przejściowe niedokrwienie mózgu
Wskazanie

Przejściowe niedokrwienie mózgu (TIA – Transient Ischemic Attack) to nagły, krótkotrwały epizod neurologiczny spowodowany tymczasowym zatrzymaniem dopływu krwi do części mózgu. Charakteryzuje się objawami podobnymi do udaru, takimi jak zaburzenia mowy, osłabienie kończyn, zawroty głowy czy zaburzenia widzenia, które jednak ustępują całkowicie w ciągu 24 godzin (najczęściej w ciągu kilku minut do godziny), nie pozostawiając trwałego uszkodzenia tkanki mózgowej.

TIA stanowi poważny sygnał ostrzegawczy, ponieważ znacząco zwiększa ryzyko wystąpienia pełnoobjawowego udaru mózgu – około 10-15% pacjentów po TIA doświadcza udaru w ciągu 3 miesięcy, z czego połowa w ciągu 48 godzin. Dlatego przejściowe niedokrwienie mózgu wymaga natychmiastowej diagnostyki i wdrożenia odpowiedniego leczenia.

W profilaktyce wtórnej po TIA stosuje się leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy (Acard, Polocard), klopidogrel (Plavix, Areplex, Clopidix) lub tiklopidyna (Aclotin). W przypadku TIA o etiologii zatorowej pochodzenia sercowego (np. przy migotaniu przedsionków) włącza się doustne antykoagulanty, takie jak warfaryna (Warfin), acenokumarol (Sintrom) lub nowsze leki przeciwzakrzepowe jak dabigatran (Pradaxa), rywaroksaban (Xarelto) czy apiksaban (Eliquis).

Ważnym elementem leczenia jest także kontrola czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. Stosuje się statyny (atorwastatyna – Atoris, Tulip; rosuwastatyna – Crestor, Roswera) do normalizacji profilu lipidowego oraz leki hipotensyjne u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, najczęściej z grup ACE-inhibitorów (perindopril – Prestarium, ramipril – Tritace) i sartanów (telmisartan – Micardis, walsartan – Diovan).

Największymi trudnościami w leczeniu pacjentów po TIA są: zbyt późne zgłaszanie się chorych do lekarza (ze względu na szybkie ustępowanie objawów), problemy z prawidłową diagnostyką różnicową oraz niska adherencja pacjentów do zaleceń profilaktycznych. Wyzwaniem pozostaje także identyfikacja przyczyny TIA, co jest kluczowe dla wyboru optymalnej strategii zapobiegania kolejnym epizodom niedokrwiennym. Dodatkową trudność stanowi równoważenie korzyści z leczenia przeciwzakrzepowego z ryzykiem powikłań krwotocznych, szczególnie u osób starszych i z licznymi chorobami współistniejącymi.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl