Dawkowanie i sposób podawania leku Seroxat

Seroxat (paroksetyna) jest produktem leczniczym dostępnym w postaci białych tabletek powlekanych, owalnych, dwuwypukłych, z wytłoczonym napisem „SEROXAT 20″ lub „20″ na jednej stronie i rowkiem dzielącym umożliwiającym przełamanie na drugiej stronie. Tabletka 20 mg może zostać podzielona na równe dawki, jeśli istnieje taka potrzeba.¹

Sposób podawania

Paroksetynę należy podawać doustnie, jeden raz na dobę, rano, podczas spożywania posiłku. Tabletkę należy połykać w całości, bez rozgryzania. Prawidłowe przyjmowanie leku zwiększa jego skuteczność terapeutyczną.²

Dawkowanie według wskazań

Dawkowanie paroksetyny zależy od jednostki chorobowej oraz indywidualnej odpowiedzi pacjenta na leczenie. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące dawkowania w poszczególnych wskazaniach.

Ciężki epizod depresji

Standardowa zalecana dawka w leczeniu ciężkiego epizodu depresji wynosi 20 mg na dobę. Pacjenci zazwyczaj zaczynają odczuwać poprawę po około tygodniu stosowania leku, jednak wyraźne efekty terapeutyczne obserwuje się dopiero od drugiego tygodnia terapii. Dawkowanie powinno być zweryfikowane w ciągu 3-4 tygodni od rozpoczęcia leczenia i w razie potrzeby dostosowane.³

W przypadku niewystarczającej odpowiedzi na dawkę 20 mg, można ją stopniowo zwiększać o 10 mg, maksymalnie do 50 mg na dobę. Należy pamiętać, że leczenie depresji powinno trwać odpowiednio długo – minimum 6 miesięcy – aby zapewnić całkowite ustąpienie objawów.⁴

Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne

W leczeniu zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD) zalecana dawka wynosi 40 mg na dobę. Leczenie rozpoczyna się od 20 mg na dobę, a następnie dawkę można stopniowo zwiększać o 10 mg aż do osiągnięcia dawki zalecanej. W przypadku niewystarczającej odpowiedzi na leczenie po kilku tygodniach stosowania dawki zalecanej, można rozważyć dalsze stopniowe zwiększanie dawki do maksymalnie 60 mg na dobę.⁵

Terapia zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego wymaga długotrwałego leczenia, które może trwać kilka miesięcy lub dłużej, aby zapewnić całkowite ustąpienie objawów.⁶

Zaburzenie lękowe z napadami lęku

W leczeniu zaburzenia lękowego z napadami lęku zalecana dawka wynosi 40 mg na dobę. Ze względu na ryzyko zaostrzenia objawów lękowych w początkowym okresie leczenia, terapię rozpoczyna się od niskiej dawki – 10 mg na dobę. Następnie dawkę stopniowo zwiększa się o 10 mg w zależności od reakcji pacjenta, aż do osiągnięcia dawki zalecanej.⁷

W przypadku niewystarczającej odpowiedzi na leczenie po kilku tygodniach stosowania zalecanej dawki, można rozważyć stopniowe zwiększenie dawki do maksymalnie 60 mg na dobę. Leczenie zaburzenia lękowego z napadami lęku powinno być kontynuowane przez wystarczająco długi czas, aby zapewnić ustąpienie objawów, co może wymagać kilku miesięcy terapii lub dłuższego okresu.⁸

Fobia społeczna

W leczeniu fobii społecznej zalecana dawka wynosi 20 mg na dobę. W przypadku niewystarczającej odpowiedzi na leczenie po kilku tygodniach stosowania zalecanej dawki, można rozważyć stopniowe zwiększanie dawki o 10 mg, maksymalnie do 50 mg na dobę. Skuteczność długoterminowej terapii powinna być regularnie oceniana przez lekarza prowadzącego.⁹

Zaburzenie lękowe uogólnione

W leczeniu zaburzenia lękowego uogólnionego zalecana dawka wynosi 20 mg na dobę. Jeżeli po kilku tygodniach stosowania standardowej dawki odpowiedź na leczenie jest niewystarczająca, można rozważyć stopniowe zwiększanie dawki o 10 mg, maksymalnie do 50 mg na dobę. Długotrwałe stosowanie leku wymaga regularnej oceny skuteczności terapii.¹⁰

Zaburzenie stresowe pourazowe

W leczeniu zaburzenia stresowego pourazowego (PTSD) zalecana dawka wynosi 20 mg na dobę. W przypadku niewystarczającej odpowiedzi na leczenie po kilku tygodniach stosowania zalecanej dawki, można rozważyć stopniowe zwiększanie dawki o 10 mg, maksymalnie do 50 mg na dobę. Podobnie jak w przypadku innych wskazań, długotrwała terapia wymaga regularnej oceny skuteczności.¹¹

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się podwyższone stężenie paroksetyny w osoczu, choć zakres stężeń pokrywa się z obserwowanym u osób młodszych. Leczenie powinno rozpoczynać się od dawki początkowej zalecanej dla dorosłych. W razie potrzeby dawka może być zwiększana, jednak maksymalna dawka nie powinna przekraczać 40 mg na dobę.¹²

Niewydolność nerek lub wątroby

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) lub niewydolnością wątroby występuje zwiększenie stężenia paroksetyny w osoczu. Z tego powodu dawkowanie powinno być utrzymane w dolnym zakresie dawek terapeutycznych.¹³

Dzieci i młodzież

Paroksetyny nie należy stosować w leczeniu dzieci i młodzieży (7-17 lat), ponieważ w kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano związek między stosowaniem leku a zwiększonym ryzykiem zachowań samobójczych i wrogości. Ponadto, nie wykazano odpowiedniej skuteczności leku w tej grupie wiekowej.¹⁴

Stosowanie paroksetyny u dzieci poniżej 7 lat nie było badane, dlatego nie należy jej stosować w tej grupie wiekowej do czasu określenia bezpieczeństwa i skuteczności leku.¹⁵

Odstawianie leku

Należy bezwzględnie unikać nagłego przerywania leczenia paroksetyną. W badaniach klinicznych stosowano schemat stopniowego odstawiania leku, w którym dawkę dobową zmniejszano co tydzień o 10 mg. Jeżeli po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu leczenia wystąpią trudne do zniesienia objawy odstawienia, należy rozważyć powrót do wcześniej stosowanej dawki, a następnie kontynuować zmniejszanie dawkowania w bardziej stopniowy sposób.¹⁶

Tabela dawkowania leku Seroxat w poszczególnych wskazaniach

Zalecenia dotyczące modyfikacji dawki

W przypadku wszystkich wskazań, jeśli po kilku tygodniach stosowania zalecanej dawki odpowiedź na leczenie jest niewystarczająca, dawkę można stopniowo zwiększać (o 10 mg) zgodnie z tabelą powyżej. Należy regularnie oceniać skuteczność i bezpieczeństwo terapii, szczególnie w przypadku długotrwałego leczenia.¹⁷

Podczas odstawiania leku należy bezwzględnie stosować zasadę stopniowego zmniejszania dawki (o 10 mg tygodniowo) w celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia objawów odstawiennych.¹⁸