zakrzepica naczyń wieńcowych
Wskazanie

Zakrzepica naczyń wieńcowych to stan, w którym dochodzi do powstania zakrzepu (skrzepliny) w tętnicach wieńcowych, doprowadzając do częściowego lub całkowitego zamknięcia przepływu krwi do mięśnia sercowego. Jest to główna przyczyna ostrych zespołów wieńcowych, w tym niestabilnej dławicy piersiowej i zawału serca. Zakrzepica najczęściej występuje w miejscu pęknięcia lub erozji blaszki miażdżycowej, co prowadzi do aktywacji płytek krwi i kaskady krzepnięcia.

Leczenie zakrzepicy naczyń wieńcowych obejmuje stosowanie leków przeciwpłytkowych, przeciwkrzepliwych oraz interwencje kardiologiczne. Wśród leków przeciwpłytkowych najczęściej stosuje się kwas acetylosalicylowy (Acard, Polocard, Aspirin Cardio) oraz inhibitory receptora P2Y12 takie jak klopidogrel (Plavix, Areplex, Clopidix), tikagrelor (Brilique) czy prasugrel (Efient). W ostrej fazie wykorzystuje się także leki przeciwkrzepliwe, w tym heparynę niefrakcjonowaną, heparyny drobnocząsteczkowe (Clexane, Fraxiparine, Fragmin) oraz bezpośrednie inhibitory trombiny (Pradaxa) lub czynnika Xa (Xarelto, Eliquis).

W przypadku ostrej zakrzepicy naczyń wieńcowych często konieczne jest wykonanie pilnej angioplastyki wieńcowej z implantacją stentu. W niektórych przypadkach stosuje się również leczenie fibrynolityczne (Actilyse, Metalyse), zwłaszcza gdy czas transportu do pracowni hemodynamiki jest wydłużony. Po interwencji pacjenci wymagają długotrwałej terapii przeciwpłytkowej, najczęściej w postaci podwójnej terapii przeciwpłytkowej (DAPT), łączącej kwas acetylosalicylowy z inhibitorem P2Y12.

Największe trudności w leczeniu pacjentów z zakrzepicą naczyń wieńcowych obejmują wysokie ryzyko krwawień przy intensywnym leczeniu przeciwkrzepliwym, szczególnie u osób starszych i z chorobami współistniejącymi. Problematyczne jest również właściwe zbalansowanie intensywności i czasu trwania terapii przeciwkrzepliwej oraz przeciwpłytkowej. Istotnym wyzwaniem jest także leczenie pacjentów z zakrzepicą w stencie, która wiąże się z wysoką śmiertelnością i wymaga agresywnego podejścia terapeutycznego, łącznie z ponowną interwencją wieńcową. Kolejną trudnością jest właściwe postępowanie u pacjentów z zakrzepicą naczyń wieńcowych, którzy jednocześnie wymagają leczenia przeciwkrzepliwego z innych wskazań, np. z powodu migotania przedsionków.