śródcytoplazmatyczne wstrzyknięcie plemnika do komórki jajowej
Wskazanie

Śródcytoplazmatyczne wstrzyknięcie plemnika do komórki jajowej (ICSI – Intracytoplasmic Sperm Injection) to technika wspomaganego rozrodu, stosowana głównie w przypadkach ciężkiej niepłodności męskiej. Metoda ta polega na bezpośrednim wprowadzeniu pojedynczego plemnika do cytoplazmy dojrzałej komórki jajowej przy użyciu mikropipety, omijając w ten sposób naturalne bariery zapłodnienia.

ICSI jest wskazane przede wszystkim w przypadkach oligozoospermii (zbyt mała liczba plemników), astenozoospermii (ograniczona ruchliwość plemników), teratozoospermii (nieprawidłowa morfologia plemników) lub azoospermii (brak plemników w nasieniu, wymagające pobrania plemników bezpośrednio z najądrza lub jądra). Procedura ta jest również zalecana w przypadkach niepowodzeń standardowego zapłodnienia in vitro (IVF) oraz przy zabiegach z wykorzystaniem zamrożonych komórek jajowych.

W protokołach stymulacji jajników przed ICSI stosuje się gonadotropiny (Gonal-F, Puregon, Menopur), antagonistów GnRH (Cetrotide, Orgalutran) lub agonistów GnRH (Diphereline, Decapeptyl). Indukcję owulacji wywołuje się przy użyciu hCG (Pregnyl, Ovitrelle) lub agonisty GnRH. Po zabiegu pacjentkom zaleca się suplementację progesteronem (Luteina, Lutinus, Crinone) dla wsparcia fazy lutealnej.

Największe trudności podczas przeprowadzania ICSI obejmują ryzyko uszkodzenia komórki jajowej podczas wstrzykiwania plemnika, co może prowadzić do zmniejszenia odsetka zapłodnień. Istnieje również niewielkie ryzyko przeniesienia aberracji chromosomowych i defektów genetycznych, które w warunkach naturalnych mogłyby być wyeliminowane. Wyzwaniem jest również selekcja odpowiedniego plemnika o prawidłowej morfologii oraz zapewnienie optymalnych warunków laboratoryjnych dla procedury mikronawigacji. Dodatkowo, podobnie jak w przypadku innych technik wspomaganego rozrodu, pacjentki mogą doświadczać zespołu hiperstymulacji jajników jako powikłania stymulacji hormonalnej.