rak piersi zaawansowany u kobiet w okresie okołomenopauzalnym
Wskazanie

Zaawansowany rak piersi u kobiet w okresie okołomenopauzalnym to stan chorobowy charakteryzujący się obecnością komórek nowotworowych, które rozprzestrzeniły się poza pierwotne miejsce występowania do węzłów chłonnych regionalnych lub odległych narządów. Okres okołomenopauzalny obejmuje fazę przejściową przed menopauzą, w trakcie której dochodzi do stopniowego wygasania funkcji jajników, oraz kilka lat po ostatniej miesiączce.

W leczeniu zaawansowanego raka piersi u kobiet w okresie okołomenopauzalnym stosuje się podejście wielokierunkowe. Podstawowymi lekami hormonalnymi są inhibitory aromatazy, takie jak Anastrozol (Atrozol, Anastrozol Bluefish, Arimidex), Letrozol (Aromek, Lametta, Letrozol Bluefish) oraz Eksemestan (Aromasin). Alternatywnie stosuje się selektywne modulatory receptora estrogenowego jak Tamoksyfen (Nolvadex, Tamoxifen EGIS) oraz fulwestrant (Faslodex). W przypadku nadekspresji HER2 stosuje się trastuzumab (Herceptin, Herzuma, Kanjinti) często w połączeniu z pertuzumabem (Perjeta).

W nowszych schematach leczenia wykorzystuje się inhibitory CDK4/6, takie jak palbocyklib (Ibrance), rybocyklib (Kisqali) i abemacyklib (Verzenios), które w połączeniu z terapią hormonalną znacząco poprawiają przeżycie bez progresji choroby. W przypadku mutacji BRCA1/2 stosowane są inhibitory PARP, jak olaparyb (Lynparza) czy talazoparib (Talzenna).

Największe trudności w leczeniu zaawansowanego raka piersi u kobiet w okresie okołomenopauzalnym obejmują rozwój oporności na leczenie hormonalne, co wymaga zmiany strategii terapeutycznej. Problematyczne jest również zarządzanie skutkami ubocznymi terapii, które mogą być szczególnie dotkliwe w tej grupie pacjentek i obejmują nasilenie objawów menopauzalnych, utratę gęstości kości czy zaburzenia metaboliczne. Dodatkowo, fluktuacje hormonalne charakterystyczne dla okresu okołomenopauzalnego mogą wpływać na skuteczność leczenia i wymagają regularnego monitorowania statusu hormonalnego pacjentki.

Istotnym wyzwaniem jest również indywidualizacja leczenia w oparciu o profil molekularny nowotworu oraz stan zdrowia pacjentki, a także koordynacja różnych metod terapeutycznych (leczenie systemowe, miejscowe, paliatywne) w celu osiągnięcia optymalnej kontroli choroby przy zachowaniu akceptowalnej jakości życia.