swędzenie skóry nóg
Wskazanie

Swędzenie skóry nóg (świąd) to objaw, który może towarzyszyć różnym schorzeniom dermatologicznym lub stanowić manifestację chorób ogólnoustrojowych. Może być wywołane przez suchość skóry, reakcje alergiczne, infekcje (grzybicze, bakteryjne, wirusowe), choroby dermatologiczne (egzema, łuszczyca, liszaj płaski), choroby metaboliczne (cukrzyca, niedoczynność tarczycy), niewydolność nerek lub wątroby, a także przez czynniki zewnętrzne jak detergenty czy kosmetyki.

W leczeniu świądu nóg stosuje się preparaty miejscowe oraz leczenie ogólne. Do miejscowych preparatów należą: maści i kremy z mocznikiem (Novacutan, Xerial), preparaty zawierające mentol i kamforę (Mentocaina, Pruritol), kortykosteroidy miejscowe (Hydrocortisonum, Elosone, Cutivate, Dermovate), inhibitory kalcyneuryny (Protopic, Elidel) oraz leki przeciwhistaminowe w formie miejscowej (Fenistil). W przypadku świądu o podłożu alergicznym lub zapalnym skuteczne bywają również preparaty z substancjami przeciwzapalnymi (Dictum).

W leczeniu ogólnoustrojowym stosuje się leki przeciwhistaminowe I generacji (Clemastin, Hydroxyzinum) oraz II generacji (Zyrtec, Allertec, Clatra, Claritine, Aleric). W przypadku silnego świądu, zwłaszcza o charakterze przewlekłym, mogą być potrzebne leki przeciwdepresyjne o działaniu przeciwświądowym (Doxepin) lub gabapentyna (Neurontin, Gabapentin).

Główne trudności w leczeniu świądu skóry nóg obejmują: identyfikację pierwotnej przyczyny (co bywa czasochłonne i wymaga diagnostyki różnicowej), przerywanie błędnego koła „świąd-drapanie-uszkodzenie skóry-nasilenie świądu”, leczenie przewlekłego świądu (który może być oporny na standardowe terapie), stosowanie się pacjenta do zaleceń (szczególnie dotyczących unikania drapania) oraz radzenie sobie z psychologicznymi aspektami przewlekłego świądu, który znacząco obniża jakość życia pacjentów. Leczenie wymaga często podejścia wielokierunkowego i współpracy specjalistów różnych dziedzin.