Dawkowanie i sposób podawania
Haemoctin 250 250 j.m.

Dawkowanie leku Haemoctin

Lek Haemoctin (ludzki VIII czynnik krzepnięcia krwi) występuje w trzech mocach: 250 j.m., 500 j.m. oraz 1000 j.m. Po rekonstytucji z odpowiednią ilością rozpuszczalnika produkty te zawierają odpowiednio około 50 j.m./ml, 100 j.m./ml oraz 200 j.m./ml ludzkiego VIII czynnika krzepnięcia¹.

Nadzór medyczny i monitorowanie leczenia

Leczenie preparatem Haemoctin należy prowadzić wyłącznie pod nadzorem lekarza specjalisty posiadającego doświadczenie w leczeniu pacjentów z hemofilią. W celu optymalizacji terapii konieczne jest odpowiednie monitorowanie poziomów czynnika VIII w trakcie leczenia².

Należy pamiętać, że poszczególni pacjenci mogą wykazywać zróżnicowaną odpowiedź na czynnik VIII, co przejawia się różnymi wartościami czasu półtrwania i różnymi poziomami odzysku. Pacjenci z niedowagą lub nadwagą mogą wymagać indywidualnego dostosowania dawki opartej na masie ciała³.

Metody monitorowania aktywności czynnika VIII

Precyzyjne kontrolowanie leczenia substytucyjnego poprzez badanie krzepnięcia (aktywność czynnika VIII w osoczu) jest szczególnie istotne w przypadku dużych zabiegów chirurgicznych⁴.

Przy oznaczaniu aktywności czynnika VIII u pacjentów należy zwrócić uwagę, że:

• Wyniki jednostopniowego testu krzepnięcia in vitro opartego na czasie częściowej tromboplastyny po aktywacji (aPTT) mogą być zależne od rodzaju odczynnika aPTT oraz wzorca odniesienia użytego w teście⁵
• Mogą występować znaczące różnice między wynikami jednostopniowego testu krzepnięcia opartego na aPTT a wynikami testu chromogennego zgodnie z Farmakopeą Europejską⁶
• Zmiana laboratorium wykonującego badania lub odczynników stosowanych w teście może prowadzić do istotnych różnic w wynikach⁷

Zasady dawkowania leku Haemoctin

Dawkowanie leku Haemoctin oraz czas trwania leczenia substytucyjnego zależą od kilku kluczowych czynników:

• Stopnia niedoboru czynnika VIII u pacjenta
• Umiejscowienia i rozległości krwawienia
• Stanu klinicznego pacjenta⁸

Jednostki aktywności czynnika VIII

Aktywność podawanego czynnika VIII wyraża się w jednostkach międzynarodowych (j.m.), które odnoszą się do aktualnego standardu koncentratu WHO dla produktów zawierających czynnik VIII. Aktywność czynnika VIII w osoczu może być wyrażana:

• W postaci procentowej (w odniesieniu do normalnego osocza ludzkiego)
• W jednostkach międzynarodowych (w odniesieniu do standardu międzynarodowego czynnika VIII w osoczu)⁹

Jedna jednostka międzynarodowa (j.m.) aktywności czynnika VIII odpowiada ilości czynnika VIII znajdującej się w jednym mililitrze normalnego osocza ludzkiego¹⁰.

Leczenie na żądanie

Przy obliczaniu wymaganej dawki czynnika VIII należy kierować się obserwacją empiryczną, zgodnie z którą podanie 1 jednostki międzynarodowej (j.m.) czynnika VIII na 1 kg masy ciała powoduje wzrost aktywności czynnika VIII w osoczu o 1% do 2% prawidłowej aktywności¹¹.

Wzór obliczeniowy dawki

Wymaganą dawkę czynnika VIII ustala się w oparciu o następujący wzór:
Wymagana liczba jednostek = masa ciała (kg) × żądany wzrost czynnika VIII (%) × 0,5¹²

Należy podkreślić, że zarówno ilość podawanego preparatu, jak i częstotliwość jego podawania powinny być zawsze dostosowane do skuteczności klinicznej obserwowanej u danego pacjenta¹³.

Poziomy aktywności czynnika VIII w zależności od rodzaju krwawienia

W przypadku krwawień, aktywność czynnika VIII w odpowiednim okresie terapeutycznym nie powinna obniżyć się poniżej określonego poziomu aktywności w osoczu (wyrażonego jako % normy)¹⁴.

Szczególne przypadki dawkowania

Przy dostosowywaniu dawki należy zwrócić szczególną uwagę na:

• Indywidualną odpowiedź pacjenta na lek
• Obecność inhibitora czynnika VIII
• Stan kliniczny pacjenta (np. wiek, choroby współistniejące)
• Rodzaj i ciężkość krwawienia
• Wskazania do leczenia (profilaktyka, leczenie krwawienia, zabieg chirurgiczny)

Sposób podawania leku

Lek Haemoctin należy podawać dożylnie po rekonstytucji z dołączonym rozpuszczalnikiem. Produkt należy podawać z prędkością dostosowaną do komfortu pacjenta. Przygotowany roztwór ma postać przezroczystego, bezbarwnego płynu¹⁵.