terapia akceptacji i zaangażowania
Terapia Akceptacji i Zaangażowania (ACT) to nowoczesne podejście terapeutyczne z nurtu terapii behawioralno-poznawczej trzeciej fali. Jej głównym celem jest zwiększenie elastyczności psychologicznej pacjenta poprzez sześć kluczowych procesów: akceptację, defuzję poznawczą, kontakt z chwilą obecną, obserwujące Ja, wartości oraz zaangażowane działanie.
ACT opiera się na założeniu, że cierpienie psychiczne wynika często z unikania trudnych doświadczeń wewnętrznych oraz fuzji z myślami. W przeciwieństwie do tradycyjnych metod CBT, terapia ta nie dąży do eliminacji objawów, lecz do zmiany relacji pacjenta z własnymi myślami i odczuciami. Główną strategią jest akceptacja tego, co znajduje się poza kontrolą jednostki oraz zaangażowanie w działania zgodne z osobistymi wartościami.
Wykazano skuteczność ACT w leczeniu wielu zaburzeń psychicznych, w tym depresji, zaburzeń lękowych, uzależnień, przewlekłego bólu oraz zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych. Metoda ta znajduje również zastosowanie w medycynie jako wsparcie w adaptacji do przewlekłych chorób somatycznych i poprawie jakości życia pacjentów onkologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Psychoza – Leczenie
Leczenie psychozy wymaga zintegrowanego podejścia łączącego farmakoterapię oraz interwencje psychospołeczne, z naciskiem na wczesną interwencję, która znacząco poprawia rokowanie. Standardem opieki w pierwszym epizodzie psychozy jest Koordynowana Opieka Specjalistyczna (CSC), obejmująca multidyscyplinarny zespół, który integruje leczenie farmakologiczne (głównie leki przeciwpsychotyczne drugiej generacji, takie jak olanzapina, risperidon, kwetiapina, ziprazydon, aripiprazol, paliperidon), psychoterapię (w tym terapię poznawczo-behawioralną dla psychozy – CBTp) oraz wsparcie społeczne i rodzinne. Leczenie podtrzymujące powinno trwać co najmniej 7-12 miesięcy po remisji pierwszego epizodu, z indywidualną oceną dalszej terapii. W ostrych stanach pobudzenia psychotycznego skuteczne są domięśniowe formy leków, np. ziprazydon IM, który wykazuje lepszą tolerancję niż haloperidol IM. W terapii uwzględnia się także benzodiazepiny (np. lorazepam) do szybkiego uspokojenia. Terapie psychologiczne, takie jak CBTp, terapia akceptacji i zaangażowania (ACT) oraz terapia wzmacniania poznawczego (CET), wspierają radzenie sobie z objawami i poprawę funkcjonowania poznawczego i społecznego. Interwencje rodzinne oraz wsparcie rówieśnicze są integralną częścią kompleksowego leczenia.
aripiprazol, benzodiazepina, chlorpromazyna, depresja z objawami psychotycznymi, działanie niepożądane, elektrowstrząs, farmakoterapia, flufenazyna, haloperidol, halucynacja, inteligencja emocjonalna, intensywny program ambulatoryjny, interwencja psychospołeczna, interwencja rodzinna, koordynowana opieka specjalistyczna, kwetiapina, leczenie ambulatoryjne, leczenie farmakologiczne, leczenie podtrzymujące, leczenie przeciwpsychotyczne, leczenie stacjonarne, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwpsychotyczny drugiej generacji, lek przeciwpsychotyczny pierwszej generacji, lorazepam, nawrót, nieleczona psychoza, objaw pozapiramidowy, objaw psychotyczny, olanzapina, paliperidon, pierwszy epizod psychozy, poznanie społeczne, program częściowej hospitalizacji, psychoza, remisja, risperidon, schizofrenia, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia poznawczo-behawioralna, terapia psychologiczna, urojenie, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie myślenia, zaburzenie schizoafektywne, ziprazydon - Leksykon chorób i schorzeń
Fibromialgia – Leczenie
Fibromialgia to przewlekły zespół bólowy charakteryzujący się rozlanym bólem mięśniowo-szkieletowym, zmęczeniem, zaburzeniami snu oraz objawami poznawczymi i emocjonalnymi. Leczenie wymaga indywidualnego, wielodyscyplinarnego podejścia, łączącego farmakoterapię, terapie niefarmakologiczne i zmiany stylu życia. Farmakologicznie stosuje się m.in. pregabalinę, duloksetynę i milnacipran, zatwierdzone przez FDA, a także trójcykliczne leki przeciwdepresyjne (np. amitryptylina), SSRI, leki rozluźniające mięśnie, gabapentinoidy oraz NLPZ i paracetamol w łagodniejszych przypadkach. Leki opioidowe nie są zalecane ze względu na ryzyko nasilenia bólu i uzależnienia. Kluczowe jest także leczenie zaburzeń snu oraz wsparcie psychologiczne, w tym terapia poznawczo-behawioralna, terapia akceptacji i zaangażowania oraz techniki redukcji stresu.
akupunktura, amitryptylina, biofeedback, ból mięśniowo-szkieletowy, ćwiczenia aerobowe, cyklobenzapryna, depresja, duloksetyna, farmakoterapia, fibromialgia, gabapentyna, hydroterapia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, lek opioidowy, lek przeciwpadaczkowy, lek rozluźniający mięśnie, masaż terapeutyczny, neuromodulacja, niesteroidowy lek przeciwzapalny, podejście wielodyscyplinarne, pregabalina, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, redukcja stresu, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia ketaminowa, terapia niefarmakologiczna, terapia poznawczo-behawioralna, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, zaburzenie poznawcze, zaburzenie snu, zespół bólowy przewlekły, zespół jelita drażliwego, zespół multidyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie lękowe o zdrowiu (hipochondria) – Leczenie
Zaburzenie lękowe o zdrowiu (hipochondria) dotyka około 4-6% populacji i charakteryzuje się uporczywym lękiem przed poważną chorobą mimo braku lub obecności jedynie łagodnych objawów. Leczenie koncentruje się na redukcji objawów i poprawie funkcjonowania pacjenta, z psychoterapią poznawczo-behawioralną (CBT) jako metodą pierwszego wyboru. CBT obejmuje identyfikację i modyfikację zniekształconych myśli, redukcję zachowań sprawdzających oraz rozwijanie strategii radzenia sobie z lękiem. Sesje trwają zazwyczaj 45-60 minut, a liczba spotkań wynosi od 12 do 20. Specjalistyczna forma CBT, ekspozycja i zapobieganie reakcji (ERP), polega na stopniowej ekspozycji na bodźce wywołujące lęk i powstrzymywaniu się od zachowań zabezpieczających, co uczy tolerancji na niepewność i dyskomfort fizyczny. Inne metody terapeutyczne to terapia akceptacji i zaangażowania (ACT), terapia poznawcza oparta na uważności (MBCT), terapia psychodynamiczna oraz EMDR. Terapia grupowa i grupy wsparcia stanowią wartościowe uzupełnienie leczenia.
benzodiazepiny, citalopram, cyberhipochondria, desensytyzacja i przetwarzanie za pomocą ruchów gałek ocznych, ekspozycja i zapobieganie reakcji, ekspozycja interoceptywna, escitalopram, fluoksetyna, fluwoksamina, hipochondria, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwlękowe, mindfulness, paroksetyna, progresywna relaksacja mięśni, psychoedukacja, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, telepsychiatria, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia grupowa, terapia poznawcza oparta na uważności, terapia poznawczo-behawioralna, terapia psychodynamiczna, zaburzenie lękowe o zdrowiu - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie somatyczne – Leczenie
Zaburzenie somatyczne charakteryzuje się nadmiernym skupieniem na objawach fizycznych oraz towarzyszącymi im reakcjami psychologicznymi, które prowadzą do istotnego upośledzenia funkcjonowania. Kluczowym elementem diagnostycznym jest nie obecność medycznego wyjaśnienia objawów, lecz ich psychologiczna interpretacja i wpływ na codzienne życie pacjenta. Leczenie opiera się na podejściu biopsychospołecznym, integrującym interwencje psychoterapeutyczne, farmakologiczne oraz wsparcie lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, który koordynuje opiekę. Psychoterapia, zwłaszcza terapia poznawczo-behawioralna (CBT), jest podstawą terapii, skutecznie zmniejszając objawy somatyczne, lęk i depresję oraz poprawiając funkcjonowanie. Farmakoterapia, w tym trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, SSRI i SNRI, może być stosowana jako uzupełnienie, szczególnie przy współistniejących zaburzeniach nastroju i lękowych. Kluczowe jest ustalenie realistycznych celów leczenia, koncentrujących się na poprawie funkcjonowania, a nie całkowitym ustąpieniu objawów.
dziurawiec zwyczajny, elektrowstrząsy, EMDR, fizjoterapia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwlękowy, medytacja uważności, model biopsychospołeczny, podstawowa opieka zdrowotna, progresywna relaksacja mięśni, przewlekły zespół bólowy, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, psychoedukacja, redukcja stresu oparta na uważności, relacja terapeutyczna, specjalista zdrowia psychicznego, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia interpersonalna, terapia poznawczo-behawioralna, terapia psychodynamiczna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie konwersyjne, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie somatoformiczne, zaburzenie somatyczne - Leksykon chorób i schorzeń
Jąkanie – Leczenie
Jąkanie, będące zaburzeniem płynności mowy, najczęściej rozpoczyna się w wieku przedszkolnym (średnio około 33 miesiąca życia) i dotyka około 5% dzieci, z większością przypadków ustępujących samoistnie. Terapia jąkania jest wysoce zindywidualizowana i obejmuje ocenę płynności mowy, czynników językowych oraz komponentów emocjonalnych i jakości życia pacjenta. Główne metody terapeutyczne to terapia mowy (w tym techniki spowolnienia mowy, modyfikacji jąkania i kształtowania płynności), terapia poznawczo-behawioralna (CBT) redukująca lęk społeczny, a także programy behawioralne, takie jak Program Lidcombe dla dzieci w wieku 3-6 lat. U dorosłych stosuje się intensywne programy terapeutyczne, np. Camperdown czy McGuire, które koncentrują się na kontroli jąkania i redukcji lęku. Farmakoterapia nie jest standardem, choć leki przeciwdopaminowe drugiej generacji (np. risperidon, olanzapina) oraz inne środki (alprazolam, citalopram) bywają stosowane off-label z ograniczoną skutecznością. Wspomagająco wykorzystuje się urządzenia elektroniczne z opóźnionym lub zmienionym sprzężeniem zwrotnym słuchowym (DAF, FAF), a także badane są metody nieinwazyjnej stymulacji mózgu, takie jak przezczaszkowa stymulacja prądem stałym (TDCS).
afazja, alprazolam, antagonista dopaminy, blok mowy, ciągła fonacja, citalopram, ecopipam, haloperidol, jąkanie, klomipramina, kształtowanie płynności, lęk społeczny, lekki kontakt artykulacyjny, logopeda, modyfikacja jąkania, oddychanie przeponowe, olanzapina, Program Camperdown, Program Lidcombe, przezczaszkowa stymulacja prądem stałym, receptor D1, receptor D2, risperidon, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia behawioralna, terapia mowy, terapia poznawczo-behawioralna, Terapia Skoncentrowana na Rozwiązaniach, zaburzenie płynności mowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół bólowy kompleksowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół bólowy kompleksowy (CRPS) to przewlekłe, rzadkie schorzenie charakteryzujące się silnym, nieproporcjonalnym bólem kończyn, rozwijającym się zwykle 4-6 tygodni po urazie, operacji lub incydencie naczyniowym. Ból ma charakter stały, ostry, palący i może przewyższać intensywność bólu po amputacji czy porodzie. CRPS najczęściej dotyka kobiety w wieku 40-60 lat. Wczesna diagnoza i agresywne leczenie zwiększają szanse na remisję, z około 80% pacjentów powracających do zdrowia w ciągu 18 miesięcy. Leczenie wymaga interdyscyplinarnego podejścia, obejmującego edukację, farmakoterapię (m.in. NLPZ, opioidy, leki przeciwdepresyjne, przeciwdrgawkowe, kortykosteroidy, bisfosfoniany, leki przeciwnadciśnieniowe), rehabilitację fizyczną oraz wsparcie psychologiczne. W przypadku oporności na leczenie stosuje się blokady nerwowe, dożylne podawanie ketaminy, stymulację rdzenia kręgowego czy pompy do podawania leków.
ACT, alendronian, amitryptylina, biofeedback, CBT, complex regional pain syndrome, CRPS, desensytyzacja, elektrostymulacja nerwów przezskórna, farmakoterapia, fizjoterapia, gabapentyna, infuzja ketaminy, interwencje psychologiczne, kalcytonina, kapsaicyna, kompleksowy regionalny zespół bólowy, kortykosteroidy, leczenie przeciwbólowe, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lidokaina, patofizjologia schorzenia, przewlekłe schorzenie bólowe, rehabilitacja fizyczna, remisja choroby, stopniowe obrazowanie motoryczne, stymulacja rdzenia kręgowego, sympatektomia, TENS, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia lustrzana, terapia poznawczo-behawioralna, terapia zajęciowa, wczesna interwencja, zespół bólowy kompleksowy - Leksykon chorób i schorzeń
Trichotillomania to choroba polegająca na nieopanowanym pociągu do wyrywania włosów, znana również jako zespół wyrywania włosów. – Leczenie
Trichotillomania to przewlekłe zaburzenie psychiczne dotykające do 4% populacji, charakteryzujące się niekontrolowanymi impulsami do wyrywania włosów z różnych części ciała, co prowadzi do znacznych ubytków włosów i obniżenia jakości życia. Podstawą leczenia są metody behawioralne, zwłaszcza trening odwracania nawyku (HRT), który uczy pacjentów identyfikacji wyzwalaczy, prowadzenia samoobserwacji oraz zastępowania wyrywania włosów nieszkodliwymi zachowaniami. Terapia akceptacji i zaangażowania (ACT) oraz terapia poznawcza stanowią wartościowe uzupełnienie, pomagając w akceptacji impulsów i restrukturyzacji dysfunkcyjnych przekonań. Model ComB, obejmujący analizę funkcjonalną i indywidualizację interwencji, jest uznawany za złoty standard w terapii trichotillomanii. Wsparcie stanowią także dialektyczna terapia behawioralna, techniki kontroli bodźców, terapia ekspozycyjna oraz techniki uważności, które mogą być stosowane samodzielnie lub łącznie w zależności od potrzeb pacjenta.
Acceptance and Commitment Therapy, atypowe leki przeciwpsychotyczne, biofeedback, dialektyczna terapia behawioralna, elastyczność psychologiczna, Habit Reversal Training, hipnoterapia, intensywna terapia ambulatoryjna, kompleksowy model behawioralny, N-acetylocysteina, program częściowej hospitalizacji, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, restrukturyzacja poznawcza, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, techniki relaksacyjne, techniki uważności, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia ekspozycyjna, terapia grupowa, terapia poznawcza, terapia poznawczo-behawioralna, Trening Odwracania Nawyku, trichotillomania, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wyrywanie włosów, zaburzenie lękowe, zniekształcenie poznawcze - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół ehlersa-danlosa – Leczenie
Zespół Ehlersa-Danlosa (ZED) to grupa dziedzicznych zaburzeń tkanki łącznej charakteryzujących się nadmierną elastycznością skóry, hipermobilnością stawów oraz kruchością tkanek. Leczenie jest wielospecjalistyczne i obejmuje m.in. fizjoterapię ukierunkowaną na wzmacnianie mięśni stabilizujących stawy, poprawę propriocepcji oraz edukację pacjenta w zakresie ochrony stawów. Farmakoterapia bólu obejmuje paracetamol (do 4000 mg/dobę), NLPZ, inhibitory COX-2, tramadol oraz opioidy w cięższych przypadkach, a także leki przeciwdepresyjne (SNRI, trójcykliczne) i przeciwdrgawkowe (gabapentyna, pregabalina). W naczyniowym typie ZED stosuje się leki obniżające ciśnienie krwi, takie jak beta-blokery (np. propranolol, celiprolol), inhibitory ACE i blokery receptora angiotensyny II, a także suplementację witaminą C (2-3 g/dobę), wapniem i witaminą D. Interwencje chirurgiczne są ograniczone do powikłań i wymagają specjalistycznego podejścia ze względu na ryzyko powikłań gojenia i krwawienia.
beta-blokery, blokery receptora angiotensyny II, ból neuropatyczny, elastyczność skóry, hipermobilny zespół Ehlersa-Danlosa, inhibitory ACE, inhibitory COX-2, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, kinesiotaping, kruchość tkanek, mięśnie dna miednicy, mutacja COL3A1, nadmierna ruchomość stawów, niesteroidowe leki przeciwzapalne, odwarstwienie siatkówki, plastrowanie dynamiczne, proloterapia, propriocepcja, suche igłowanie, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia ketaminowa, terapia komórkami macierzystymi, terapia osoczem bogatopłytkowym, terapia poznawczo-behawioralna, terapia punktów spustowych, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, wiotkość stawów, zaburzenia tkanki łącznej, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia lękowe u dzieci – Leczenie
Zaburzenia lękowe u dzieci i młodzieży stanowią najczęstsze zaburzenia psychiczne, dotykając około 8% dzieci i 25% nastolatków, z szacunkami sięgającymi 15-20% populacji pediatrycznej. Nieleczone mogą prowadzić do poważnych trudności szkolnych, społecznych oraz zwiększonego ryzyka zaburzeń psychicznych w dorosłości. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest metodą pierwszego wyboru w leczeniu łagodnych i umiarkowanych zaburzeń lękowych, wykazując skuteczność z NNT=6 dla remisji. Kluczowe elementy CBT to ekspozycja i zapobieganie reakcjom (ERP), restrukturyzacja poznawcza, nauka radzenia sobie z lękiem oraz psychoedukacja. W przypadkach umiarkowanych do ciężkich zaleca się połączenie CBT z farmakoterapią, głównie SSRI (fluoksetyna, sertralina, paroksetyna, citalopram, escitalopram), które wykazują skuteczność i są generalnie dobrze tolerowane, choć wymagają monitorowania ryzyka myśli samobójczych. Leczenie farmakologiczne powinno trwać co najmniej 12 miesięcy po ustąpieniu objawów.
atak paniki, benzodiazepina, citalopram, ekspozycja i zapobieganie reakcjom, farmakoterapia, fluoksetyna, fobia, fobia specyficzna, fobia społeczna, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, leczenie skojarzone, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwdepresyjny, lęk separacyjny, lęk społeczny, paroksetyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia poznawczo-behawioralna, uogólnione zaburzenie lękowe, zaburzenie lękowe, zaburzenie lękowe u dzieci, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie paniczne, zaburzenie psychiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie lękowe chorobowe – Zapobieganie i profilaktyka
Zaburzenie lękowe związane z chorobą (illness anxiety disorder, IAD) wymaga wczesnego rozpoznania i szybkiej interwencji terapeutycznej, aby zapobiec nasileniu objawów i pogorszeniu jakości życia pacjenta. Kluczowe w profilaktyce są techniki redukcji stresu, takie jak progresywna relaksacja mięśni, mindfulness, medytacja, joga, głębokie oddychanie oraz regularna aktywność fizyczna. Podejście lifestyle medicine, obejmujące modyfikację stylu życia, wywiad motywujący, terapię poznawczo-behawioralną (CBT) oraz programy oparte na uważności (MBSR), jest bardziej efektywne niż konwencjonalne metody, gdyż angażuje pacjenta i koncentruje się na przyczynach zaburzenia. Zalecenia dietetyczne obejmują ograniczenie kofeiny, alkoholu, substancji psychoaktywnych oraz dodatkowego cukru, a także utrzymanie regularnego schematu snu. Wspieranie aktywności społecznej i rodzinnej oraz utrzymywanie stałej relacji z lekarzem podstawowej opieki zdrowotnej zmniejsza ryzyko nadmiernych badań i poprawia koordynację opieki.
ACT, case management, CBT, citalopram, duloksetyna, ekspozycja z powstrzymaniem reakcji, ERP, fluoksetyna, hipochondria, illness anxiety disorder, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, lek przeciwdepresyjny, mindfulness, Mindfulness-Based Stress Reduction, progresywna relaksacja mięśni, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, SSRI, technika redukcji stresu, technika uważności, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia poznawczo-behawioralna, terapia rodzinna, wenlafaksyna, wywiad motywujący, zaburzenie lękowe związane z chorobą, zaburzenie z objawami somatycznymi, zarządzanie przypadkiem - Leksykon chorób i schorzeń
Uogólnione zaburzenie lękowe – Leczenie
Uogólnione zaburzenie lękowe (GAD) to przewlekły stan charakteryzujący się nadmiernym, trudnym do opanowania lękiem trwającym co najmniej 6 miesięcy, znacząco wpływającym na codzienne funkcjonowanie pacjenta. Leczenie GAD opiera się na indywidualnym doborze terapii, uwzględniającym nasilenie objawów i ich wpływ na życie pacjenta. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest metodą pierwszego wyboru, zwykle prowadzoną w 8-12 sesjach (16-20 godzin) z możliwością skuteczności już po 5-8 sesjach. CBT obejmuje restrukturyzację poznawczą, trening relaksacyjny, terapię ekspozycyjną, techniki rozwiązywania problemów oraz praktyki uważności. Alternatywne metody psychoterapeutyczne, takie jak terapia akceptacji i zaangażowania (ACT) czy terapie oparte na uważności, mają ograniczone dowody skuteczności w porównaniu z CBT.
benzodiazepiny, beta-blokery, biofeedback, buspiron, citalopram, duloksetyna, escitalopram, fluoksetyna, hydroksyzyna, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, mindfulness, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, pregabalina, progresywna relaksacja mięśni, redukcja stresu oparta na uważności, restrukturyzacja poznawcza, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, stosowana relaksacja, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia ekspozycyjna, terapia poznawcza oparta na uważności, terapia poznawczo-behawioralna, terapia psychodynamiczna, trening relaksacyjny, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, zaburzenie snu