zapłodnienie pozaustrojowe
Wskazanie

Zapłodnienie pozaustrojowe (IVF – in vitro fertilization) to technika wspomaganego rozrodu, stosowana w przypadku par borykających się z niepłodnością, gdy inne metody leczenia nie przynoszą oczekiwanych rezultatów. Wskazania do zapłodnienia pozaustrojowego obejmują: niepłodność męską (oligozoospermia, astenozoospermia, teratozoospermia), niedrożność lub brak jajowodów, endometriozę, niepłodność idiopatyczną, a także niepowodzenia po zastosowaniu innych metod leczenia niepłodności.

W procesie IVF stosuje się leki stymulujące jajniki, aby uzyskać większą liczbę dojrzałych komórek jajowych. W Polsce dostępne są preparaty gonadotropin: Gonal-F, Puregon, Menopur, Elonva, a także analogi i antagoniści GnRH jak Diphereline, Decapeptyl, Cetrotide czy Orgalutran. Po pobraniu komórek jajowych i ich zapłodnieniu nasieniem partnera lub dawcy, zarodki hodowane są w warunkach laboratoryjnych, a następnie transferowane do macicy pacjentki.

Największe trudności w leczeniu metodą IVF to przede wszystkim niepewność powodzenia procedury – skuteczność jednego cyklu wynosi ok. 30-40% i maleje z wiekiem pacjentki. Istotnym problemem jest także ryzyko zespołu hiperstymulacji jajników (OHSS), ciąży mnogiej, poronienia oraz wyższy koszt w porównaniu do innych metod leczenia niepłodności. Pacjentki często zmagają się również z psychologicznym obciążeniem związanym z procesem leczenia, koniecznością przyjmowania wielu leków oraz długim okresem oczekiwania na wyniki.

W fazie lutealnej po transferze zarodka stosuje się suplementację progesteronu (Luteina, Lutinus, Crinone) w celu wspierania implantacji i wczesnej ciąży. W przypadku niepowodzeń lub nawracających poronień czasem włącza się dodatkowe leki, takie jak preparaty heparyny drobnocząsteczkowej (Clexane, Fraxiparine) czy kwas acetylosalicylowy (Acard, Aspirin Protect).