choroba sercowo-naczyniowa u pacjenta ze stabilną dławicą piersiową
Wskazanie

Choroba sercowo-naczyniowa u pacjenta ze stabilną dławicą piersiową to stan, w którym występuje przewlekłe niedokrwienie mięśnia sercowego spowodowane zwężeniem tętnic wieńcowych, najczęściej w wyniku miażdżycy. Pacjenci doświadczają charakterystycznego bólu zamostkowego (dławicy) podczas wysiłku fizycznego, stresu emocjonalnego lub ekspozycji na zimno, który ustępuje po odpoczynku lub zażyciu nitrogliceryny. Stabilna dławica charakteryzuje się przewidywalnym wzorcem występowania objawów, bez nasilania się ich częstotliwości czy intensywności.

W leczeniu farmakologicznym stosuje się kilka grup leków. Beta-adrenolityki stanowią podstawę terapii, zmniejszając zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak Bisocard, Concor, Nebilet, Betaloc ZOK czy Metocard. Drugą ważną grupą są antagoniści wapnia, jak Amlozek, Norvasc, Dilzem czy Diltiazem. W terapii wykorzystuje się również długodziałające azotany (Effox, Mono Mack, Nitromint), a także iwabradynę (Procoralan, Bixebra) u pacjentów z przeciwwskazaniami do beta-blokerów.

Niezwykle istotne jest także leczenie modyfikujące przebieg choroby, opierające się na statynach (Atoris, Roswera, Zaranta, Simvasterol), lekach przeciwpłytkowych (Acard, Polocard, Clopidogrel, Plavix) oraz inhibitorach konwertazy angiotensyny (Prestarium, Tritace, Enarenal). W wybranych przypadkach stosuje się również trimetazydynę (Preductal MR, Trimetaratio) jako lek metaboliczny.

Największe trudności w leczeniu pacjentów ze stabilną dławicą piersiową dotyczą optymalizacji terapii przy współistniejących schorzeniach. Problematyczne może być stosowanie beta-blokerów u pacjentów z astmą oskrzelową lub POChP, a także u osób z blokami przewodzenia czy bradykardią. Wyzwanie stanowią również pacjenci z oporną dławicą piersiową, którzy mimo wielolekowej terapii nadal doświadczają objawów. Istotnym problemem jest również przestrzeganie zaleceń przez pacjentów, którzy często muszą przyjmować kilka leków dziennie, co może prowadzić do pomijania dawek lub przerywania terapii.

W przypadkach nieskuteczności leczenia farmakologicznego lub znacznego nasilenia objawów konieczne może być leczenie inwazyjne – przezskórna angioplastyka wieńcowa (PCI) z implantacją stentu lub pomostowanie aortalno-wieńcowe (CABG). Decyzja o rodzaju interwencji podejmowana jest indywidualnie, w oparciu o wyniki badań obrazowych, nasilenie objawów i profil ryzyka pacjenta.