SITAGLIPTIN BIOTON
Tabletki powlekane, 25 mg
Produkt zawiera sytagliptynę w dawce 25 mg jako substancję czynną. Stosuje się go u dorosłych z cukrzycą typu 2 w celu poprawy kontroli poziomu glukozy we krwi. Może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, takimi jak metformina czy pochodne sulfonylomocznika. Jest również wykorzystywany jako lek uzupełniający do leczenia insuliną, gdy dieta, ćwiczenia i stała dawka insuliny nie wystarczają do odpowiedniej kontroli glikemii.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Standardowa dawka SITAGLIPTIN BIOTON wynosi 100 mg raz na dobę i jest stosowana w terapii cukrzycy typu 2, często w skojarzeniu z metforminą i/lub agonistą receptora PPARγ, bez konieczności modyfikacji dawek tych leków. W przypadku łączenia z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną zaleca się rozważenie redukcji ich dawek w celu minimalizacji ryzyka hipoglikemii. W razie pominięcia dawki, pacjent powinien przyjąć lek jak najszybciej, jednak nie wolno stosować podwójnej dawki w tym samym dniu. SITAGLIPTIN BIOTON można podawać niezależnie od posiłków, co ułatwia przestrzeganie terapii.
Dawkowanie leku wymaga dostosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w oparciu o wartość współczynnika filtracji kłębuszkowej (GFR). Przy GFR ≥ 60 do < 90 ml/min oraz GFR ≥ 45 do < 60 ml/min stosuje się dawkę 100 mg raz na dobę bez modyfikacji. Dla GFR ≥ 30 do < 45 ml/min dawka wynosi 50 mg raz na dobę, natomiast przy GFR ≥ 15 do < 30 ml/min oraz w schyłkowej niewydolności nerek (GFR < 15 ml/min, w tym pacjenci dializowani) zalecana dawka to 25 mg raz na dobę. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest wymagana zmiana dawkowania, jednak brak danych dotyczących ciężkich zaburzeń wątroby. U osób w podeszłym wieku nie ma konieczności modyfikacji dawki, a bezpieczeństwo stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat nie zostało ustalone.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – SITAGLIPTIN BIOTON 25 mg
agonista receptora PPARγ, cukrzyca, dializa otrzewnowa, dializoterapia, farmakokinetyka, hemodializa, hipoglikemia, insulina, leczenie skojarzone, metformina, niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, terapia skojarzona, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Działania niepożądane
Stosowanie sytagliptyny (SITAGLIPTIN BIOTON, 25 mg) wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnym nasileniu, od łagodnych do ciężkich, w tym zapalenia trzustki (częstość 0,3% vs. 0,2% w grupie placebo) oraz reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaktycznych. Hipoglikemia jest istotnym zagrożeniem, szczególnie w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika (4,7–13,8%) lub insuliną (9,6%), a także w badaniu TECOS odnotowano ciężką hipoglikemię u 2,7% pacjentów stosujących insulinę i/lub sulfonylomocznik z sytagliptyną. Inne często obserwowane działania niepożądane to ból głowy (często), zawroty głowy (niezbyt często), zaparcia (niezbyt często), świąd, wysypka, obrzęk naczynioruchowy oraz zaburzenia czynności nerek i ostrej niewydolności nerek (częstość nieznana). W terapii skojarzonej z metforminą, pioglitazonem czy insuliną obserwuje się zwiększoną częstość występowania hipoglikemii, nudności, wymiotów, wzdęć, obrzęków obwodowych oraz innych objawów.
Bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe sytagliptyny potwierdzono w badaniu TECOS obejmującym 7332 pacjentów leczonych dawką 100 mg/dobę (lub 50 mg/dobę przy umiarkowanym upośledzeniu czynności nerek) oraz 7339 pacjentów na placebo, gdzie częstość ciężkich działań niepożądanych była porównywalna. Należy zwrócić szczególną uwagę na potencjalnie zagrażające życiu powikłania, takie jak martwicze lub krwotoczne zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne (w tym zespół Stevensa-Johnsona), śródmiąższowa choroba płuc oraz ostra niewydolność nerek, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i odpowiedniego leczenia. Personel medyczny powinien aktywnie zgłaszać podejrzewane działania niepożądane do odpowiednich organów monitorujących, aby zapewnić ciągłą ocenę stosunku korzyści do ryzyka terapii sytagliptyną.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – SITAGLIPTIN BIOTON 25 mg
artropatia, badanie TECOS, ból mięśni, ból pleców, ból stawów, ciężka hipoglikemia, hipoglikemia, martwicze zapalenie trzustki, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, odpowiedź anafilaktyczna, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowa choroba płuc, świąd, sytagliptyna, trombocytopenia, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosogardła, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyń skóry, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry -
Interakcje leku
Sytagliptyna (SITAGLIPTIN BIOTON) wykazuje niski potencjał interakcji lekowych, co potwierdzają dane kliniczne. Metabolizm sytagliptyny odbywa się głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek metabolizm wątrobowy ma niewielkie znaczenie dla klirensu leku. W przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek lub ESRD metabolizm wątrobowy nabiera większego znaczenia. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny p oraz transportera OAT3, przy czym hamowanie transportu przez probenecyd jest klinicznie nieistotne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą potencjalnie zwiększać stężenie sytagliptyny, zwłaszcza u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek, jednak brak jest danych klinicznych potwierdzających ten efekt. Jednoczesne stosowanie metforminy (1000 mg 2x/dobę) i sytagliptyny (50 mg) nie wpływa istotnie na farmakokinetykę leku. Podanie cyklosporyny (600 mg) zwiększa AUC i Cmax sytagliptyny (100 mg) odpowiednio o 29% i 68%, co nie jest jednak klinicznie istotne. Sytagliptyna nie indukuje ani nie hamuje izoenzymów CYP450, a interakcje z lekami takimi jak gliburyd, symwastatyna, rozyglitazon, warfaryna czy doustne środki antykoncepcyjne są nieistotne klinicznie.
W przypadku digoksyny (0,25 mg) jednoczesne podanie sytagliptyny (100 mg) powoduje wzrost AUC i Cmax digoksyny o 11% i 18%, co wymaga monitorowania pacjentów z ryzykiem zatrucia digoksyną. Alkohol może wpływać na kontrolę glikemii, powodując zarówno hiperglikemię, jak i hipoglikemię, a także potencjalnie modyfikować metabolizm sytagliptyny przez CYP3A4, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu sytagliptyny i alkoholu, szczególnie u pacjentów z niestabilną kontrolą glikemii lub schorzeniami narządowymi. Podsumowując, sytagliptyna cechuje się korzystnym profilem interakcji lekowych, co czyni ją bezpieczną opcją terapeutyczną w politerapii cukrzycy typu 2, z wyjątkiem konieczności monitorowania w przypadku stosowania digoksyny oraz potencjalnej ostrożności przy silnych inhibitorach CYP3A4 u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – SITAGLIPTIN BIOTON 25 mg
cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, gliburyd, glikoproteina p, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, itrakonazol, izoenzym CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, klirens nerkowy, kontrola glikemii, metformina, pochodna sulfonylomocznika, politerapia, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, substrat CYP3A4, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zatrucie digoksyną -
Profil bezpieczeństwa leku
Sitagliptin Bioton jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa u ludzi oraz wykrycie leku w mleku zwierzęcym, co wskazuje na potencjalne ryzyko dla niemowląt. W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawki w umiarkowanych i ciężkich stadiach niewydolności oraz w schyłkowej niewydolności nerek, przy jednoczesnej ocenie funkcji nerek przed i w trakcie terapii. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest wymagane modyfikowanie dawki, jednak brak danych dotyczących ciężkich zaburzeń wymaga zachowania ostrożności.
Podczas stosowania Sitagliptin Bioton należy zachować ostrożność w kontekście prowadzenia pojazdów, gdyż mimo braku istotnego wpływu na zdolności psychomotoryczne, zgłaszano przypadki zawrotów głowy, senności oraz ryzyko hipoglikemii w skojarzeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi. Nie ma dostępnych danych dotyczących interakcji z alkoholem. U osób starszych nie jest konieczne dostosowywanie dawki, co ułatwia stosowanie leku w tej populacji.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – SITAGLIPTIN BIOTON 25 mg
-
Przeciwwskazania
Podczas przepisywania leku SITAGLIPTIN BIOTON w dawce 25 mg (chlorowodorek jednowodny sytagliptyny) w formie tabletek powlekanych, kluczowe jest bezwzględne przestrzeganie przeciwwskazań, z których jedynym bezwzględnym jest nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze. Przed rozpoczęciem terapii należy przeprowadzić szczegółowy wywiad alergologiczny, zwłaszcza w kierunku reakcji na inhibitory DPP-4, aby wykluczyć ryzyko reakcji nadwrażliwości. W przypadku potwierdzenia lub podejrzenia alergii, leczenie nie powinno być inicjowane, a w trakcie terapii objawy nadwrażliwości wymagają natychmiastowego przerwania podawania leku. Diagnostyka różnicowa powinna uwzględniać charakterystyczne cechy tabletki, takie jak różowy kolor i powlekana forma, które mogą mieć znaczenie w identyfikacji alergenów.
Brak jest przeciwwskazań dotyczących funkcji nerek, wątroby czy innych narządów przy stosowaniu SITAGLIPTIN BIOTON 25 mg, jednak pełna ocena bezpieczeństwa wymaga uwzględnienia specjalnych ostrzeżeń i działań niepożądanych opisanych w punktach 4.4 i 4.8 Charakterystyki Produktu Leczniczego. W przypadku stwierdzenia nadwrażliwości, konieczne jest nie tylko zaprzestanie terapii, ale także rozważenie alternatywnych leków przeciwcukrzycowych spoza grupy inhibitorów DPP-4 oraz odpowiednia dokumentacja medyczna, aby zapobiec ponownej ekspozycji na substancję uczulającą. Lekarz prowadzący powinien zatem szczegółowo monitorować pacjenta i stosować się do zaleceń dotyczących bezpieczeństwa terapii sytagliptyną.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – SITAGLIPTIN BIOTON 25 mg
charakterystyka produktu leczniczego, chlorowodorek sytagliptyny, diagnostyka różnicowa, działanie niepożądane, funkcja nerek, funkcja wątroby, inhibitory DPP-4, lek przeciwcukrzycowy, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na sytagliptynę, objawy nadwrażliwości, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, substancja czynna, substancje pomocnicze, tabletka powlekana -
Przedawkowanie
Przedawkowanie sytagliptyny, stosowanej w dawkach do 800 mg jednorazowo, może prowadzić do minimalnego, nieistotnego klinicznie wydłużenia odstępu QTc w zapisie EKG. Badania kliniczne wykazały brak znaczących działań niepożądanych przy dawkach wielokrotnych do 600 mg/dobę przez 10 dni oraz do 400 mg/dobę przez 28 dni. Nie istnieją dane kliniczne dotyczące skutków przedawkowania powyżej 800 mg, jednak potencjalne zaburzenia rytmu serca wymagają monitorowania elektrokardiograficznego. W praktyce klinicznej objawy przedawkowania mogą być bardziej zróżnicowane, co podkreśla konieczność indywidualnej oceny pacjenta.
Postępowanie w przypadku przedawkowania sytagliptyny obejmuje usunięcie niewchłoniętego leku z przewodu pokarmowego, ścisłą obserwację kliniczną z regularną oceną parametrów życiowych oraz monitorowanie EKG. Leczenie jest objawowe i dostosowane do stanu pacjenta, prowadzone w warunkach szpitalnych. W ciężkich przypadkach możliwe jest zastosowanie hemodializy, która w trakcie 3-4 godzinnej sesji usuwa około 13,5% dawki leku; brak jest danych dotyczących skuteczności dializy otrzewnowej. Ze względu na ograniczone dane kliniczne, decyzje terapeutyczne powinny być podejmowane indywidualnie, z uwzględnieniem ryzyka kardiologicznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – SITAGLIPTIN BIOTON 25 mg
-
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sytagliptyny wykazały, że toksyczne efekty na wątrobę i nerki u gryzoni pojawiały się przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie poziom narażenia klinicznego, podczas gdy przy 19-krotnym przekroczeniu nie odnotowano niekorzystnych skutków. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości w obrębie siekaczy przy ekspozycji >67×, jednak przy 58-krotnym przekroczeniu nie obserwowano wpływu na zęby. U psów przy około 23-krotnym przekroczeniu dawki klinicznej wystąpiły przemijające objawy neurotoksyczne i miopatia, natomiast przy 6-krotnym przekroczeniu nie stwierdzono wpływu na układ nerwowy ani mięśnie. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, a potencjał rakotwórczy ograniczał się do wzrostu częstości gruczolaków i raków wątroby u szczurów przy ekspozycji >58×, co wiązało się z przewlekłą hepatotoksycznością i nie jest uznawane za istotne ryzyko dla ludzi ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa.
Analizy wpływu na rozrodczość nie wykazały negatywnego wpływu na płodność u szczurów ani na rozwój przed- i pourodzeniowy przy dawkach terapeutycznych. Efekty teratogenne, takie jak zniekształcenia żeber u płodów szczurów, pojawiały się przy ekspozycji >29-krotnej, a toksyczność matczyna u królików przy podobnym poziomie dawki. Sytagliptyna przenika do mleka samic szczurów z wskaźnikiem stężenia mleko/osocze 4:1, co jest istotne przy rozważaniu stosowania u kobiet karmiących. Podsumowując, wszystkie obserwowane działania niepożądane występowały przy dawkach wielokrotnie przekraczających kliniczne, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku SITAGLIPTIN BIOTON.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – SITAGLIPTIN BIOTON 25 mg
ataksja, drżenie, efekt teratogenny, genotoksyczność, hepatotoksyczność, karmienie piersią, margines bezpieczeństwa, narażenie kliniczne, neurotoksyczność, objawy neurologiczne, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, rak wątroby, siekacze, ślinotok, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność wątrobowo-nerkowa, wpływ na rozrodczość, zaburzenia oddychania, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni -
Skład i postać leku
Lek SITAGLIPTIN BIOTON w dawce 25 mg dostępny jest w formie tabletek powlekanych, zawierających 25 mg sytagliptyny chlorowodorku jednowodnego jako substancji czynnej. Tabletki mają okrągły kształt, różowe zabarwienie i średnicę około 6,3 mm. Rdzeń zawiera substancje pomocnicze takie jak wapnia wodorofosforan, celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, sodu stearylofumaran oraz magnezu stearynian, które zapewniają odpowiednią strukturę i właściwości fizykochemiczne leku. Powłoka tabletek składa się z alkoholu poliwinylowego, tytanu dwutlenku, makrogolu 4000, talku oraz barwników (żelaza tlenek żółty, czerwony i czarny), co ułatwia połykanie i chroni substancję czynną przed czynnikami zewnętrznymi.
SITAGLIPTIN BIOTON jest dostępny w różnych opakowaniach, w tym standardowych (14, 28, 30, 56, 60, 84, 90, 98 tabletek) oraz jednodawkowych (50 x 1 tabletka). Lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania i może być przechowywany w temperaturze pokojowej, z okresem ważności wynoszącym 3 lata od daty produkcji. Nie stwierdzono istotnych niezgodności farmaceutycznych wpływających na stosowanie lub przechowywanie. Niewykorzystane tabletki należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami, aby zapobiec negatywnemu wpływowi na środowisko i zapewnić bezpieczeństwo publiczne.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – SITAGLIPTIN BIOTON 25 mg
alkohol poliwinylowy, celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, sodu stearylofumaran, środek rozsadzający, substancja plastyfikująca, substancja pomocnicza, sytagliptyna, sytagliptyny chlorowodorek jednowodny, tabletka powlekana, terapia cukrzycy, tytanu dwutlenek, wapnia wodorofosforan, żelaza tlenek czarny, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty -
Specjalne ostrzeżenia
Sitagliptyna, stosowana wyłącznie w leczeniu cukrzycy typu 2, jest przeciwwskazana u pacjentów z cukrzycą typu 1 oraz w terapii kwasicy ketonowej. Ze względu na mechanizm działania, nie jest odpowiednia w stanach całkowitego niedoboru insuliny. Istotnym ryzykiem związanym z inhibitorami DPP-4, w tym sitagliptyną, jest możliwość wystąpienia ostrego zapalenia trzustki, objawiającego się uporczywym, silnym bólem brzucha. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku oraz wdrożenie diagnostyki, a potwierdzenie diagnozy wyklucza ponowne stosowanie sitagliptyny. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią zapalenia trzustki. Ryzyko hipoglikemii jest niskie przy monoterapii lub w skojarzeniu z metforminą bądź agonistami PPARγ, natomiast wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika lub insuliny, co wymaga rozważenia redukcji ich dawek.
Sitagliptyna jest wydalana przez nerki, dlatego dawkowanie musi być dostosowane do stopnia niewydolności nerek: u pacjentów z GFR <45 ml/min zaleca się zmniejszenie dawki, a u chorych ze schyłkową niewydolnością nerek (ESRD) wymagających dializ konieczne jest indywidualne dostosowanie terapii. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano ciężkie reakcje nadwrażliwości, takie jak anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy oraz złuszczające choroby skóry (w tym zespół Stevensa-Johnsona), które zwykle pojawiają się w ciągu pierwszych 3 miesięcy leczenia i wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto, odnotowano przypadki pemfigoidu pęcherzowego – autoimmunologicznej choroby skóry, co wymaga konsultacji dermatologicznej. Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – SITAGLIPTIN BIOTON
agonista receptora PPARγ, anafilaksja, cukrzyca typu 1, dializa otrzewnowa, hemodializa, hipoglikemia, inhibitor DPP-4, insulina, kwasica ketonowa, martwicze zapalenie trzustki, metformina, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja nadwrażliwości, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, wskaźnik GFR, zaburzenie czynności nerek, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry -
Właściwości farmakodynamiczne
Sytagliptyna, inhibitor dipeptydylopeptydazy 4 (DPP-4) o kodzie ATC A10BH01, jest doustnym lekiem hipoglikemizującym stosowanym w terapii cukrzycy typu 2. Mechanizm jej działania polega na hamowaniu enzymu DPP-4, co prowadzi do zwiększenia stężenia aktywnych inkretyn, głównie GLP-1 i GIP. Hormony te, uwalniane przez komórki jelita, stymulują wydzielanie insuliny i hamują sekrecję glukagonu w sposób zależny od aktualnego stężenia glukozy, co skutkuje poprawą kontroli glikemii. W efekcie terapii obserwuje się obniżenie poziomu hemoglobiny glikowanej A1c (HbA1c) oraz redukcję glikemii na czczo i po posiłku, przy jednoczesnym zachowaniu prawidłowej odpowiedzi glukagonu na hipoglikemię, co minimalizuje ryzyko niedocukrzenia.
Sytagliptyna cechuje się wysoką selektywnością wobec DPP-4, nie wpływając na enzymy DPP-8 i DPP-9 w stężeniach terapeutycznych, co przekłada się na korzystny profil bezpieczeństwa. W badaniach klinicznych wykazano skuteczność leku zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, z niskim ryzykiem hipoglikemii w porównaniu do pochodnych sulfonylomocznika, które mogą indukować wydzielanie insuliny niezależnie od poziomu glukozy. Zwiększone stężenie insuliny oraz zmniejszone wydzielanie glukagonu prowadzą do poprawy wychwytu glukozy w tkankach i ograniczenia produkcji glukozy w wątrobie, co jest kluczowe w kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – SITAGLIPTIN BIOTON 25 mg
biosynteza insuliny, cukrzyca typu 2, cykliczny AMP, dipeptydylopeptydaza 4, enzym DPP-8, GIP, GLP-1, hemoglobina glikowana, hipoglikemia, homeostaza glukozy, inhibitor DPP-4, inkretyna, komórki alfa trzustki, komórki beta trzustki, kontrola glikemii, leczenie skojarzone, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, niedocukrzenie, parametr glikemiczny, pochodna sulfonylomocznika, produkcja glukozy w wątrobie, wydzielanie glukagonu -
Właściwości farmakokinetyczne
Sytagliptyna, podawana doustnie w dawce 100 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z mediana Tmax wynoszącą 1-4 godziny oraz wysoką biodostępnością około 87%. Średnie AUC wynosi 8,52 µM•hr, a Cmax osiąga 950 nM. Lek wykazuje proporcjonalny do dawki wzrost AUC, natomiast Cmax rośnie bardziej niż proporcjonalnie, a C24h mniej. Objętość dystrybucji wynosi około 198 litrów, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (38%). Sytagliptyna jest eliminowana głównie przez nerki w postaci niezmienionej (79%), z okresem półtrwania około 12,4 godziny i klirensem nerkowym około 350 ml/min. Metabolizm ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, bez istotnego wpływu na izoenzymy CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Lek nie wykazuje znaczącego wpływu na transportery OCT2, OAT1, PEPT1/2, a jedynie słaby wpływ na glikoproteinę P.
Farmakokinetyka sytagliptyny jest podobna u osób zdrowych i pacjentów z cukrzycą typu 2. Zaburzenia czynności nerek wpływają istotnie na farmakokinetykę: u pacjentów z GFR ≥ 60 do < 90 ml/min i GFR ≥ 45 do < 60 ml/min AUC wzrasta odpowiednio 1,2- i 1,6-krotnie, co nie wymaga korekty dawki. Natomiast u pacjentów z GFR ≥ 30 do < 45 ml/min i GFR < 30 ml/min (w tym dializowanych) AUC wzrasta około 2- i 4-krotnie, co wymaga zmniejszenia dawki. Hemodializa usuwa około 13,5% leku. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh ≤ 9). Wiek, płeć, rasa i BMI nie mają klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę, a brak danych dotyczy populacji pediatrycznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – SITAGLIPTIN BIOTON 25 mg
akumulacja leku, AUC sytagliptyny, biodostępność bezwzględna, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, farmakokinetyka populacyjna, glikoproteina p, hemodializa, inhibitor DPP-4, izoenzym cytochromu P450, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie osoczowe, sytagliptyna, transporter anionów organicznych, transporter OCT2, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Podczas konsultacji z pacjentkami w wieku rozrodczym, w ciąży lub karmiącymi piersią, należy zwrócić szczególną uwagę na bezpieczeństwo stosowania sytagliptyny zawartej w preparacie SITAGLIPTIN BIOTON (25 mg). Aktualne dane kliniczne dotyczące stosowania sytagliptyny u kobiet ciężarnych są niewystarczające, a badania przedkliniczne na modelach zwierzęcych wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję przy wysokich dawkach leku. W związku z tym, ze względu na brak pełnej oceny ryzyka dla płodu ludzkiego, stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane. Ponadto, brak jest danych klinicznych dotyczących przenikania sytagliptyny do mleka kobiecego, jednak badania na zwierzętach potwierdziły wydzielanie leku do mleka, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania podczas laktacji.
Badania przedkliniczne nie wykazały negatywnego wpływu sytagliptyny na płodność samców i samic zwierząt, jednak brak jest danych klinicznych dotyczących wpływu leku na płodność u ludzi. W związku z tym, pacjentki powinny być poinformowane o ograniczeniach w dostępnych danych oraz o konieczności unikania stosowania SITAGLIPTIN BIOTON w okresie ciąży i karmienia piersią. U pacjentek z cukrzycą planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących, zaleca się rozważenie alternatywnych metod kontroli glikemii o udokumentowanym profilu bezpieczeństwa w tych grupach.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – SITAGLIPTIN BIOTON 25 mg
badania przedkliniczne, bezpieczeństwo terapii, cukrzyca w ciąży, farmakoterapia, karmienie piersią, kobiety ciężarne, kontrola glikemii, metody kontroli glikemii, płodność, przenikanie do mleka, sitagliptyna, sytagliptyna, sytagliptyna w ciąży, toksyczność reprodukcyjna, wydzielanie do mleka, zdolności reprodukcyjne -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Produkt leczniczy SITAGLIPTIN BIOTON, zawierający sytagliptyny chlorowodorek jednowodny w dawce 25 mg, nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Niemniej jednak, podczas terapii mogą wystąpić działania niepożądane takie jak zawroty głowy i senność, które mogą upośledzać zdolności psychomotoryczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hipoglikemii, zwłaszcza w schematach leczenia skojarzonych z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną, co może prowadzić do poważnych zaburzeń świadomości i koordynacji, zagrażając bezpieczeństwu podczas prowadzenia pojazdów.
W praktyce klinicznej lekarz powinien szczegółowo edukować pacjenta na temat potencjalnych objawów hipoglikemii oraz sposobów jej zapobiegania, w tym monitorowania poziomu glikemii przed prowadzeniem pojazdów, posiadania szybko przyswajalnych węglowodanów oraz unikania prowadzenia pojazdów w przypadku wystąpienia zawrotów głowy, senności lub pierwszych objawów hipoglikemii. Zaleca się również podkreślenie konieczności regularnych posiłków podczas terapii skojarzonej. Taka kompleksowa komunikacja jest kluczowa dla minimalizacji ryzyka i zapewnienia bezpieczeństwa farmakoterapii u pacjentów stosujących SITAGLIPTIN BIOTON.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – SITAGLIPTIN BIOTON 25 mg
bezpieczeństwo farmakoterapii, funkcje psychomotoryczne, hipoglikemia, insulina, monitorowanie glikemii, objawy hipoglikemii, pochodne sulfonylomocznika, senność, sitagliptyna, sytagliptyny chlorowodorek, szybko przyswajalne węglowodany, tabletka powlekana, terapia skojarzona, utrata przytomności, zaburzenia świadomości, zawroty głowy -
Wskazania do stosowania
Sitagliptin Bioton, dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających 25 mg sytagliptyny (chlorowodorek jednowodny), jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2 w celu poprawy kontroli glikemii. Może być stosowany jako monoterapia u pacjentów z przeciwwskazaniami lub nietolerancją metforminy, a także w terapii dwuskładnikowej w połączeniu z metforminą, pochodnymi sulfonylomocznika lub tiazolidynedionami (agonistami receptora PPARγ). W terapii trójskładnikowej sitagliptin może być dodany do kombinacji metforminy z pochodnymi sulfonylomocznika lub agonistami PPARγ. Ponadto, lek jest stosowany jako uzupełnienie insulinoterapii, gdy stabilna dawka insuliny wraz z dietą i aktywnością fizyczną nie zapewnia odpowiedniej kontroli glikemii.
Decyzja o włączeniu sitagliptinu powinna być poprzedzona oceną przestrzegania przez pacjenta zaleceń niefarmakologicznych oraz potwierdzeniem przeciwwskazań lub nietolerancji metforminy w przypadku monoterapii. Przy intensyfikacji leczenia konieczne jest upewnienie się, że dotychczasowa terapia jest prowadzona w optymalnych dawkach, a kontrola glikemii pozostaje niewystarczająca. Monitorowanie parametrów glikemii, w tym glukozy na czczo, glikemii poposiłkowej oraz hemoglobiny glikowanej (HbA1c), jest niezbędne do oceny skuteczności terapii i dostosowania dawkowania. Dobór dawki sitagliptinu (25 mg) powinien uwzględniać indywidualne cechy pacjenta, takie jak funkcja nerek, wiek oraz stosowane leki przeciwcukrzycowe.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – SITAGLIPTIN BIOTON 25 mg
agonista receptora PPARγ, chlorowodorek, cukrzyca typu 2, dieta diabetyczna, glibenklamid, gliclazyd, glikemia poposiłkowa, glimepiryd, glukoza na czczo, hemoglobina glikowana, hipoksja, insulinoterapia, kontrola glikemii, metformina, monoterapia, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, sytagliptyna, terapia dwuskładnikowa, terapia trójskładnikowa, tiazolidynedion, zaburzenia żołądkowo-jelitowe