stan zapalny pozastawowy
Wskazanie
Stan zapalny pozastawowy (określany również jako zapalenie struktur okołostawowych) obejmuje wiele schorzeń dotyczących tkanek miękkich otaczających stawy, takich jak ścięgna, więzadła, kaletki maziowe i okoliczne mięśnie. Najczęstsze przykłady to zapalenie ścięgien (tendinitis), zapalenie kaletek maziowych (bursitis), zapalenie powięzi (fasciitis) czy zespół bolesnego barku. Stany te mogą wystąpić w wyniku urazu, przeciążenia, infekcji lub jako manifestacja chorób układowych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów czy dna moczanowa.
W leczeniu stanów zapalnych pozastawowych stosuje się głównie niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), które zmniejszają ból i stan zapalny. Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak: Voltaren (diklofenak), Ibuprom, Nurofen (ibuprofen), Metaflex, Opokan (ketoprofen), Naproxen (naproksen) czy Nimesil, Aulin (nimesulid). W przypadkach silniejszego bólu i stanu zapalnego lekarze mogą zalecić miejscowe iniekcje kortykosteroidów, np. Diprophos, Depo-Medrol. Jako leczenie wspomagające stosowane są również maści i żele przeciwzapalne: Voltaren Max, Dicloreum, Diclac Lipogel czy Feldene.
W przewlekłych stanach zapalnych pozastawowych dużą rolę odgrywa także fizjoterapia (ultradźwięki, laseroterapia, krioterapia, elektroterapia) oraz odpowiednie ćwiczenia rehabilitacyjne. W niektórych przypadkach, szczególnie przy zapaleniach pochodzenia autoimmunologicznego, mogą być stosowane leki modyfikujące przebieg choroby (DMARDs), jak Metotreksat czy Sulfasalazyna.
Największe trudności w leczeniu stanów zapalnych pozastawowych wiążą się z ich nawrotowym charakterem, szczególnie jeśli pacjent nie może wyeliminować czynnika wywołującego, np. związanego z wykonywaną pracą czy aktywnością sportową. Problemem jest również długotrwałe stosowanie NLPZ, które niesie ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych, sercowo-naczyniowych i nerkowych, szczególnie u pacjentów starszych lub z chorobami współistniejącymi. Wyzwaniem pozostaje również różnicowanie przyczyn bólu oraz dobranie optymalnej terapii uwzględniającej zarówno farmakoterapię, jak i metody niefarmakologiczne, co wymaga często współpracy interdyscyplinarnej między różnymi specjalistami.