udar niedokrwienny mózgu
Wskazanie

Udar niedokrwienny mózgu to stan nagłego zaburzenia krążenia mózgowego, który prowadzi do niedokrwienia tkanki mózgowej i w konsekwencji do jej uszkodzenia. Stanowi około 80-85% wszystkich udarów mózgu. Powstaje w wyniku zamknięcia lub krytycznego zwężenia tętnicy mózgowej, najczęściej przez zakrzep lub zator, co prowadzi do niedostatecznego dopływu krwi do określonego obszaru mózgu.

Główne czynniki ryzyka udaru niedokrwiennego to nadciśnienie tętnicze, migotanie przedsionków, cukrzyca, hiperlipidemia, palenie tytoniu oraz wiek powyżej 55 lat. Objawy udaru mogą obejmować nagłe osłabienie lub niedowład połowiczy, zaburzenia mowy (afazja), zaburzenia widzenia, zawroty głowy, zaburzenia równowagi oraz silny ból głowy bez uchwytnej przyczyny.

W leczeniu ostrej fazy udaru niedokrwiennego kluczowa jest szybka interwencja. Standardem postępowania jest tromboliza dożylna z zastosowaniem rekombinowanego tkankowego aktywatora plazminogenu (rt-PA), dostępnego w Polsce jako Actilyse. Zabieg musi być wykonany w oknie czasowym do 4,5 godziny od wystąpienia objawów. W wybranych przypadkach stosuje się również trombektomię mechaniczną w oknie czasowym do 24 godzin.

W profilaktyce wtórnej udaru stosuje się leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy (Acard, Polocard), klopidogrel (Plavix, Areplex, Plavocorin) lub tiklopidyna (Aclotin). U pacjentów z migotaniem przedsionków konieczne jest leczenie przeciwkrzepliwe – warfaryna (Warfin), acenokumarol (Sintrom) lub nowsze doustne antykoagulanty, jak dabigatran (Pradaxa), rywaroksaban (Xarelto), apiksaban (Eliquis) czy edoksaban (Lixiana).

W leczeniu chorób współistniejących stosuje się także statyny (Atoris, Roswera, Simvasterol) do kontroli poziomu cholesterolu oraz leki przeciwnadciśnieniowe (Tritace, Prestarium, Concor, Betaloc).

Największe trudności w leczeniu udaru niedokrwiennego mózgu obejmują wąskie okno terapeutyczne dla leczenia trombolitycznego, opóźnienia w dotarciu pacjenta do szpitala oraz ograniczoną dostępność do ośrodków specjalistycznych wykonujących trombektomię mechaniczną. Dodatkowym wyzwaniem jest profilaktyka wtórna – utrzymanie pacjentów na złożonych schematach leczenia oraz modyfikacja stylu życia w celu redukcji czynników ryzyka. Istotny problem stanowi też rehabilitacja poudarowa, która powinna być rozpoczęta jak najwcześniej, być intensywna i długotrwała, co często napotyka na ograniczenia organizacyjne i finansowe.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl