Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Dla produktu leczniczego Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods nie przeprowadzono oficjalnych badań dotyczących interakcji z innymi produktami leczniczymi. Przedstawione poniżej informacje dotyczą interakcji znanych dla poszczególnych substancji czynnych wchodzących w skład leku. Należy podkreślić, że produkt ten może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe innych leków obniżających ciśnienie tętnicze krwi, dlatego nie zaleca się ich jednoczesnego stosowania.¹

Znane interakcje poszczególnych substancji czynnych

Poniżej przedstawiono najważniejsze interakcje związane z każdą z substancji czynnych wchodzących w skład produktu Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods.²

Interakcje o szczególnym znaczeniu klinicznym

Lit – Odnotowano odwracalne zwiększenie stężenia litu w surowicy i jego toksyczności podczas jednoczesnego podawania litu z inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II, w tym walsartanu, oraz tiazydami. Ponieważ tiazydowe leki moczopędne zmniejszają klirens nerkowy litu, stosowanie produktu leczniczego Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods może zwiększyć ryzyko wystąpienia działania toksycznego litu. W trakcie jednoczesnego stosowania tych leków zaleca się staranną kontrolę stężenia litu w surowicy.³

Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas – Jeżeli konieczne jest zastosowanie produktu leczniczego wpływającego na stężenie potasu w skojarzeniu z walsartanem, zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu.⁴

Grejpfrut lub sok grejpfrutowy – Nie zaleca się przyjmowania amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym, gdyż u niektórych pacjentów może zwiększyć się biodostępność, czego skutkiem bywa nasilone działanie obniżające ciśnienie krwi.⁵

Interakcje wymagające ostrożności podczas jednoczesnego stosowania

Interakcje amlodypiny

Inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir) – Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze, makrolidy takie jak erytromycyna, klarytromycyna, werapamil lub diltiazem) może powodować znaczne zwiększenie ekspozycji na amlodypinę. Efekt ten może być bardziej widoczny u pacjentów w podeszłym wieku. Konieczne może być monitorowanie stanu klinicznego oraz dostosowanie dawki.⁶

Induktory CYP3A4 (leki przeciwdrgawkowe [np. karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, fosfenytoina, prymidon], ryfampicyna, ziele dziurawca zwyczajnego) – Stosowanie amlodypiny jednocześnie ze znanymi induktorami CYP3A4 może zmieniać jej stężenie w osoczu. Zaleca się kontrolowanie ciśnienia krwi i rozważenie modyfikacji dawki, zarówno podczas, jak i po zakończeniu stosowania tych leków.⁷

Symwastatyna – Jednoczesne stosowanie wielokrotnych dawek amlodypiny 10 mg z symwastatyną 80 mg powodowało zwiększenie ekspozycji na symwastatynę o 77%, w porównaniu z symwastatyną stosowaną w monoterapii. U pacjentów przyjmujących amlodypinę zaleca się zmniejszenie dawki symwastatyny do 20 mg na dobę.⁸

Dantrolen (wlew) – U zwierząt po podaniu werapamilu i dożylnie dantrolenu obserwowano prowadzące do śmierci migotanie komór i zapaść krążeniową powiązaną z hiperkaliemią. Ze względu na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego podawania antagonistów kanału wapniowego, takich jak amlodypina, u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą oraz podczas leczenia hipertermii złośliwej.⁹

Interakcje walsartanu i hydrochlorotiazydu

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2 (inhibitory COX-2), kwas acetylosalicylowy (>3 g/dobę) i nieselektywne NLPZ – Niesteroidowe leki przeciwzapalne mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe zarówno antagonistów angiotensyny II, jak i hydrochlorotiazydu, jeśli są przyjmowane jednocześnie. Ponadto, jednoczesne stosowanie produktu Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods i NLPZ może prowadzić do pogorszenia czynności nerek i zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Dlatego zaleca się monitorowanie czynności nerek na początku leczenia, jak również odpowiednie nawodnienie pacjenta.¹⁰

Inhibitory białek wychwytujących (ryfampicyna, cyklosporyna) lub białek wypierających (rytonawir) – Mogą wpływać na farmakokinetykę składników produktu Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods.¹¹

Interakcje hydrochlorotiazydu

Alkohol, barbiturany i leki opioidowe – Mogą nasilać działanie hipotensyjne tiazydowych leków moczopędnych.¹²

Amantadyna – Tiazydowe leki moczopędne mogą zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych amantadyny.¹³

Leki przeciwcholinergiczne – Mogą zwiększać biodostępność tiazydowych leków moczopędnych poprzez zmniejszenie motoryki przewodu pokarmowego i opóźnienie opróżniania żołądka.¹⁴

Środki o działaniu przeciwcukrzycowym (np. insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe) – Tiazydowe leki moczopędne mogą wpływać na tolerancję glukozy. Może być konieczne dostosowanie dawki leków przeciwcukrzycowych.¹⁵

Leki beta-adrenolityczne i diazoksyd – Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu, z lekami beta-adrenolitycznymi może zwiększać ryzyko hiperglikemii. Tiazydowe leki moczopędne mogą nasilać działanie hiperglikemizujące diazoksydu.¹⁶

Cyklosporyna – Jednoczesne stosowanie z cyklosporyną może zwiększać ryzyko hiperurykemii i powikłań typu dny moczanowej.¹⁷

Leki cytotoksyczne – Tiazydowe leki moczopędne mogą zmniejszać wydalanie leków cytotoksycznych przez nerki i nasilać ich działanie mielosupresyjne.¹⁸

Glikozydy naparstnicy – Hipokaliemia lub hipomagnezemia wywołana tiazydami może zwiększać ryzyko zaburzeń rytmu serca wywołanych przez glikozydy naparstnicy.¹⁹

Jodowe środki kontrastujące – Odwodnienie wywołane przez leki moczopędne zwiększa ryzyko ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza podczas stosowania dużych dawek jodowych środków kontrastujących.²⁰

Żywice jonowymienne (kolestyramina lub kolestypol) – Zmniejszają wchłanianie tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu, co może prowadzić do niepełnego działania terapeutycznego. Zaleca się rozłożenie w czasie dawkowania hydrochlorotiazydu i żywicy (podanie hydrochlorotiazydu przynajmniej 4 godziny przed lub 4-6 godzin po podaniu żywicy), aby zminimalizować interakcję.²¹

Leki wpływające na stężenie potasu w surowicy – Działanie hydrochlorotiazydu zmniejszające stężenie potasu w surowicy mogą nasilać równocześnie podawane leki moczopędne zwiększające wydalanie potasu z moczem, kortykosteroidy, leki przeczyszczające, hormon adrenokortykotropowy (ACTH), amfoterycyna, karbenoksolon, penicylina G i pochodne kwasu salicylowego lub leki przeciwarytmiczne. W przypadku konieczności podawania wymienionych produktów leczniczych razem z amlodypiną, walsartanem i hydrochlorotiazydem stosowanymi w skojarzeniu, zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w osoczu.²²

Leki wpływające na stężenie sodu w surowicy – Działanie leków moczopędnych polegające na zmniejszaniu stężenia sodu może nasilać następujące równocześnie podawane produkty lecznicze: leki przeciwdepresyjne, przeciwpsychotyczne, przeciwpadaczkowe itp. W razie długotrwałego podawania tych produktów leczniczych należy zachować ostrożność.²³

Leki mogące wywołać torsade de pointes – Ze względu na ryzyko wystąpienia hipokaliemii, należy zachować ostrożność stosując hydrochlorotiazyd w skojarzeniu z produktami leczniczymi, które mogą wywołać torsade de pointes, szczególnie z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III oraz z niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi.²⁴

Leki stosowane w leczeniu dny moczanowej – Hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie kwasu moczowego w surowicy, dlatego może wystąpić konieczność dostosowania dawki leków nasilających wydalanie kwasu moczowego z moczem. Konieczne może okazać się zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinpirazonu.²⁵

Allopurynol – Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu, może zwiększać częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurynol.²⁶

Metylodopa – Zgłaszano pojedyncze przypadki niedokrwistości hemolitycznej występującej w przypadku leczenia skojarzonego metylodopą i hydrochlorotiazydem.²⁷

Pochodne kurary – Tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd, nasilają działanie pochodnych kurary.²⁸

Inne leki przeciwnadciśnieniowe – Tiazydowe leki moczopędne nasilają działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych (np. guanetydyny, metylodopy, leków beta-adrenolitycznych, leków rozszerzających naczynia, leków blokujących kanały wapniowe, inhibitorów konwertazy angiotensyny, leków blokujących receptory angiotensyny i bezpośrednich inhibitorów reniny).²⁹

Aminy presyjne (np. noradrenalina, adrenalina) – Hydrochlorotiazyd może osłabiać odpowiedź na aminy presyjne, takie jak noradrenalina. Znaczenie kliniczne tego działania jest wątpliwe i nie jest wystarczające do wykluczenia ich stosowania.³⁰

Witamina D i sole wapnia – Podawanie tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu, z witaminą D lub solami wapnia może nasilić zwiększenie stężenia wapnia w surowicy. Równoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych może prowadzić do wystąpienia hiperkalcemii u pacjentów z czynnikami predysponującymi do jej wystąpienia (np. nadczynnością przytarczyc, guzami o charakterze nowotworowym lub stanami zależnymi od witaminy D) poprzez zwiększenie zwrotnego wchłaniania wapnia w kanalikach nerkowych.³¹

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)

Dane z badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, leków z grupy ARB lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii.³²

Interakcje leku z alkoholem

Jednoczesne spożywanie alkoholu z produktem Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego leku. Alkohol może potęgować efekt rozszerzający naczynia krwionośne wywołany przez amlodypinę oraz nasilać działanie moczopędne hydrochlorotiazydu, co w konsekwencji może prowadzić do znacznego spadku ciśnienia tętniczego i wystąpienia objawów takich jak zawroty głowy, omdlenia czy zaburzenia świadomości.³³

Ponadto, alkohol może nasilać odwadniające działanie hydrochlorotiazydu, co zwiększa ryzyko zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza hipokaliemii. Takie zaburzenia mogą potęgować działania niepożądane innych leków stosowanych jednocześnie, np. glikozydów naparstnicy, zwiększając ryzyko zaburzeń rytmu serca.

Ze względu na powyższe interakcje zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas stosowania produktu Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods lub znaczne ograniczenie jego ilości, a także ścisłe monitorowanie ciśnienia tętniczego po spożyciu alkoholu.

Tabela interakcji lekowych