przeszczep naczyniowy po kardiochirurgicznym zabiegu wszczepienia pomostów aortalno-wieńcowych
Wskazanie

Przeszczep naczyniowy po kardiochirurgicznym zabiegu wszczepienia pomostów aortalno-wieńcowych (CABG) jest procedurą stosowaną w przypadku niewydolności lub niedrożności pomostów naczyniowych wykorzystanych podczas pierwotnej operacji. Wskazaniem do takiego zabiegu jest najczęściej restenoza (ponowne zwężenie) pomostów, ich zakrzepica lub postępująca choroba wieńcowa w innych segmentach tętnic wieńcowych.

Pacjenci kwalifikowani do ponownego przeszczepu naczyniowego zazwyczaj doświadczają nawrotu objawów dławicy piersiowej, mimo wcześniejszej rewaskularyzacji. Diagnostyka obejmuje koronarografię, która pozwala ocenić stan pomostów i natywnych tętnic wieńcowych, a także badania obrazowe jak CT czy MRI, które mogą dostarczyć dodatkowych informacji o anatomii naczyń.

W leczeniu farmakologicznym pacjentów po CABG wymagających ponownej rewaskularyzacji stosuje się leki przeciwpłytkowe (Acard, Polocard, Plavix, Clopidogrel Genoptim), statyny (Atoris, Roswera, Atrox), beta-adrenolityki (Bisocard, Concor, Nebilet) oraz inhibitory konwertazy angiotensyny (Prestarium, Tritace, Enarenal). Istotnym elementem terapii jest również kontrola czynników ryzyka sercowo-naczyniowego.

Największe trudności w leczeniu pacjentów wymagających ponownego przeszczepu naczyniowego obejmują zwiększone ryzyko operacyjne w porównaniu z pierwotnym zabiegiem. Tkanka bliznowata utrudnia dostęp do serca, a ponadto pacjenci są często starsi i obciążeni dodatkowymi schorzeniami. Problemem jest również ograniczona dostępność naczyń do wykorzystania jako pomostu – żyły odpiszczelowe i tętnice piersiowe wewnętrzne mogły zostać już wykorzystane podczas pierwszej operacji.

Alternatywą dla ponownego zabiegu kardiochirurgicznego może być przezskórna interwencja wieńcowa (PCI) z implantacją stentu do pomostu lub natywnej tętnicy wieńcowej. W takich przypadkach stosuje się nowoczesne stenty uwalniające leki (DES) takie jak Xience, Resolute Onyx czy Orsiro, które zmniejszają ryzyko restenozy. Leczenie takich pacjentów wymaga podejścia interdyscyplinarnego i indywidualizacji terapii.