Leksykon wskazań
na literę „S”

Wskazania na „S”, strona 6 z 11

• stan zapalny ucha zewnętrznego

  Stan zapalny ucha zewnętrznego (otitis externa) to schorzenie dotyczące przewodu słuchowego zewnętrznego, objawiające się bólem, świądem, zaczerwienieniem oraz wydzieliną. Najczęściej występuje w postaci ostrej, wywołanej przez bakterie (głównie Pseudomonas aeruginosa i Staphylococcus aureus) lub grzyby. Czynnikami predysponującymi są nadmierna wilgoć (tzw. ucho pływaka), urazy mechaniczne, egzema, a także nieprawidłowa higiena uszu.

• stan po operacji nosa

  Stan po operacji nosa (status post septoplastyki lub rynoplastyki) to okres rekonwalescencji następujący po zabiegach chirurgicznych dotyczących przegrody nosowej lub zewnętrznej struktury nosa. Wskazania te występują przede wszystkim po zabiegach korekcyjnych związanych z zaburzeniami drożności nosa, skrzywieniem przegrody nosowej, polipami nosa, a także po operacjach z przyczyn estetycznych.

• stan zapalny skóry z obecnym lub możliwym zakażeniem bakteryjnym

  Stan zapalny skóry z obecnym lub możliwym zakażeniem bakteryjnym to częste wskazanie w praktyce dermatologicznej i lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej. Charakteryzuje się zaczerwienieniem, obrzękiem, bolesnością, zwiększoną temperaturą skóry oraz czasem obecnością wysięku ropnego. Najczęstszymi patogenami są bakterie Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus i paciorkowce (Streptococcus spp.), rzadziej bakterie Gram-ujemne, jak Pseudomonas aeruginosa.

• spastyczność o przebiegu umiarkowanym do ciężkiego w przebiegu stwardnienia rozsianego

  Spastyczność o przebiegu umiarkowanym do ciężkiego w przebiegu stwardnienia rozsianego to objaw charakteryzujący się wzmożonym napięciem mięśniowym, sztywnością oraz bolesnymi skurczami. Występuje u około 60-90% pacjentów ze stwardnieniem rozsianym (SM) i ma istotny wpływ na codzienne funkcjonowanie, mobilność oraz jakość życia chorych. Nasilenie spastyczności często koreluje z postępem choroby i może prowadzić do przykurczów, deformacji stawów oraz zwiększonego ryzyka upadków.

• sedacja podczas zabiegów stomatologicznych

  Sedacja podczas zabiegów stomatologicznych to metoda farmakologicznego łagodzenia lęku i niepokoju pacjenta, umożliwiająca przeprowadzenie procedur stomatologicznych w komfortowych warunkach. Wskazania do sedacji obejmują silny lęk przed leczeniem stomatologicznym (dentofobia), niepełnosprawność intelektualną, zaburzenia ze spektrum autyzmu, rozległe i czasochłonne zabiegi, a także nadwrażliwość na bodźce związane z leczeniem.

• stan zapalny podczas ząbkowania

  Stan zapalny podczas ząbkowania (odontophyia) to fizjologiczny proces, któremu towarzyszy lokalne zapalenie dziąseł, obrzęk i ból. Występuje najczęściej u niemowląt i małych dzieci w wieku od 6 miesięcy do 3 lat, kiedy wyrzynają się zęby mleczne. Typowe objawy obejmują zaczerwienienie i obrzęk dziąseł, zwiększone ślinienie, drażliwość dziecka, zaburzenia snu oraz niechęć do jedzenia.

• stan po toksyczno-metabolicznym uszkodzeniu wątroby

  Stan po toksyczno-metabolicznym uszkodzeniu wątroby to konsekwencja ekspozycji wątroby na substancje toksyczne lub zaburzenia metaboliczne, które doprowadziły do uszkodzenia komórek wątrobowych (hepatocytów). Toksyczne uszkodzenie wątroby może być spowodowane lekami (np. paracetamolem, amiodaronem, metotreksatem), substancjami chemicznymi, alkoholem, grzybami trującymi lub toksynami środowiskowymi. Metaboliczne uszkodzenie wiąże się najczęściej z zaburzeniami gospodarki węglowodanowej, stłuszczeniem wątroby czy chorobami spichrzeniowymi.

• stan zapalny zewnętrznych narządów moczopłciowych

  Stan zapalny zewnętrznych narządów moczopłciowych to schorzenie obejmujące zapalenie struktur takich jak srom, prącie, moszna czy okolica cewki moczowej. Może być wywołany przez infekcje bakteryjne, grzybicze, wirusowe, pasożytnicze, alergeny kontaktowe lub czynniki drażniące. Najczęstszymi objawami są świąd, pieczenie, zaczerwienienie, obrzęk, bolesność oraz czasami wydzielina.

• stany zapalne górnych dróg oddechowych

  Stany zapalne górnych dróg oddechowych to częste schorzenia obejmujące zapalenie błony śluzowej nosa, gardła, krtani, tchawicy oraz zatok przynosowych. Najczęściej mają etiologię wirusową (rynowirusy, koronawirusy, wirusy grypy, paragrypy), rzadziej bakteryjną. Typowe objawy to nieżyt nosa, ból gardła, kaszel, chrypka, ból głowy oraz umiarkowana gorączka.

• stan przedżylakowy

  Stan przedżylakowy, znany również jako przewlekła niewydolność żylna (PNŻ) we wczesnym stadium, to zespół objawów będących pierwszym etapem rozwoju choroby żylnej. Charakteryzuje się uczuciem ciężkości nóg, obrzękami, zwłaszcza wieczorem, nocnymi kurczami łydek oraz widocznymi zmianami skórnymi w postaci teleangiektazji (tzw. pajączków naczyniowych).

• stan podgorączkowy w przebiegu stanu zapalnego górnych dróg oddechowych

  Stan podgorączkowy w przebiegu stanu zapalnego górnych dróg oddechowych to częsty objaw towarzyszący infekcjom wirusowym lub bakteryjnym układu oddechowego. Podwyższona temperatura ciała (37,1-38°C) stanowi naturalną reakcję obronną organizmu na toczący się proces zapalny w obrębie gardła, nosa, zatok przynosowych czy krtani. Typowo towarzyszy mu także ból gardła, kaszel, katar, uczucie zatkania nosa oraz ogólne osłabienie.

• stan pourazowy narządu ruchu

  Stan pourazowy narządu ruchu odnosi się do konsekwencji zdrowotnych wynikających z doznanych urazów mechanicznych w obrębie układu mięśniowo-szkieletowego. Może obejmować uszkodzenia kości, stawów, mięśni, ścięgien, więzadeł i innych struktur narządu ruchu. Stany pourazowe mogą wystąpić w wyniku wypadków komunikacyjnych, upadków, urazów sportowych, wypadków w pracy lub innych sytuacji, w których dochodzi do działania znacznej siły mechanicznej na organizm.

• swędzenie skóry nóg

  Swędzenie skóry nóg (świąd) to objaw, który może towarzyszyć różnym schorzeniom dermatologicznym lub stanowić manifestację chorób ogólnoustrojowych. Może być wywołane przez suchość skóry, reakcje alergiczne, infekcje (grzybicze, bakteryjne, wirusowe), choroby dermatologiczne (egzema, łuszczyca, liszaj płaski), choroby metaboliczne (cukrzyca, niedoczynność tarczycy), niewydolność nerek lub wątroby, a także przez czynniki zewnętrzne jak detergenty czy kosmetyki.

• stan po usunięciu operacyjnym nadnerczy

  Stan po usunięciu operacyjnym nadnerczy (adrenalektomii) to sytuacja kliniczna, która wymaga szczególnej opieki i monitorowania pacjenta. Adrenalektomia może być wykonywana z powodu guzów nadnerczy (łagodnych lub złośliwych), zespołu Cushinga, guza chromochłonnego, hiperaldosteronizmu pierwotnego (zespół Conna) lub przerzutów nowotworowych. Zabieg może obejmować usunięcie jednego lub obu nadnerczy, co determinuje dalsze postępowanie medyczne.

• stan po ataku ostrego zapalenia trzustki i rozpoczęciu żywienia dojelitowego lub doustnego

  Stan po ataku ostrego zapalenia trzustki wymaga szczególnego podejścia żywieniowego, które ma kluczowe znaczenie dla powrotu pacjenta do zdrowia. Po ustąpieniu ostrej fazy zapalenia trzustki i stabilizacji stanu klinicznego, rozpoczyna się proces stopniowego wprowadzania żywienia dojelitowego lub doustnego. Wskazanie to pojawia się zwykle po okresie głodzenia lub żywienia pozajelitowego, które są standardem w ostrej fazie choroby.

• śródcytoplazmatyczne wstrzyknięcie plemnika do komórki jajowej

  Śródcytoplazmatyczne wstrzyknięcie plemnika do komórki jajowej (ICSI – Intracytoplasmic Sperm Injection) to technika wspomaganego rozrodu, stosowana głównie w przypadkach ciężkiej niepłodności męskiej. Metoda ta polega na bezpośrednim wprowadzeniu pojedynczego plemnika do cytoplazmy dojrzałej komórki jajowej przy użyciu mikropipety, omijając w ten sposób naturalne bariery zapłodnienia.

• stymulacja rozwoju pęcherzykowego u kobiet z hipogonadyzmem hipogonadotropowym

  Stymulacja rozwoju pęcherzykowego u kobiet z hipogonadyzmem hipogonadotropowym to proces terapeutyczny stosowany w leczeniu niepłodności wynikającej z niedostatecznego wydzielania gonadotropin. W tym stanie dochodzi do zaburzenia funkcji osi podwzgórze-przysadka-jajniki, co skutkuje brakiem dojrzewania pęcherzyków jajnikowych i brakiem owulacji.

• stany związane z nadmiernym nieprawidłowym wydzielaniem kwasu solnego

  Stany związane z nadmiernym nieprawidłowym wydzielaniem kwasu solnego obejmują szereg schorzeń, takich jak choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, zespół Zollingera-Ellisona, refluks żołądkowo-przełykowy czy inne zaburzenia wydzielania kwasu solnego w żołądku. Patologiczna hipersekrecja kwasu może prowadzić do uszkodzenia błony śluzowej żołądka i przełyku, powodując ból, dyskomfort i potencjalnie poważne powikłania.

• stabilna przewlekła niewydolność serca z zaburzoną czynnością skurczową lewej komory serca

  Stabilna przewlekła niewydolność serca z zaburzoną czynnością skurczową lewej komory serca (HFrEF) to stan, w którym serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby metaboliczne organizmu. Charakteryzuje się frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF) poniżej 40%. Pacjenci z tym wskazaniem często doświadczają objawów takich jak duszność wysiłkowa, przewlekłe zmęczenie, obrzęki kończyn dolnych oraz zmniejszona tolerancja wysiłku.

• schorzenia hematologiczne

  Schorzenia hematologiczne obejmują szeroki zakres chorób związanych z krwią, szpikiem kostnym oraz układem limfatycznym. Do najczęstszych należą niedokrwistości (anemia aplastyczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niedokrwistość hemolityczna), choroby rozrostowe szpiku kostnego (białaczki ostre i przewlekłe, zespoły mielodysplastyczne), chłoniaki (ziarnica złośliwa, chłoniaki nieziarnicze), szpiczak mnogi oraz zaburzenia krzepnięcia (hemofilia, choroba von Willebranda).

• stan po splenektomii

  Stan po splenektomii oznacza sytuację kliniczną pacjenta po chirurgicznym usunięciu śledziony (splenektomii), które może być wykonane z powodu urazu, chorób hematologicznych, nowotworów czy też patologii samej śledziony. Pacjenci po splenektomii wymagają szczególnej opieki medycznej ze względu na zwiększone ryzyko infekcji, szczególnie tych wywołanych przez bakterie otoczkowe.

• skłonność do hiperkaliemii

  Skłonność do hiperkaliemii to predyspozycja do nadmiernego stężenia potasu we krwi (powyżej 5,5 mmol/l). Stan ten może wystąpić z powodu zmniejszonego wydalania potasu przez nerki (niewydolność nerek, cukrzyca, stosowanie inhibitorów ACE, sartanów, antagonistów aldosteronu), nadmiernego uwalniania potasu z komórek (rabdomioliza, zespół rozpadu guza, kwasica metaboliczna) lub zwiększonej podaży potasu (dożylnej lub doustnej).

• silne krwawienie menstruacyjne

  Silne krwawienie menstruacyjne, zwane również menorrhagia lub obfitymi miesiączkami, to stan, w którym kobieta doświadcza wyjątkowo obfitych lub przedłużających się krwawień podczas miesiączki. Diagnozę stawia się, gdy utrata krwi przekracza 80 ml na cykl lub gdy krwawienie trwa dłużej niż 7 dni. Stan ten może prowadzić do anemii z niedoboru żelaza, zmęczenia i znacząco obniżać jakość życia pacjentki.

• sedacja

  Sedacja to procedura medyczna mająca na celu wywołanie stanu uspokojenia, zmniejszenia niepokoju, dyskomfortu i bólu u pacjenta podczas zabiegów diagnostycznych lub terapeutycznych. Może być prowadzona na różnych poziomach głębokości – od lekkiej sedacji, podczas której pacjent pozostaje przytomny i reaguje na polecenia, do głębokiej sedacji, w której pacjent może nie reagować na bodźce, choć zachowane są funkcje oddechowe i krążeniowe.

• sedacja mechanicznie wentylowanych pacjentów na oddziałach intensywnej opieki medycznej

  Sedacja mechanicznie wentylowanych pacjentów na oddziałach intensywnej opieki medycznej (OIT) to kluczowy element opieki nad krytycznie chorymi pacjentami wymagającymi wentylacji mechanicznej. Celem sedacji jest zapewnienie komfortu pacjenta, zmniejszenie lęku, umożliwienie lepszej synchronizacji z respiratorem, ułatwienie wentylacji oraz zmniejszenie odpowiedzi stresowej organizmu na inwazyjne procedury medyczne.

• stan po uszkodzeniu wątroby spowodowany działaniem związku toksycznego

  Stan po uszkodzeniu wątroby spowodowany działaniem związku toksycznego to poważny problem kliniczny, wynikający z ekspozycji organizmu na substancje hepatotoksyczne. Może być następstwem zatrucia lekami (np. paracetamolem w dawkach przekraczających 4g/dobę), alkoholem, grzybami (głównie muchomorem sromotnikowym zawierającym amanityny), rozpuszczalnikami przemysłowymi czy pestycydami. Uszkodzenie to może przebiegać jako ostre lub przewlekłe, zależnie od czasu ekspozycji i rodzaju toksyny.

• scyntygrafia śledziony

  Scyntygrafia śledziony to nieinwazyjna metoda diagnostyczna wykorzystująca techniki medycyny nuklearnej do oceny morfologii, funkcji oraz patologii śledziony. Badanie polega na dożylnym podaniu radiofarmaceutyku (najczęściej znakowanych technetem-99m koloidów siarczanowych lub znakowanych krwinek czerwonych), który gromadzi się w tkance śledzionowej, a następnie rejestracji promieniowania gamma za pomocą gammakamery.

• scyntygrafia puli krwi

  Scyntygrafia puli krwi to nieinwazyjna technika diagnostyczna medycyny nuklearnej, która umożliwia ocenę funkcji serca oraz przepływu krwi. Badanie polega na dożylnym podaniu radiofarmaceutyku, najczęściej znakowanego technetem-99m (99mTc), który pozostaje w krwiobiegu, umożliwiając wizualizację puli krwi w komorach serca oraz naczyniach.

• skurcz układu moczowo-płciowego

  Skurcz układu moczowo-płciowego to zjawisko dotyczące nadmiernego napięcia mięśni gładkich zlokalizowanych w drogach moczowych oraz narządach płciowych. Może objawiać się ostrym, często kolkowym bólem w okolicy lędźwiowej, podbrzuszu lub miednicy, zaburzeniami oddawania moczu, dyskomfortem podczas stosunków płciowych czy problemami z erekcją u mężczyzn. Skurcze te mogą być spowodowane wieloma czynnikami, w tym kamicą moczową, infekcjami układu moczowego, stanami zapalnymi, stresem, niektórymi lekami czy chorobami neurologicznymi.

• skurcz dróg żółciowych

  Skurcz dróg żółciowych, inaczej zwany dyskinezą dróg żółciowych, to zaburzenie motoryki przewodów żółciowych charakteryzujące się nieprawidłowymi, nasilonymi skurczami mięśni gładkich dróg żółciowych. Objawia się zazwyczaj nagłym, silnym bólem w prawym podżebrzu, często promieniującym do pleców lub prawej łopatki, podobnym do kolki żółciowej. Może wystąpić po obfitym, tłustym posiłku, stresie lub po spożyciu alkoholu.

• suchość rogówki

  Suchość rogówki, zwana również zespołem suchego oka (ZSO), to przewlekły stan chorobowy charakteryzujący się niewystarczającym nawilżeniem powierzchni oka, co prowadzi do dyskomfortu, podrażnienia i potencjalnych uszkodzeń rogówki. Występuje, gdy produkcja łez jest niewystarczająca lub gdy łzy parują zbyt szybko. Czynnikami ryzyka są wiek (szczególnie po 50. roku życia), płeć żeńska, długotrwała praca przy komputerze, noszenie soczewek kontaktowych, przebywanie w klimatyzowanych pomieszczeniach oraz choroby autoimmunologiczne, takie jak zespół Sjögrena.

• spastyczność ogniskowa kończyny dolnej u osoby dorosłej

  Spastyczność ogniskowa kończyny dolnej u osoby dorosłej to stan charakteryzujący się wzmożonym napięciem mięśniowym i mimowolnymi skurczami mięśni w obrębie kończyny dolnej. Najczęściej występuje jako następstwo uszkodzenia górnego neuronu ruchowego wskutek udaru mózgu, urazu czaszkowo-mózgowego, stwardnienia rozsianego, mózgowego porażenia dziecięcego czy uszkodzenia rdzenia kręgowego. Objawia się zwiększonym oporem podczas rozciągania mięśni, sztywnością, bolesnymi skurczami oraz zaburzeniami chodu.

• spastyczność ogniskowa kończyny górnej u osoby dorosłej

  Spastyczność ogniskowa kończyny górnej u osoby dorosłej jest zaburzeniem neurologicznym charakteryzującym się nadmiernym napięciem mięśniowym w obrębie kończyny górnej. Występuje najczęściej jako następstwo udaru mózgu, urazu czaszkowo-mózgowego, stwardnienia rozsianego, mózgowego porażenia dziecięcego czy urazu rdzenia kręgowego. Objawia się nieprawidłowym, zwiększonym napięciem mięśniowym, które prowadzi do ograniczenia ruchomości, przykurczów, bólu oraz zaburzenia funkcji chwytnej dłoni.

• siatkówczak

  Siatkówczak (retinoblastoma) to najczęstszy pierwotny nowotwór złośliwy wewnątrzgałkowy występujący u dzieci. Rozwija się z komórek siatkówki oka i najczęściej diagnozowany jest przed 5. rokiem życia. Może występować jednostronnie lub obustronnie, przy czym forma obustronna często ma podłoże genetyczne związane z mutacją genu RB1. Typowe objawy obejmują leukokoria (biały refleks z źrenicy), zez, pogorszenie widzenia oraz zaczerwienienie i ból oka.

• schorzenie paznokci

  Schorzenia paznokci obejmują szeroką gamę problemów, które mogą być wywołane przez czynniki wewnętrzne, jak choroby ogólnoustrojowe, lub zewnętrzne, takie jak urazy i infekcje. Najczęstsze schorzenia paznokci to grzybica paznokci (onychomikoza), łuszczyca paznokci, dystrofia paznokci oraz różnego rodzaju infekcje bakteryjne i wirusowe.

• schorzenie włosów

  Schorzenia włosów to grupa różnorodnych problemów dotyczących stanu i wzrostu włosów, które mogą mieć podłoże genetyczne, hormonalne, autoimmunologiczne, infekcyjne lub być skutkiem działania czynników zewnętrznych. Do najczęstszych schorzeń włosów należą: łysienie androgenowe, łysienie plackowate, łysienie telogenowe, łysienie bliznowaciejące, łupież oraz łojotokowe zapalenie skóry głowy.

• stany zapalne narządów rodnych

  Stany zapalne narządów rodnych (PID – Pelvic Inflammatory Disease) to infekcje górnego odcinka żeńskiego układu rozrodczego, obejmujące macicę, jajowody oraz jajniki. Najczęściej powstają na skutek wstępowania bakterii z dolnego odcinka dróg rodnych, głównie z powodu zakażeń przenoszonych drogą płciową, zwłaszcza wywołanych przez Chlamydia trachomatis i Neisseria gonorrhoeae. Mogą również występować po zabiegach ginekologicznych, porodzie lub poronieniu.

• schorzenie pourazowe narządu ruchu

  Schorzenia pourazowe narządu ruchu to grupa stanów chorobowych wywołanych mechanicznymi urazami układu mięśniowo-szkieletowego. Obejmują one uszkodzenia kości (złamania), stawów (zwichnięcia, skręcenia), mięśni (naderwania, zerwania), ścięgien, więzadeł oraz tkanek miękkich. Mogą wystąpić w wyniku wypadków komunikacyjnych, upadków, urazów sportowych lub podczas wykonywania codziennych czynności.

• sarkoidoza płuc

  Sarkoidoza płuc to wieloukładowa choroba zapalna o nieznanej etiologii, charakteryzująca się tworzeniem nieserowaciejących ziarniniaków w różnych narządach, przy czym płuca są zajęte w około 90% przypadków. Choroba najczęściej występuje u osób między 20. a 40. rokiem życia, z nieznaczną przewagą u kobiet. Sarkoidoza płuc może przebiegać bezobjawowo (wykryta przypadkowo w badaniach obrazowych) lub manifestować się niespecyficznymi objawami, takimi jak kaszel, duszność wysiłkowa, zmęczenie oraz bóle w klatce piersiowej.

• stan skurczowy dróg oddechowych

  Stan skurczowy dróg oddechowych to nagłe zwężenie oskrzeli, skutkujące utrudnionym przepływem powietrza i trudnościami w oddychaniu. Występuje najczęściej w przebiegu astmy oskrzelowej, ale może być również objawem przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP), reakcji alergicznej lub infekcji dróg oddechowych. Charakterystyczne objawy to świszczący oddech, duszność, kaszel oraz uczucie ściskania w klatce piersiowej.

• stan zapalny dróg moczowych

  Stan zapalny dróg moczowych (ZDUM) to powszechna infekcja dotycząca dowolnej części układu moczowego: nerek, moczowodów, pęcherza lub cewki moczowej. Najczęściej występuje zakażenie dolnych dróg moczowych, czyli pęcherza (zapalenie pęcherza moczowego). ZDUM diagnozuje się na podstawie objawów klinicznych, takich jak częstomocz, dysuria, ból w okolicy nadłonowej, pieczenie podczas oddawania moczu oraz czasem obecność krwi w moczu. Potwierdzeniem jest badanie ogólne i bakteriologiczne moczu.

• stan zapalny pozastawowy

  Stan zapalny pozastawowy (określany również jako zapalenie struktur okołostawowych) obejmuje wiele schorzeń dotyczących tkanek miękkich otaczających stawy, takich jak ścięgna, więzadła, kaletki maziowe i okoliczne mięśnie. Najczęstsze przykłady to zapalenie ścięgien (tendinitis), zapalenie kaletek maziowych (bursitis), zapalenie powięzi (fasciitis) czy zespół bolesnego barku. Stany te mogą wystąpić w wyniku urazu, przeciążenia, infekcji lub jako manifestacja chorób układowych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów czy dna moczanowa.

• stan zapalny po tępym urazie

  Stan zapalny po tępym urazie to reakcja organizmu na uszkodzenie tkanek powstałe wskutek uderzenia tępym przedmiotem lub upadku, bez przerwania ciągłości skóry. Charakteryzuje się typowymi objawami procesu zapalnego: bólem, obrzękiem, zaczerwienieniem, podwyższoną temperaturą miejscową oraz upośledzeniem funkcji urażonej części ciała. Stan zapalny rozwija się jako naturalna odpowiedź organizmu mająca na celu usunięcie uszkodzonych komórek i rozpoczęcie procesu regeneracji tkanek.

• sporotrychoza limfatyczno-skórna

  Sporotrychoza limfatyczno-skórna jest przewlekłą grzybiczą chorobą zakaźną wywoływaną przez Sporothrix schenckii, dimorficznego grzyba występującego w glebie, na roślinach i materiale organicznym. Zakażenie następuje najczęściej poprzez inokulację grzyba do skóry drogą urazów (np. ukłucia cierniem, drzazgą). Choroba charakteryzuje się występowaniem guzka lub owrzodzenia w miejscu wniknięcia patogenu, a następnie rozwojem wtórnych zmian wzdłuż drenażu limfatycznego w postaci podskórnych guzków, które mogą ulegać owrzodzeniu.

• septyczne zapalenie stawu

  Septyczne zapalenie stawu to poważna infekcja bakteryjna tkanki stawowej, która wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Powstaje najczęściej w wyniku przedostania się bakterii do jamy stawowej drogą krwiopochodną, bezpośredniego urazu, iniekcji dostawowej lub zabiegu operacyjnego. Najczęstszymi patogenami wywołującymi to schorzenie są Staphylococcus aureus, paciorkowce, a u osób starszych i z obniżoną odpornością także bakterie Gram-ujemne.

• stan niepokoju

  Stan niepokoju (anxietas) to zaburzenie psychiczne charakteryzujące się nadmiernym, nieadekwatnym do sytuacji uczuciem lęku, napięcia i obaw, któremu często towarzyszą objawy somatyczne, takie jak kołatanie serca, trudności w oddychaniu, zawroty głowy, czy pocenie się. Stan niepokoju może występować jako objaw przejściowy w reakcji na stresujące sytuacje życiowe, ale może również przyjmować postać przewlekłą, znacząco upośledzającą codzienne funkcjonowanie pacjenta.

• stany zapalne skóry o niewielkim nasileniu

  Stany zapalne skóry o niewielkim nasileniu to częsta przypadłość dermatologiczna, charakteryzująca się miejscowym zaczerwienieniem, swędzeniem, łuszczeniem się naskórka oraz niekiedy obecnością niewielkich zmian grudkowych lub wysypki. Mogą one wynikać z różnych przyczyn, w tym kontaktu z alergenami, reakcji na drażniące substancje chemiczne, działania czynników fizycznych (np. promieniowanie UV), a także z powodu infekcji bakteryjnych, wirusowych czy grzybiczych o łagodnym przebiegu.

• stany zapalne gardła

  Stany zapalne gardła to powszechne schorzenia dotykające błony śluzowej gardła, najczęściej objawiające się bólem, uczuciem drapania, trudnościami w przełykaniu oraz zaczerwienieniem tylnej ściany gardła. Zapalenie gardła może mieć etiologię wirusową (około 70-80% przypadków), bakteryjną (najczęściej paciorkowcową) lub alergiczną. Ostre zapalenie gardła zwykle trwa od kilku dni do 2 tygodni, natomiast przewlekłe utrzymuje się dłużej niż 3 tygodnie.

• stany zapalne błony śluzowej jamy ustnej

  Stany zapalne błony śluzowej jamy ustnej (stomatitis) to schorzenia charakteryzujące się zapaleniem, owrzodzeniami lub uszkodzeniami tkanki wyściełającej jamę ustną. Mogą one występować na języku, policzkach, podniebieniu, dziąsłach czy dnie jamy ustnej. Przyczyny tych stanów są różnorodne i obejmują infekcje (wirusowe, bakteryjne, grzybicze), urazy mechaniczne, alergie, niedobory witaminowe, choroby ogólnoustrojowe oraz działania niepożądane leków czy radioterapii.

• stan zapalny żył

  Stan zapalny żył (zapalenie żył, flebitis) to schorzenie charakteryzujące się procesem zapalnym w obrębie ściany naczynia żylnego. Może występować jako samodzielna jednostka chorobowa lub jako zakrzepowe zapalenie żył (thrombophlebitis), gdy procesowi zapalnemu towarzyszy powstawanie skrzepliny. Najczęściej dotyczy żył powierzchownych kończyn dolnych, ale może również obejmować żyły głębokie.