przemijający atak niedokrwienny mózgu
Wskazanie

Przemijający atak niedokrwienny mózgu (TIA – Transient Ischemic Attack) to nagłe, krótkotrwałe zaburzenie neurologiczne spowodowane chwilowym niedokrwieniem mózgu. W przeciwieństwie do udaru mózgu, objawy TIA ustępują całkowicie w ciągu 24 godzin (najczęściej w ciągu kilku minut do godziny), jednak stanowią poważne ostrzeżenie i czynnik ryzyka wystąpienia pełnoobjawowego udaru w przyszłości. Objawami TIA mogą być przejściowe zaburzenia mowy, osłabienie lub niedowład połowiczy, zaburzenia widzenia, zawroty głowy czy zaburzenia równowagi.

W farmakoterapii przemijającego ataku niedokrwiennego mózgu stosuje się przede wszystkim leki przeciwpłytkowe, które zapobiegają tworzeniu się zakrzepów. Najczęściej stosowanym lekiem jest kwas acetylosalicylowy (Polocard, Acard, Aspirin), klopidogrel (Plavix, Areplex, Clopidix, Plavocorin) lub tiklopidyna (Aclotin, Ticlo). W niektórych przypadkach stosuje się także połączenie kwasu acetylosalicylowego z dipirydamolem (Aggrenox). U pacjentów z migotaniem przedsionków lub innymi wskazaniami do antykoagulacji włącza się leki przeciwkrzepliwe, takie jak warfaryna (Warfin), acenokumarol (Sintrom) lub nowsze doustne antykoagulanty: dabigatran (Pradaxa), riwaroksaban (Xarelto), apiksaban (Eliquis).

Ważnym elementem postępowania jest także leczenie czynników ryzyka naczyniowo-mózgowych, w tym nadciśnienia tętniczego (stosując np. inhibitory ACE jak Prestarium, Enarenal, czy sartany jak Lorista, Valsacor), hipercholesterolemii (stosując statyny, np. Atoris, Sortis, Roswera) oraz cukrzycy (np. metformina – Metformax, Glucophage, Siofor).

Największe trudności w leczeniu pacjentów po przemijającym ataku niedokrwiennym mózgu wiążą się z identyfikacją przyczyny TIA, co jest kluczowe dla wdrożenia optymalnej profilaktyki wtórnej. Wyzwaniem jest także odpowiednie zbilansowanie leczenia przeciwkrzepliwego, aby zapewnić skuteczną ochronę przed kolejnymi incydentami niedokrwiennymi przy jednoczesnym minimalizowaniu ryzyka krwawień. Dodatkowo, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych przez pacjentów stanowi istotny problem, zwłaszcza że objawy TIA ustępują całkowicie, co może prowadzić do bagatelizowania problemu przez chorych. Edukacja pacjenta i modyfikacja stylu życia (w tym zaprzestanie palenia, aktywność fizyczna, dieta) stanowią nieodłączny, choć trudny do egzekwowania element skutecznej profilaktyki wtórnej po TIA.