nadmierne pocenie
Wskazanie

Nadmierne pocenie (hiperhydroza) to stan, w którym organizm produkuje więcej potu niż jest to konieczne do regulacji temperatury ciała. Może dotyczyć całego ciała (hiperhydroza uogólniona) lub określonych obszarów, najczęściej dłoni, stóp, pach i twarzy (hiperhydroza ogniskowa). Schorzenie to dotyka około 1-3% populacji i może znacząco obniżać jakość życia, prowadząc do problemów psychologicznych, społecznych i zawodowych.

W leczeniu nadmiernego pocenia stosuje się różne metody, począwszy od preparatów miejscowych. Najczęściej używanymi lekami w Polsce są antyperspiranty zawierające chlorek glinu (np. Perspirex, Antidral, Etiaxil). W przypadku braku efektu stosuje się leki antycholinergiczne, takie jak bromek glikopironium (Glycopyrronium TZF) czy oxybutynina (Ditropan, Driptane). Iniekcje toksyny botulinowej (Botox, Dysport, Xeomin) stanowią skuteczną metodę leczenia, szczególnie w przypadku nadpotliwości pach.

Przy leczeniu nadmiernego pocenia mogą być również stosowane leki przeciwdepresyjne i przeciwlękowe, takie jak paroksetyna (Paxil, Seroxat) czy escitalopram (Lexapro, Escitil), szczególnie gdy hiperhydroza ma podłoże emocjonalne. W ciężkich przypadkach rozważa się metody chirurgiczne, w tym sympatektomię – przecięcie nerwów odpowiedzialnych za stymulację gruczołów potowych.

Największą trudnością w leczeniu nadmiernego pocenia jest znalezienie równowagi między skutecznością terapii a efektami ubocznymi. Antyperspiranty mogą powodować podrażnienia skóry, leki antycholinergiczne mają liczne działania niepożądane (suchość w ustach, nieostre widzenie, zatrzymanie moczu), a efekty zabiegów chirurgicznych są nieodwracalne i mogą prowadzić do kompensacyjnego pocenia w innych obszarach ciała. Dodatkowo, hiperhydroza często nawraca po zakończeniu leczenia, co wymaga terapii podtrzymującej lub zmiany strategii terapeutycznej.