131I-MIBG
131I-MIBG (metajodobenzylguanidyna znakowana jodem-131) to radiofarmaceutyk powszechnie stosowany w diagnostyce i terapii nowotworów wywodzących się z tkanki chromochłonnej. Jest analogiem noradrenaliny, który po podaniu dożylnym gromadzi się selektywnie w komórkach zawierających ziarnistości neurosekrecyjne.
W diagnostyce 131I-MIBG stosuje się do lokalizacji i oceny zasięgu guzów chromochłonnych (pheochromocytoma), przyzwojaków (paraganglioma), neuroblastoma oraz innych guzów neuroendokrynnych. Badanie scyntygraficzne wykonuje się zwykle 24-48 godzin po podaniu radiofarmaceutyku, co umożliwia wykrycie zarówno guza pierwotnego, jak i przerzutów.
W terapii 131I-MIBG wykorzystuje się promieniowanie beta emitowane przez jod-131, które niszczy komórki nowotworowe gromadzące preparat. Terapia ta jest szczególnie wartościowa w przypadku nieoperacyjnych lub przerzutowych nowotworów chromochłonnych oraz neuroblastoma. Leczenie wymaga hospitalizacji z zachowaniem procedur ochrony radiologicznej.
Przed badaniem lub terapią 131I-MIBG konieczne jest odstawienie leków mogących interferować z wychwytem radiofarmaceutyku, takich jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, niektóre leki przeciwnadciśnieniowe oraz sympatykomimetyki. Blokadę tarczycy jodem stabilnym stosuje się standardowo w celu zapobiegania gromadzeniu się wolnego jodu-131 w gruczole tarczowym.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Feochromocytoma – Leczenie
Feochromocytoma to rzadki nowotwór chromochłonny rdzenia nadnerczy, produkujący katecholaminy, którego leczenie opiera się na całkowitej adrenalektomii poprzedzonej precyzyjnym przygotowaniem farmakologicznym. Kluczowym elementem jest blokada receptorów alfa-adrenergicznych, stosowana przez 7-14 dni przed operacją, z lekami takimi jak fenoksybenzamina (początkowa dawka 10 mg 2-3 razy dziennie) lub selektywne alfa-1 antagoniści (doksazosyna, prazosyna, terazosyna). Beta-adrenolityki włącza się dopiero po skutecznej blokadzie alfa, aby uniknąć przełomu nadciśnieniowego. W trakcie operacji, najczęściej laparoskopowej (około 90% przypadków), konieczne jest ścisłe monitorowanie hemodynamiczne, a w przypadku guzów >6 cm, złośliwych lub z przerzutami wskazana jest adrenalektomia otwarta. Po zabiegu monitoruje się stężenia katecholamin/metanefryn w surowicy lub moczu, a pacjenci wymagają długoterminowej kontroli endokrynologicznej co 6-12 miesięcy przez pierwsze 5 lat, a następnie corocznie.
131I-MIBG, 177Lu-DOTATATE, ablacja RFA, adrenalektomia, adrenalektomia laparoskopowa, adrenalektomia oszczędzająca, beta-adrenolityki, blokada alfa-adrenergiczna, blokery kanału wapniowego, choroba von Hippla-Lindaua, embolizacja tętnicza, fenoksybenzamina, fentolamina, feochromocytoma, hipotonia ortostatyczna, inhibitory kinazy tyrozynowej, kabozantynib, katecholaminy, komórki chromochłonne, krioablacja, leczenie chirurgiczne, Lutathera, metyrozyna, nadciśnienie tętnicze, nerwiakowłókniakowatość typu 1, nitroprusydek sodu, przełom nadciśnieniowy, schemat CVD, sunitynib, temozolomid, terapia PRRT, zaburzenia hemodynamiczne, zespół MEN2, zespół paraganglioma-pheochromocytoma