układ limfatyczny
Układ limfatyczny stanowi kluczowy element systemu immunologicznego organizmu, pełniąc funkcje obronne oraz biorąc udział w transporcie płynów tkankowych. Składa się z naczyń limfatycznych, węzłów chłonnych, śledziony, grasicy, migdałków oraz tkanki limfatycznej rozproszonej w błonach śluzowych. Jego głównym zadaniem jest zbieranie nadmiaru płynu tkankowego i powrót białek do krążenia.
Naczynia limfatyczne rozpoczynają się ślepo zakończonymi naczyniami włosowatymi, które łączą się w coraz większe naczynia, ostatecznie tworzące przewód piersiowy i przewód limfatyczny prawy, uchodzące do żył podobojczykowych. Węzły chłonne, rozmieszczone wzdłuż naczyń limfatycznych, filtrują limfę i stanowią miejsce namnażania limfocytów oraz fagocytozy patogenów.
Dysfunkcje układu limfatycznego mogą prowadzić do obrzęków limfatycznych, zwiększonej podatności na infekcje oraz zaburzeń immunologicznych. W diagnostyce schorzeń tego układu wykorzystuje się limfoscyntygrafię, limfangiografię, USG, tomografię komputerową oraz rezonans magnetyczny. Prawidłowe funkcjonowanie układu limfatycznego jest niezbędne dla utrzymania homeostazy płynów ustrojowych i skutecznej odpowiedzi immunologicznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Zentiva 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały wielonarządowy wpływ leku przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu, obejmujący przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zanik tkanki limfoidalnej, zmniejszenie komórek szpiku), zewnątrzwydzielniczą część trzustki, ślinianki, stawy (zgrubienie płytki wzrostu), macicę (zanik błony śluzowej) oraz jajniki (zmniejszony wzrost pęcherzyków). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w ludzkich limfocytach. Badania rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów wykazały rozwój nowotworów przewodu pokarmowego (rak gruczołów Brunnera, rak żołądka i dwunastnicy) oraz guzów chromochłonnych przy dawkach ≥ 1 mg/kg mc./dobę, odpowiadających ekspozycji ≥ 0,9 do 7,8 razy większej niż u pacjentów stosujących zalecaną dawkę.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzykowa, błona śluzowa macicy, ciałko żółte, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoł krokowy, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanalik jądrowy, komórki mezangium, małpa, nadnercze, najądrze, odstęp QTc, opóźnione kostnienie, organogeneza, pęcherzyk nasienny, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, przysadka mózgowa, resorpcja zarodka, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój prenatalny i postnatalny, ślinianka, śródbłoniak złośliwy, sunitynib, szpik kostny, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ limfatyczny, wada rozwojowa szkieletu, węzeł chłonny, zagnieżdżenie zarodka