niestabilna dławica piersiowa w wywiadzie
Wskazanie

Niestabilna dławica piersiowa (ang. unstable angina) jest ostrym zespołem wieńcowym charakteryzującym się bólem w klatce piersiowej spowodowanym niedokrwieniem mięśnia sercowego, jednak bez martwicy komórek mięśniowych (czyli bez wzrostu markerów sercowych, takich jak troponiny). Występuje zwykle w wyniku pęknięcia lub erozji blaszki miażdżycowej i częściowego zamknięcia tętnicy wieńcowej. Niestabilna dławica piersiowa w wywiadzie oznacza, że pacjent przebył taki epizod w przeszłości, co znacząco zwiększa ryzyko wystąpienia zawału serca lub innych poważnych incydentów sercowo-naczyniowych.

W leczeniu pacjentów z niestabilną dławicą piersiową w wywiadzie stosuje się kilka grup leków. Podstawą farmakoterapii są leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy (Acard, Polocard) oraz inhibitory P2Y12 (klopidogrel – Plavix, Areplex; tikagrelor – Brilique; prasugrel – Efient). Ważną rolę odgrywają także beta-adrenolityki (metoprolol – Betaloc, Metocard; bisoprolol – Concor, Bisocard), statyny (atorwastatyna – Atoris, Sortis; rosuwastatyna – Crestor, Roswera), inhibitory konwertazy angiotensyny (perindopril – Prestarium, Coverex; ramipril – Tritace, Vivace) oraz antagoniści aldosteronu (eplerenon – Inspra; spironolakton – Spironol, Verospiron).

Największe trudności w leczeniu pacjentów z niestabilną dławicą piersiową w wywiadzie obejmują odpowiednie zbalansowanie leczenia przeciwzakrzepowego, aby zapobiec kolejnym incydentom niedokrwiennym przy jednoczesnym zminimalizowaniu ryzyka krwawień. Wyzwaniem jest również właściwa modyfikacja czynników ryzyka, w tym kontrola ciśnienia tętniczego, glikemii i lipidów. Problematyczne bywa również zapewnienie odpowiedniej adherencji pacjenta do zaleconej farmakoterapii, szczególnie w kontekście wielolekowej terapii. Dodatkowo, u pacjentów z niestabilną dławicą piersiową w wywiadzie często występują nawracające epizody bólu wieńcowego, co wymaga stałego monitorowania i odpowiedniego dostosowywania leczenia.

Istotnym elementem terapii jest również odpowiednia rehabilitacja kardiologiczna i modyfikacja stylu życia, obejmująca zaprzestanie palenia tytoniu, regularną aktywność fizyczną, dietę śródziemnomorską oraz redukcję masy ciała u pacjentów z nadwagą. W przypadku nawracających dolegliwości lub istotnych zmian w badaniach nieinwazyjnych, należy rozważyć diagnostykę inwazyjną z ewentualną rewaskularyzacją przezskórną (PCI) lub pomostowaniem aortalno-wieńcowym (CABG).