Właściwości farmakokinetyczne produktu Tertensif Bi-Kombi

Tertensif Bi-Kombi (10 mg peryndoprylu z argininą i 2,5 mg indapamidu) wykazuje unikalne właściwości farmakokinetyczne, które należy rozpatrywać zarówno w kontekście interakcji między składnikami, jak i indywidualnych cech każdej substancji czynnej. Warto podkreślić, że skojarzone podawanie peryndoprylu i indapamidu nie zmienia ich właściwości farmakokinetycznych w porównaniu do sytuacji, gdy są one podawane oddzielnie¹.

Farmakokinetyka peryndoprylu

Wchłanianie i biodostępność peryndoprylu

Po podaniu doustnym peryndopryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie w osoczu już po 1 godzinie od przyjęcia. Okres półtrwania peryndoprylu w osoczu jest stosunkowo krótki i wynosi 1 godzinę. Istotnym czynnikiem wpływającym na farmakokinetykę tego związku jest obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym, który zmniejsza przekształcanie peryndoprylu w aktywny metabolit peryndoprylat, obniżając tym samym biodostępność leku. Z tego powodu zaleca się stosowanie peryndoprylu z argininą doustnie w pojedynczej dawce dobowej, przyjmowanej rano przed posiłkiem².

Dystrybucja peryndoprylu

Objętość dystrybucji niezwiązanego peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg. Wiązanie peryndoprylatu z białkami osocza jest stosunkowo niewielkie i wynosi 20%. Peryndoprylat wiąże się głównie z enzymem konwertującym angiotensynę, a stopień tego wiązania jest zależny od stężenia³.

Metabolizm peryndoprylu

Peryndopryl jest prolekiem, co oznacza, że jego działanie terapeutyczne zależy od przekształcenia w aktywną formę. Do krwiobiegu dociera 27% podanego peryndoprylu w postaci czynnego metabolitu – peryndoprylatu. Oprócz aktywnego peryndoprylatu, z peryndoprylu powstaje jeszcze 5 innych metabolitów, które jednak nie wykazują aktywności farmakologicznej. Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu jest osiągane w ciągu 3-4 godzin po podaniu leku⁴.

Eliminacja peryndoprylu

Peryndoprylat jest wydalany głównie przez nerki. Końcowy okres półtrwania niezwiązanej frakcji peryndoprylatu wynosi około 17 godzin, co prowadzi do osiągnięcia stanu stacjonarnego w organizmie w ciągu 4 dni⁵.

Liniowość/nieliniowość peryndoprylu

Badania farmakokinetyczne wykazały liniową zależność pomiędzy dawką peryndoprylu a jego stężeniem w osoczu⁶. Oznacza to, że zwiększenie dawki leku powoduje proporcjonalny wzrost jego stężenia w organizmie.

Peryndopryl u szczególnych grup pacjentów

Farmakokinetyka peryndoprylu wykazuje pewne odmienności w wybranych grupach pacjentów:

• Pacjenci w podeszłym wieku – wydalanie peryndoprylatu jest wolniejsze u pacjentów w podeszłym wieku, a także u pacjentów z niewydolnością serca lub nerek⁷.
• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek – w przypadku niewydolności nerek konieczne jest dostosowanie dawki w zależności od stopnia niewydolności, który określa się na podstawie klirensu kreatyniny⁸.
• Pacjenci poddawani dializoterapii – klirens peryndoprylatu podczas dializy wynosi 70 ml/min⁹, co wskazuje na znaczną eliminację leku podczas tego procesu.
• Pacjenci z marskością wątroby – właściwości farmakokinetyczne peryndoprylu są zmienione u pacjentów z marskością wątroby. Klirens wątrobowy cząsteczki macierzystej jest zmniejszony o połowę, jednak ilość powstającego peryndoprylatu nie zmniejsza się. Z tego powodu modyfikacja dawkowania u tych pacjentów nie jest konieczna¹⁰.

Farmakokinetyka indapamidu

Wchłanianie indapamidu

Indapamid charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu jest osiągane stosunkowo szybko, bo już po około 1 godzinie od doustnego podania produktu¹¹.

Dystrybucja indapamidu

Indapamid wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza, wynoszący 79%¹². Oznacza to, że tylko 21% leku pozostaje w formie wolnej, niezwiązanej, która wykazuje aktywność farmakologiczną.

Metabolizm i eliminacja indapamidu

Okres półtrwania indapamidu w fazie eliminacji jest stosunkowo długi i wynosi od 14 do 24 godzin, ze średnią wartością około 18 godzin. Ta właściwość farmakokinetyczna ma znaczenie kliniczne, ponieważ nawet przy wielokrotnym podawaniu indapamid nie ulega kumulacji w organizmie. Eliminacja tego związku przebiega głównie przez nerki, z moczem wydalane jest 70% dawki. Pozostała część (22% dawki) jest wydalana z kałem. Zarówno w moczu, jak i w kale indapamid występuje w postaci nieczynnych metabolitów¹³.

Indapamid u szczególnych grup pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek – właściwości farmakokinetyczne indapamidu nie ulegają zmianie u pacjentów z niewydolnością nerek¹⁴. Ta cecha jest korzystna klinicznie, ponieważ nie wymaga modyfikacji dawkowania u tych pacjentów.