przeniesienie zarodka
Wskazanie

Przeniesienie zarodka (transfer zarodka) to kluczowy etap procedury zapłodnienia pozaustrojowego (in vitro), podczas którego zarodek zostaje umieszczony w jamie macicy pacjentki. Procedura ta przeprowadzana jest zwykle 3-5 dni po pobraniu komórek jajowych i zapłodnieniu ich poza organizmem kobiety. Zarodki mogą być świeże (pochodzące z aktualnego cyklu stymulacji) lub rozmrożone (po wcześniejszej kriokonserwacji).

Do przeniesienia zarodka wykorzystuje się cienki, elastyczny cewnik, który wprowadza się przez szyjkę macicy pod kontrolą USG. Procedura jest bezbolesna i trwa zaledwie kilka minut, nie wymaga znieczulenia. Liczba przenoszonych zarodków zależy od wielu czynników, jednak w Polsce zgodnie z ustawą o leczeniu niepłodności, jednorazowo można przenieść maksymalnie dwa zarodki, aby zminimalizować ryzyko ciąży mnogiej.

W przygotowaniu do transferu zarodka stosuje się leki hormonalne, które przygotowują endometrium do implantacji. Należą do nich estrogeny (np. Estrofem, Progynova) oraz progesteron (np. Luteina, Duphaston, Crinone, Lutinus). Po transferze pacjentki kontynuują suplementację hormonalną, zazwyczaj do 10-12 tygodnia ciąży. W niektórych przypadkach stosuje się również leki przeciwzakrzepowe (np. Clexane, Fraxiparine) oraz kwas acetylosalicylowy (np. Acard, Polocard).

Największą trudnością w trakcie leczenia metodą in vitro jest optymalizacja warunków do implantacji zarodka. Problemy obejmują niewłaściwą grubość lub strukturę endometrium, zaburzenia immunologiczne, nieprawidłowości w obrębie macicy (polipy, mięśniaki), a także czynniki genetyczne związane z jakością zarodków. Wyzwaniem jest również ustalenie optymalnego momentu transferu oraz liczby przenoszonych zarodków, balansując między maksymalizacją szansy na ciążę a minimalizacją ryzyka powikłań ciąży mnogiej.