraz optymalizacji wyników terapeutycznych. Długoterminowa kontrola, często dożywotnia, jest wskazana zwłaszcza w przypadku zmian o wysokim ryzyku nawrotu, co podkreśla znaczenie regularnych badań klinicznych i obrazowych w monitorowaniu pacjentów po leczeniu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Guzy i torbiele szczęk – Diagnostyka i diagnoza
ameloblastoma, badanie histopatologiczne, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja wycięciowa, biopsja wycinkowa, chirurg szczękowo-twarzowy, guz i torbiel szczęki, hemimandibulektomia, keratotorbiel zębopochodna, morfologia krwi, obrzęk szczęki, pantomogram, patolog, radiologia, radiomika, rezonans magnetyczny, stomatolog, tomografia komputerowa, tomografia stożkowa, torbiel korzeniowa, torbiel pierwotna, torbiel resztkowa, torbiel szczęki, torbiel zawiązkowa, węzeł chłonny, zębiak -
Epidemiologia
Guzy i torbiele szczęk, choć rzadkie, stanowią istotne wyzwanie kliniczne ze względu na ich zdolność do lokalnego niszczenia tkanek, przemieszczenia zębów oraz wpływu na funkcje żucia i mowy. Epidemiologicznie, torbiele odontogenne stanowią od 1% do 19% patologii jamy ustnej w zależności od regionu geograficznego, z częstością występowania około 3,5% w populacji ogólnej, a guzy odontogenne około 2-3%. Występują częściej u mężczyzn (stosunek 1,6:1) i najczęściej diagnozowane są w drugiej i czwartej dekadzie życia. Najczęstsze typy torbieli to korzeniowe (58,96%) i zawiązkowe (23,22%), natomiast wśród guzów dominują zębiaki (40,1%) i szkliwiaki konwencjonalne (17,6%). Lokalizacja zmian jest przeważnie w żuchwie (około 53%), z torbielami korzeniowymi dominującymi w przednim odcinku szczęki, a torbielami rogowaciejącymi w trzonie lub gałęzi żuchwy (około 70%). Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, obrazowaniu (pantomogram, CT, CBCT, MRI) oraz biopsji, a nowoczesne metody sztucznej inteligencji wykazują czułość do 0,84 dla torbieli odontogennych, wspomagając wczesne wykrycie i klasyfikację zmian.
Ryzyko nawrotów po leczeniu chirurgicznym jest zmienne, z torbielami rogowaciejącymi cechującymi się wysokim wskaźnikiem nawrotów (30-60%), co wymaga długoterminowego monitorowania radiologicznego. Niektóre zmiany są związane z zespołami genetycznymi, np. zespół Gorlina-Goltza z mutacją genu PTCH, co podkreśla konieczność specjalistycznego nadzoru. Nieleczone guzy i torbiele mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak złamania patologiczne, zakażenia, czy rozprzestrzenianie się nowotworów złośliwych, które manifestują się m.in. bolesnym obrzękiem, rozchwianiem zębów i parestezjami. Pomimo postępów, diagnostyka różnicowa pozostaje wyzwaniem ze względu na podobieństwo cech radiologicznych, zwłaszcza między torbielami rogowaciejącymi a szkliwiakami. Konieczne są dalsze badania epidemiologiczne, szczególnie w krajach rozwijających się, aby lepiej zrozumieć globalne obciążenie tymi zmianami i zoptymalizować strategie leczenia oraz profilaktyki.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Guzy i torbiele szczęk – Epidemiologia
chirurgia szczękowo-twarzowa, guz odontogenny, guz olbrzymiokomórkowy, guzy i torbiele szczęk, mukopolisacharydoza, nerw zębodołowy dolny, parestezja, przerzut do węzłów chłonnych, rak podstawnokomórkowy, rezonans magnetyczny, szlak RANK-RANKL-OPG, szlak sygnałowy Sonic hedgehog, tomografia komputerowa, tomografia stożkowa, torbiel korzeniowa, torbiel odontogenna, torbiel zawiązkowa, ząb zatrzymany, zdjęcie pantomograficzne, zębiak, zespół Gorlina-Goltza, zespół znamion podstawnokomórkowych, złamanie patologiczne -
Etiologia i przyczyny
Guzy i torbiele szczęk, choć stosunkowo rzadkie, stanowią istotne wyzwanie diagnostyczne i terapeutyczne w stomatologii i chirurgii szczękowo-twarzowej. Zmiany te dzielą się na zębopochodne (odontogenne) i niezębopochodne (nieodontogenne), z przewagą pierwszych, które wywodzą się z tkanek zaangażowanych w odontogenezę. Patogeneza guzów zębopochodnych, takich jak ameloblastoma, wiąże się z mutacjami genów takich jak BRAF (obserwowaną w około 63% przypadków), KRAS, FHIT, P53 oraz dysregulacją szlaku MAPK. Zespół Gorlina-Goltza, związany z mutacjami genu PTCH, predysponuje do licznych keratotycznych torbieli zębopochodnych i zwiększa ryzyko raka podstawnokomórkowego skóry. Torbiele okołowierzchołkowe i zawiązkowe są najczęstszymi torbielami zębopochodnymi, często powstającymi w wyniku infekcji korzeniowej lub zatrzymania zębów mądrości. Czynniki takie jak urazy, stany zapalne, anomalie rozwojowe oraz wpływ hormonalny również odgrywają rolę w etiologii tych zmian.
Nieprawidłowo leczone guzy i torbiele szczęk mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak destrukcja kości, przemieszczenie zębów, infekcje, ból, obrzęk oraz trudności w funkcjach jamy ustnej. Rzadko dochodzi do transformacji złośliwej, jednak rak szczęki, zwłaszcza w kontekście czynników ryzyka takich jak palenie tytoniu, alkohol, infekcje HPV czy predyspozycje genetyczne (np. anemia Fanconiego), wymaga wczesnej diagnostyki i interwencji. Diagnostyka molekularna i genetyczna, uwzględniająca mutacje w genach BRAF, PTCH oraz analizę zespołów genetycznych, jest kluczowa dla precyzyjnego rozpoznania i planowania leczenia. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie chirurgiczne lub onkologiczne są niezbędne, aby zapobiec progresji zmian i zapewnić optymalne rokowanie pacjentom.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Guzy i torbiele szczęk – Etiologia i przyczyny
ameloblastoma, guzy i torbiele szczęk, histiocytoza z komórek Langerhansa, mutacja BRAF, rak podstawnokomórkowy skóry, rak szczęki, reszty nabłonkowe Malasseza, śluzak zębopochodny, tętniakowata torbiel kostna, torbiel okołowierzchołkowa, torbiel pierwotna, torbiel resztkowa, torbiel urazowa kości, torbiel zawiązkowa, torbiel zębowa, włókniak kostniejący, ząb zatrzymany, zapalenie okołowierzchołkowe, zespół Gorlina, ziarniniak okołowierzchołkowy, zmiany niezębopochodne, zmiany zębopochodne -
Leczenie
Guzy i torbiele szczęk, choć rzadkie, wymagają indywidualnego podejścia terapeutycznego opartego na dokładnej diagnozie histopatologicznej, lokalizacji, rozmiarze i biologicznym zachowaniu zmiany. Podstawą leczenia jest chirurgia, obejmująca metody takie jak enukleacja, marsupializacja, dekompresja, resekcja oraz enukleacja z kiretażem, dobierane w zależności od charakteru i wielkości zmiany. Torbiele zębopochodne, w tym keratotorbiele, wymagają często bardziej agresywnego leczenia ze względu na wysokie ryzyko nawrotów, co może obejmować usunięcie otaczającej kości oraz zastosowanie kriochirurgii lub chemicznej kauteryzacji. Ameloblastoma, mimo łagodnego charakteru, wykazuje tendencję do nawrotów i wymaga szerokiego marginesu chirurgicznego, natomiast guzy olbrzymiokomórkowe mogą być leczone zarówno chirurgicznie, jak i farmakologicznie (np. denosumabem). W przypadku nowotworów złośliwych, takich jak rak płaskonabłonkowy czy kostniakomięsak, konieczne jest leczenie skojarzone obejmujące chirurgię, radioterapię i chemioterapię.
Rekonstrukcja po usunięciu rozległych zmian szczękowych jest kluczowa dla przywrócenia funkcji żucia i estetyki, wykorzystując przeszczepy kostne, mikrochirurgię naczyniową oraz terapie regeneracyjne z użyciem fibryny bogatopłytkowej i komórek mezenchymalnych. Nowoczesne techniki obrazowania (TK, MRI) oraz wirtualne planowanie zabiegów umożliwiają precyzyjne określenie rozmiaru i lokalizacji zmian, co optymalizuje przebieg leczenia. Długoterminowa obserwacja jest niezbędna ze względu na ryzyko nawrotów, szczególnie w przypadku keratotorbieli i ameloblastoma. Wybór metody leczenia musi uwzględniać równowagę między skutecznością a zachowaniem funkcji i estetyki, a interdyscyplinarna współpraca specjalistów jest kluczowa dla osiągnięcia optymalnych wyników terapeutycznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Guzy i torbiele szczęk – Leczenie
ameloblastoma, badanie histopatologiczne, chemioterapia, dekompresja torbieli, denosumab, enukleacja, fibryna bogatopłytkowa, guz i torbiel szczęki, keratotorbiel zębopochodna, kiretaż, komórka macierzysta mezenchymalna, kostniakomięsak, kriochirurgia, leczenie kanałowe, marsupializacja, mikrochirurgia naczyniowa, odontoma, radioterapia, rak płaskonabłonkowy, rezonans magnetyczny, roztwór Carnoya, tętniakowata torbiel kostna, tomografia komputerowa, torbiel zębopochodna, włókniak kostniejący, znieczulenie miejscowe, znieczulenie ogólne -
Objawy
Guzy i torbiele szczęk, choć stosunkowo rzadkie, stanowią istotne wyzwanie diagnostyczno-terapeutyczne ze względu na różnorodność typów, przebieg i potencjał agresywności. Większość zmian ma charakter łagodny, rozwija się powoli i początkowo jest bezobjawowa, co często prowadzi do ich przypadkowego wykrycia podczas rutynowych badań radiologicznych. Charakterystyczne objawy pojawiają się zwykle przy dużych guzach lub torbielach i obejmują ból, obrzęk, zmiany w zgryzie, ruchomość zębów oraz zniekształcenia twarzy. Szczególną uwagę należy zwrócić na typy takie jak szkliwiak (ameloblastoma) z nawrotami w 10-20% przypadków, rogowaciejące torbiele zębopochodne z wysokim ryzykiem nawrotów oraz złośliwe zmiany jak rak szkliwiakowy (5-letni wskaźnik przeżycia wolnego od choroby ~69,1%) czy mięsak kościopochodny (5-letni wskaźnik przeżycia wolnego od nawrotu ~73,6%). Wczesne rozpoznanie i leczenie chirurgiczne są kluczowe dla ograniczenia destrukcji kości, zapobiegania powikłaniom oraz poprawy rokowania.
Rokowanie zależy od typu zmiany, jej wielkości, lokalizacji oraz wieku pacjenta, przy czym młodszy wiek koreluje z lepszym przebiegiem. Zmiany łagodne, takie jak torbiele zębopochodne, mają doskonałe rokowanie przy prawidłowym leczeniu i niskim odsetku nawrotów, natomiast guzy o wysokim ryzyku nawrotów wymagają długoterminowej kontroli radiologicznej i klinicznej. Wskazane są regularne wizyty kontrolne z badaniami obrazowymi (RTG, CT, MRI) oraz badaniem klinicznym, aby monitorować ewentualne nawroty i umożliwić szybką interwencję. Objawy alarmowe, takie jak niegojące się owrzodzenia, białe lub czerwone plamy, ból, obrzęk, drętwienie czy zmiany w zgryzie, powinny skłonić do pilnej konsultacji. Wczesne wykrycie i leczenie zmniejsza ryzyko powikłań, takich jak złamania patologiczne, zniekształcenia twarzy czy przerzuty w przypadku nowotworów złośliwych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Guzy i torbiele szczęk – Objawy
dysfagia, guz i torbiel szczęki, infekcja wtórna, mięsak kościopochodny, owrzodzenie jamy ustnej, przemieszczenie zęba, przerzut do węzła chłonnego, rak płaskonabłonkowy, rezonans magnetyczny, rogowaciejąca torbiel zębopochodna, śluzak zębopochodny, tomografia komputerowa, torbiel, torbiel okołowierzchołkowa, torbiel zębopochodna, zębiak, zespół Gorlina-Goltza, zespół znamion podstawnokomórkowych, złamanie patologiczne -
Patofizjologia i mechanizm
Guzy i torbiele szczęk stanowią heterogeniczną grupę zmian patologicznych, najczęściej o charakterze łagodnym, rozwijających się w kościach szczęk lub tkankach miękkich jamy ustnej i twarzy. Podział obejmuje zmiany zębopochodne (odontogenne) oraz niezębopochodne (nieodontogenne). Patogeneza torbieli przebiega w trzech etapach: inicjacji, tworzenia i powiększania, z udziałem mechanizmów osmotycznych, proliferacji komórek nabłonkowych oraz mediatorów zapalnych i resorpcyjnych, takich jak prostaglandyna-2 i interleukina-1. Torbiele korzeniowe, najczęstsze torbiele zębopochodne, powstają w wyniku przewlekłego zakażenia i aktywacji RANKL, co prowadzi do patologicznej resorpcji kości. Charakterystyczne mutacje genetyczne, m.in. w genach BRAF (w 63% ameloblastom), PTCH (torbiele zębopochodne rogowaciejące) oraz mutacje w genach ameloblastyny, KRAS, FHIT i P53, odgrywają kluczową rolę w rozwoju guzów i torbieli zębopochodnych. Molekularna dysregulacja szlaku MAPK jest istotna w patogenezie ameloblastomy, a obecność komórek macierzystych nabłonkowych wpływa na agresywność i progresję zmian, takich jak centralny włókniak zębopochodny (COF).
Diagnostyka guzów i torbieli szczęk opiera się na obrazowaniu tomografii komputerowej, które pozwala ocenić wielkość, lokalizację, marginesy i charakterystykę radiologiczną zmian, oraz na badaniu histopatologicznym, niezbędnym do wykluczenia stanów agresywnych, takich jak torbiele gruczołopodobne zębopochodne czy ameloblastomy. Współpraca klinicystów, radiologów i patologów jest kluczowa dla precyzyjnej diagnozy, zwłaszcza że wyściółka torbieli zębopochodnych może ulegać transformacji nowotworowej do złośliwych nowotworów nabłonkowych. Zrozumienie molekularnych i genetycznych mechanizmów patogenezy tych zmian umożliwia rozwój spersonalizowanych terapii, a także podkreśla znaczenie dokładnej analizy histopatologicznej i kompletności materiału biopsji, szczególnie przed zabiegami dekompresji lub marsupializacji. Nowe jednostki klasyfikacyjne, takie jak ameloblastoma gruczolakowata, oraz badania nad rolą komórek macierzystych i szlaków sygnałowych MAPK/ERK, otwierają perspektywy dla innowacyjnych metod leczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Guzy i torbiele szczęk – Patofizjologia i mechanizm
ameloblastoma, badanie histopatologiczne, blaszka zębowa, guzy i torbiele szczęk, komórki macierzyste, martwica miazgi, mutacja genetyczna, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, rak płaskonabłonkowy, rak śluzowo-naskórkowy, resorpcja korzenia, resztki nabłonkowe Malasseza, rezonans magnetyczny, śluzak zębopochodny, szlak sygnałowy kinazy, szlak sygnałowy Sonic hedgehog, teoria osmotyczna, tomografia komputerowa, torbiel korzeniowa, zmiany niezębopochodne, zmiany zębopochodne -
Rokowania, prognozy i postęp choroby
Guzy i torbiele szczęk, choć stosunkowo rzadkie, wykazują zróżnicowane rokowanie zależne od typu zmiany, jej wielkości, stadium oraz zastosowanego leczenia. Większość z nich to zmiany łagodne, takie jak torbiele okołowierzchołkowe, zawiązkowe czy zębopochodne, które po leczeniu chirurgicznym cechują się niskim ryzykiem nawrotów i dobrym rokowaniem. Wyjątkiem są rogowaciejące torbiele zębopochodne (KCOT) oraz niektóre guzy, np. ameloblastoma i śluzak zębopochodny, które wykazują wyższą tendencję do nawrotów (10-72%). W rzadkich przypadkach występują zmiany złośliwe, takie jak rak płaskonabłonkowy, mięsak kościopochodny czy rak ameloblastyczny, z 5-letnimi wskaźnikami przeżycia odpowiednio na poziomie 84,5%, 73,6% i 69,1%, co wymaga agresywnego i kompleksowego leczenia. Wielkość zmiany oraz brak przerzutów do węzłów chłonnych są istotnymi czynnikami prognostycznymi.
Diagnostyka obrazowa, w tym radiografia panoramiczna, pozostaje podstawą oceny, jednak jej interpretacja bywa utrudniona ze względu na podobieństwo cech radiologicznych różnych zmian. Nowoczesne metody oparte na głębokim uczeniu (deep learning) i sieciach konwolucyjnych (CNN) wykazują wysoką czułość, swoistość i dokładność w automatycznym rozpoznawaniu guzów i torbieli szczęk, co może przyczynić się do wcześniejszego wykrywania i lepszego prognozowania. Leczenie chirurgiczne pozostaje standardem, często obejmującym usunięcie zmiany wraz z dotkniętymi tkankami. Kluczowe jest długoterminowe monitorowanie pacjentów, zwłaszcza tych z typami zmian o wysokim ryzyku nawrotu, oraz edukacja pacjentów na temat możliwych powikłań i konieczności regularnych kontroli. W przypadku przeszczepów kostnych należy zachować szczególną ostrożność, aby zapobiec infekcjom i ewentualnym powikłaniom.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Guzy i torbiele szczęk – Rokowania, prognozy i postęp choroby
ameloblastoma, badanie kontrolne, guz i torbiel szczęki, guz odontogenny, mięsak kościopochodny, przerzut do węzła chłonnego, przeszczep kości, rak ameloblastyczny, rak płaskonabłonkowy, rak podstawnokomórkowy skóry, rak szczęki, rogowaciejąca torbiel zębopochodna, sieć konwolucyjna, śluzak zębopochodny, torbiel odontogenna, torbiel okołowierzchołkowa, torbiel zawiązkowa, zębiak, zespół Gorlina-Goltza, zespół nabłoniaków znamionowych, zmiana patologiczna, zmiana złośliwa