stabilna przewlekła niewydolność serca z zaburzoną czynnością skurczową lewej komory serca
Wskazanie

Stabilna przewlekła niewydolność serca z zaburzoną czynnością skurczową lewej komory serca (HFrEF) to stan, w którym serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby metaboliczne organizmu. Charakteryzuje się frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF) poniżej 40%. Pacjenci z tym wskazaniem często doświadczają objawów takich jak duszność wysiłkowa, przewlekłe zmęczenie, obrzęki kończyn dolnych oraz zmniejszona tolerancja wysiłku.

W leczeniu farmakologicznym stosuje się kilka grup leków, które wykazały korzyści w zakresie zmniejszenia śmiertelności i chorobowości. Podstawą terapii są inhibitory ACE (np. Prestarium, Enarenal, Tritace) lub antagoniści receptora angiotensyny II (ARB) (np. Valsacor, Lorista, Cozaar) w przypadku nietolerancji ACE-I. Do podstawowego schematu leczenia włącza się beta-blokery (np. Betaloc ZOK, Bisocard, Concor), antagonistów receptorów mineralokortykoidowych (np. Spironol, Eplerenon) oraz nową grupę leków – inhibitory SGLT-2 (np. Forxiga, Jardiance).

W ostatnich latach do arsenału terapeutycznego dołączyły leki z grupy ARNI (antagoniści receptora angiotensyny i inhibitory neprylizyny), jak Entresto (sakubitryl/walsartan), które wykazują większą skuteczność niż samo leczenie inhibitorami ACE. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca i rytmem zatokowym z częstością ≥70/min można rozważyć iwabradynę (Procoralan, Bixebra).

Największe trudności w leczeniu pacjentów z niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutową obejmują optymalizację dawek leków ze względu na ryzyko hipotonii, zaburzeń funkcji nerek i hiperkaliemii. Wyzwaniem jest również przestrzeganie przez pacjentów złożonych schematów leczenia farmakologicznego. Niektórzy pacjenci, mimo optymalnej terapii, doświadczają progresji choroby, co wymaga rozważenia terapii zaawansowanych, takich jak wszczepienie urządzeń wspomagających pracę serca (CRT, ICD) lub kwalifikacji do przeszczepu serca.

Istotne jest również holistyczne podejście do pacjenta, obejmujące modyfikację stylu życia, rehabilitację kardiologiczną oraz regularne monitorowanie parametrów klinicznych i laboratoryjnych, co pozwala na wczesne wykrycie pogorszenia stanu i zapobieganie dekompensacjom niewydolności serca.