remisja objawów
Remisja objawów to stan, w którym następuje ustąpienie lub znaczne zmniejszenie nasilenia objawów chorobowych, co pozwala pacjentowi na powrót do normalnego funkcjonowania. Jest to kluczowy etap w procesie terapeutycznym wielu chorób, zarówno ostrych, jak i przewlekłych.
W kontekście chorób przewlekłych, takich jak schorzenia autoimmunologiczne (np. reumatoidalne zapalenie stawów, łuszczyca, choroba Leśniowskiego-Crohna), remisja może być częściowa lub całkowita. Remisja częściowa oznacza znaczące zmniejszenie objawów, natomiast remisja całkowita to całkowite ustąpienie wszystkich objawów klinicznych.
W onkologii remisja odnosi się do zmniejszenia lub zaniku nowotworu w odpowiedzi na leczenie. Wyróżnia się remisję całkowitą (complete remission – CR), gdy wszystkie oznaki choroby nowotworowej znikają, oraz remisję częściową (partial remission – PR), gdy masa guza zmniejsza się o co najmniej 50%.
W psychiatrii, szczególnie w zaburzeniach depresyjnych i psychotycznych, remisja oznacza ustąpienie objawów chorobowych poniżej progu diagnostycznego. Osiągnięcie remisji jest głównym celem leczenia farmakologicznego i psychoterapeutycznego.
Ważnym aspektem remisji jest jej trwałość. W wielu chorobach przewlekłych możliwe jest osiągnięcie długotrwałej remisji, wymagającej jednak kontynuacji leczenia podtrzymującego. W niektórych przypadkach możliwe jest osiągnięcie remisji bez leczenia (spontaniczna remisja), choć zdarza się to rzadko.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Mirtor
Mirtor (mirtazapina) w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej wymaga szczególnej ostrożności klinicznej, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18. roku życia, ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i agresji. U dorosłych poniżej 25 lat również obserwuje się podwyższone ryzyko samobójstw, szczególnie na początku terapii i przy zmianie dawkowania, co wymaga ścisłego monitorowania. W trakcie leczenia należy zwracać uwagę na objawy zahamowania czynności szpiku kostnego, takie jak gorączka czy ból gardła, które mogą wskazywać na agranulocytozę, zwłaszcza u pacjentów powyżej 65 lat. W przypadku żółtaczki leczenie należy natychmiast przerwać. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby dawka 15 mg mirtazapiny powoduje zmniejszenie klirensu o około 35% i wzrost stężenia w osoczu o 55%. W przypadku umiarkowanych i ciężkich zaburzeń nerek (klirens kreatyniny <40 ml/min i ≤10 ml/min) klirens mirtazapiny zmniejsza się odpowiednio o 30% i 50%, a stężenie w osoczu wzrasta o 55% i 115%.
agranulocytoza, akatyzja, ciśnienie wewnątrzgałkowe, częstoskurcz komorowy, dławica piersiowa, działanie przeciwcholinergiczne, faza maniakalna, fenyloketonuria, hipomania, jaskra ostra, klirens kreatyniny, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, lek przeciwdepresyjny, morfologia krwi, myśl samobójcza, napad padaczkowy, niedociśnienie tętnicze, niepokój psychoruchowy, organiczne uszkodzenie mózgu, pęcherzowe zapalenie skóry, przerost prostaty, remisja objawów, rumień wielopostaciowy, schizofrenia, tachykardia komorowa, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychotyczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć tenisisty – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Łokieć tenisisty (epicondylitis lateralis) charakteryzuje się długotrwałym bólem bocznej strony stawu łokciowego, jednak naturalny przebieg choroby jest korzystny – około 90% pacjentów bez aktywnego leczenia doświadcza ustąpienia objawów w ciągu pierwszego roku. Prawdopodobieństwo remisji utrzymuje się na stałym poziomie niezależnie od czasu trwania dolegliwości przed obserwacją. Po roku od wystąpienia objawów ból i niepełnosprawność są minimalne, choć u około 20% pacjentów dolegliwości mają charakter przewlekły, a u 8,5% obserwuje się nawroty w ciągu 2 lat. Najważniejszym czynnikiem prognostycznym gorszego wyniku leczenia jest wysoki wynik w skali Pain Free Function Index (PFFI), wskazujący na znaczne ograniczenie funkcjonalne z powodu bólu, natomiast niski początkowy wynik w skali VAS koreluje z mniejszym nasileniem bólu w dalszej obserwacji.