stany zapalne błony śluzowej jamy ustnej
Wskazanie

Stany zapalne błony śluzowej jamy ustnej (stomatitis) to schorzenia charakteryzujące się zapaleniem, owrzodzeniami lub uszkodzeniami tkanki wyściełającej jamę ustną. Mogą one występować na języku, policzkach, podniebieniu, dziąsłach czy dnie jamy ustnej. Przyczyny tych stanów są różnorodne i obejmują infekcje (wirusowe, bakteryjne, grzybicze), urazy mechaniczne, alergie, niedobory witaminowe, choroby ogólnoustrojowe oraz działania niepożądane leków czy radioterapii.

W leczeniu stanów zapalnych błony śluzowej jamy ustnej stosuje się preparaty o działaniu przeciwzapalnym, przeciwbólowym i regenerującym. Wśród dostępnych w Polsce leków znajdują się: Tantum Verde (benzydamina), Calgel (lidokaina z cetylpirydyną), Aphtin i Aphtin Silver (chlorheksydyna), Dentosept (złożony preparat ziołowy), Solcoseryl pasta adhezyjny (proteiny krwi cieląt), a także preparaty zawierające kwas hialuronowy jak Gengigel. W przypadku infekcji grzybiczych stosuje się Nystatynę, Fluconazol, a w przypadku infekcji wirusowych – Zovirax (acyklowir) czy Heviran.

Istotną rolę w terapii odgrywa również miejscowe stosowanie preparatów osłaniających, takich jak Sachol żel, Solcoseryl żel, a także płukanek zawierających chlorheksydynę (Eludril, Corsodyl) lub ziołowych (Dentosept). W cięższych przypadkach stosuje się steroidy miejscowe jak Elitasone (betametazon) czy ogólne leki przeciwbólowe (Nurofen, Paracetamol).

Największe trudności w leczeniu stanów zapalnych błony śluzowej jamy ustnej związane są z identyfikacją przyczyny zapalenia, która często bywa wieloczynnikowa. Dodatkowym wyzwaniem jest utrzymanie higieny jamy ustnej podczas stanu zapalnego, gdy szczotkowanie może powodować ból i dyskomfort. Ponadto, niektóre zmiany mają tendencję do nawrotów (np. afty nawracające), co wymaga długotrwałej terapii i modyfikacji diety. Wyzwaniem jest także leczenie zapaleń związanych z chorobami ogólnoustrojowymi (np. choroba Leśniowskiego-Crohna, toczeń) lub jako powikłanie po chemio- lub radioterapii, gdzie skuteczność leczenia miejscowego może być ograniczona.