Właściwości farmakokinetyczne
Pamifos-90 90 mg

Właściwości farmakokinetyczne disodu pamidronianu

Disodu pamidronian, dostępny w postaci proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do infuzji w dawkach 30 mg, 60 mg i 90 mg, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego zachowanie w organizmie. Ze względu na silne powinowactwo do tkanek uwapnionych, pamidronian nie jest całkowicie eliminowany z organizmu, co sprawia, że tkanka kostna staje się miejscem „uwiecznienia eliminacji” leku.¹

Wchłanianie

Ponieważ disodu pamidronian podawany jest w formie infuzji dożylnej, jego wchłanianie jest całkowite w momencie zakończenia podawania infuzji. Dzięki tej drodze podania unika się ograniczeń związanych z biodostępnością i uzyskuje się 100% przyswajalność leku.²

Dystrybucja

Stężenie pamidronianu w osoczu wykazuje charakterystyczną kinetykę – szybko zwiększa się po rozpoczęciu infuzji i gwałtownie zmniejsza po jej zakończeniu. Okres półtrwania leku w osoczu jest stosunkowo krótki i wynosi około 0,8 godziny. Ze względu na tę właściwość, stężenie pamidronianu w stanie stacjonarnym jest osiągane podczas infuzji trwającej dłużej niż około 2-3 godziny. Maksymalne stężenie leku w osoczu, wynoszące 10 nmol/ml, obserwuje się po podaniu infuzji zawierającej 60 mg pamidronianu w ciągu 1 godziny.³

Ważną cechą farmakokinetyki pamidronianu jest fakt, że zarówno u zwierząt, jak i u ludzi, po podaniu każdej dawki leku podobny odsetek pozostaje w organizmie. Oznacza to, że kumulacja pamidronianu w kościach nie jest ograniczona zdolnością wiązania, a zależy wyłącznie od całkowitej dawki podanej podczas całego okresu leczenia.⁴

Istotną informacją jest również, że ilość pamidronianu znajdującego się we krwi i związanego z białkami osocza jest względnie mała (około 54%), ale może się zwiększać w przypadku patologicznego wzrostu stężenia wapnia w osoczu.⁵

Metabolizm i wydalanie

Pamidronian charakteryzuje się brakiem procesów biotransformacji w organizmie i jest prawie w całości wydalany przez nerki. Po infuzji, około 20% do 55% podanej dawki pojawia się w moczu w postaci niezmienionej w ciągu 72 godzin.⁶

Badania eksperymentalne wykazały, że niewydalona część dawki pozostaje w organizmie. Co istotne, odsetek dawki pamidronianu pozostający w organizmie nie zależy ani od wysokości podanej dawki (w zakresie od 15 mg do 180 mg), ani od szybkości infuzji (w zakresie od 1,25 mg/h do 60 mg/h).⁷

Wydalanie pamidronianu w moczu charakteryzuje się dwufazowym przebiegiem, z okresami połowicznej eliminacji wynoszącymi odpowiednio około 1,6 i 27 godzin. Całkowity klirens osoczowy wynosi około 180 ml/min, natomiast klirens nerkowy to około 54 ml/min, przy czym istnieje wyraźna korelacja między klirensem nerkowym pamidronianu a klirensem kreatyniny.⁸

Klirens wątrobowy i pozanerkowy pamidronianu nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Lek wykazuje także niewielką zdolność do interakcji z innymi lekami, zarówno na poziomie metabolicznym, jak i na poziomie wiązania z białkami.⁹

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności wątroby

Przeprowadzono szczegółowe badania farmakokinetyki pamidronianu u mężczyzn z nowotworami związanymi z ryzykiem wystąpienia przerzutów do kości, zarówno z prawidłową (n=6), jak i zaburzoną w stopniu łagodnym do umiarkowanego czynnością wątroby (n=9). Każdy pacjent otrzymał jednorazowo 90 mg pamidronianu w postaci 4-godzinnej infuzji.¹⁰

Wyniki badań wykazały statystycznie istotną różnicę w farmakokinetyce między pacjentami o prawidłowej i zaburzonej czynności wątroby, jednak różnica ta nie została uznana za istotną klinicznie. U pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby stwierdzono zwiększenie wartości AUC (pole pod krzywą stężenia od czasu) o 39,7% oraz Cmax (maksymalne stężenie leku) o 28,6%. Średni współczynnik oparty na parametrze transformowanym logarytmicznie u pacjentów z zaburzoną i prawidłową czynnością wątroby wynosił 1,38 (90% CI 1,12–1,70, p=0,02) dla AUC i 1,23 (90% CI 0,89–1,70, p=0,27) dla Cmax.¹¹

Pomimo tych różnic, pamidronian był w dalszym ciągu szybko eliminowany z osocza. Nie wykrywano obecności leku we krwi w ciągu 12 do 36 godzin od podania. Biorąc pod uwagę, że Pamifos podaje się raz w miesiącu, nie należy oczekiwać kumulacji leku w organizmie pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. W związku z tym nie zaleca się zmian w dawkowaniu u pacjentów z łagodnym do umiarkowanego zaburzeniem czynności wątroby.¹²

Zaburzenia czynności nerek

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów z chorobą nowotworową nie wykazały różnic w wartościach AUC pamidronianu między pacjentami z prawidłową czynnością nerek a pacjentami z łagodnymi do średnich zaburzeniami czynności nerek.¹³

Natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 90 ml/min). Ze względu na ograniczone dane farmakokinetyczne dotyczące pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek, nie można określić jednoznacznie zalecanej dawki dla tej grupy pacjentów.<sup data-drug="Pamifos-90" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 90 ml/min). Ze względu na ograniczone dane farmakokinetyczne dotyczące pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek nie można określić zalecanej dawki, która powinna być stosowana u tych pacjentów (punkt 4.2 oraz 4.4).”>14