rak piersi wczesny z dodatnimi receptorami estrogenowymi u kobiet w okresie okołomenopauzalnym
Wskazanie

Rak piersi wczesny z dodatnimi receptorami estrogenowymi u kobiet w okresie okołomenopauzalnym stanowi specyficzną podgrupę kliniczną wymagającą zindywidualizowanego podejścia terapeutycznego. W tym przypadku komórki nowotworowe posiadają receptory estrogenowe (ER+), co oznacza, że nowotwór jest hormonozależny, a jego wzrost stymulowany jest przez estrogeny. Okres okołomenopauzalny charakteryzuje się zmiennymi poziomami hormonów, co może wpływać na przebieg choroby i odpowiedź na leczenie.

Leczenie raka piersi ER+ w okresie okołomenopauzalnym opiera się głównie na hormonoterapii, która może być stosowana jako uzupełnienie leczenia chirurgicznego. W Polsce dostępnych jest kilka opcji terapeutycznych. Selektywne modulatory receptora estrogenowego (SERM) takie jak tamoksyfen (Nolvadex, Tamoxifen-EGIS) są często stosowane jako pierwsza linia leczenia. Inhibitory aromatazy trzeciej generacji: anastrozol (Atrozol, Anastrozol Bluefish), letrozol (Aromek, Letrozol Bluefish, Etruzil) oraz eksemestan (Symex, Glandex) mogą być stosowane jako leczenie pierwszego rzutu lub po terapii tamoksyfenem. U kobiet w okresie okołomenopauzalnym często stosuje się także supresję jajników w połączeniu z inhibitorami aromatazy.

W ostatnich latach wprowadzono również terapie celowane zwiększające skuteczność hormonoterapii. Inhibitory CDK4/6 takie jak palbocyklib (Ibrance), rybocyklib (Kisqali) czy abemacyklib (Verzenios) stosowane w połączeniu z inhibitorami aromatazy wykazują wysoką skuteczność w leczeniu zaawansowanego raka piersi ER+. Leki te są również badane w kontekście leczenia adjuwantowego we wczesnym raku piersi.

Jednym z największych wyzwań w leczeniu raka piersi ER+ u kobiet w okresie okołomenopauzalnym jest właściwe określenie statusu menopauzalnego pacjentki, co może być trudne ze względu na fluktuację poziomów hormonów w tym okresie. Nieprawidłowa ocena może prowadzić do niewłaściwego doboru terapii. Kolejnym problemem jest oporność na hormonoterapię, która może rozwinąć się w trakcie leczenia. Dodatkowo, u pacjentek w okresie okołomenopauzalnym, efekty uboczne hormonoterapii, takie jak uderzenia gorąca, bóle stawów czy osteoporoza, mogą nakładać się na objawy menopauzalne, pogarszając jakość życia i zmniejszając adherencję do terapii.

Istotne jest również monitorowanie gęstości mineralnej kości, szczególnie u pacjentek stosujących inhibitory aromatazy, które mogą przyspieszać utratę masy kostnej. W takich przypadkach często zaleca się suplementację wapnia, witaminy D oraz w niektórych przypadkach stosowanie bisfosfonianów (Aclasta, Zometa, Bonviva) lub denosumabu (Prolia).