przerost endometrium
Wskazanie

Przerost endometrium (hiperplazja endometrium) to nadmierne pogrubienie błony śluzowej macicy, które może prowadzić do nieprawidłowych krwawień macicznych. Występuje najczęściej u kobiet w okresie okołomenopauzalnym i pomenopauzalnym, ale może dotyczyć również młodszych pacjentek. Główną przyczyną przerostu endometrium jest przewaga estrogenów nad progesteronem, co może wynikać z otyłości, zespołu policystycznych jajników, nowotworów produkujących estrogeny lub hormonalnej terapii zastępczej zawierającej wyłącznie estrogeny.

W leczeniu przerostu endometrium stosuje się przede wszystkim preparaty progestagenowe, które przeciwdziałają wpływowi estrogenów na endometrium. W Polsce dostępne są takie leki jak: Provera, Luteina, Duphaston, Lutinus czy Prometrium. W przypadku cięższych postaci przerostu z atypią lub u pacjentek z przeciwwskazaniami do leczenia hormonalnego rozważa się zabieg chirurgiczny – wyłyżeczkowanie jamy macicy lub histerektomię (usunięcie macicy). U młodszych kobiet planujących ciążę stosuje się często system wewnątrzmaciczny uwalniający lewonorgestrel (Mirena), który działa miejscowo na endometrium.

Największą trudnością w leczeniu przerostu endometrium jest różnicowanie między łagodnym przerostem a wczesnymi zmianami nowotworowymi. Przerost z atypią komórkową stanowi stan przedrakowy i wymaga szczególnej czujności onkologicznej. Innym wyzwaniem jest leczenie młodych pacjentek pragnących zachować płodność, u których należy rozważyć mniej inwazyjne metody terapii. Istotnym problemem jest również wysoki wskaźnik nawrotów po leczeniu zachowawczym, szczególnie u kobiet z współistniejącymi zaburzeniami hormonalnymi lub otyłością.

Pacjentki z przerostem endometrium wymagają regularnych kontroli ginekologicznych i badań ultrasonograficznych w celu monitorowania skuteczności leczenia. W przypadku nawracających przerostów endometrium lub braku odpowiedzi na leczenie zachowawcze należy rozważyć diagnostykę w kierunku innych patologii, w tym raka endometrium. Dlatego kompleksowe podejście uwzględniające modyfikację czynników ryzyka (redukcja masy ciała, leczenie zaburzeń metabolicznych) jest niezbędnym elementem postępowania terapeutycznego.