schorzenie paznokci
Wskazanie

Schorzenia paznokci obejmują szeroką gamę problemów, które mogą być wywołane przez czynniki wewnętrzne, jak choroby ogólnoustrojowe, lub zewnętrzne, takie jak urazy i infekcje. Najczęstsze schorzenia paznokci to grzybica paznokci (onychomikoza), łuszczyca paznokci, dystrofia paznokci oraz różnego rodzaju infekcje bakteryjne i wirusowe.

W leczeniu grzybicy paznokci stosuje się zarówno leki miejscowe, jak i ogólnoustrojowe. Wśród preparatów miejscowych dostępnych w Polsce znajdują się: Amorolfina (Loceryl), Cyklipiroks (Pirolam, Hascofungin), Terbinafina (Lamisil). Leczenie ogólnoustrojowe obejmuje leki takie jak: Itrakonazol (Orungal, Trioxal), Terbinafina (Lamisil, Erfin), Flukonazol (Fluconazole, Diflucan).

W przypadku łuszczycy paznokci stosuje się miejscowe kortykosteroidy (Dermovate, Cutivate), inhibitory kalcyneuryny (Protopic, Elidel) oraz w cięższych przypadkach leczenie ogólnoustrojowe, w tym metotreksat (Metex, Trexan) czy leki biologiczne (Humira, Enbrel, Stelara).

Największymi trudnościami w leczeniu schorzeń paznokci są: długi czas terapii (często 6-12 miesięcy w przypadku grzybicy), trudności z penetracją leków przez płytkę paznokciową, częste nawroty choroby oraz konieczność równoczesnego leczenia chorób współistniejących. W przypadku grzybicy paznokci skuteczność leczenia miejscowego wynosi tylko 20-50%, a leczenie ogólnoustrojowe, choć skuteczniejsze, wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, w tym hepatotoksyczności.

Ważną częścią terapii jest również profilaktyka nawrotów, która obejmuje przestrzeganie zasad higieny, unikanie czynników ryzyka oraz regularne stosowanie preparatów profilaktycznych, takich jak lakiery przeciwgrzybicze (np. Naloc, Excilor) czy miejscowe środki antyseptyczne (Octenisept).