repolaryzacja komór
Repolaryzacja komór to proces elektrofizjologiczny zachodzący w mięśniu sercowym, polegający na przywróceniu ujemnego potencjału błonowego kardiomiocytów po depolaryzacji. W trakcie repolaryzacji dochodzi do zamykania kanałów sodowych i aktywacji kanałów potasowych, co prowadzi do wypływu jonów potasu z komórki i przywrócenia ujemnego potencjału spoczynkowego.
W zapisie EKG repolaryzacja komór odpowiada odcinkowi ST oraz załamkowi T. Odcinek ST rozpoczyna się od punktu J (koniec zespołu QRS) i trwa do początku załamka T. Prawidłowy załamek T jest dodatni w odprowadzeniach I, II, aVL, aVF i V3-V6, ujemny w aVR, a zmienny w III, aVL, V1 i V2. Zaburzenia repolaryzacji komór mogą manifestować się jako zmiany odcinka ST (uniesienie, obniżenie) oraz nieprawidłowości załamka T (spłaszczenie, odwrócenie, wysokie, spiczaste załamki).
Klinicznie zaburzenia repolaryzacji komór mogą wskazywać na różne patologie serca, w tym niedokrwienie mięśnia sercowego, zawał, zapalenie osierdzia, zaburzenia elektrolitowe, wpływ leków oraz zaburzenia strukturalne serca. Szczególnie istotne diagnostycznie są dynamiczne zmiany odcinka ST i załamka T, które mogą świadczyć o ostrym zespole wieńcowym wymagającym pilnej interwencji.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Dazatynib – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dazatynib wykazuje toksyczność przede wszystkim w układzie pokarmowym, krwiotwórczym i limfatycznym, co potwierdzają badania przedkliniczne na szczurach, małpach i innych gatunkach. W układzie pokarmowym jelito stanowi główny narząd docelowy, a toksyczność ta jest czynnikiem ograniczającym dawkę. W układzie krwiotwórczym obserwowano zmiany parametrów erytrocytów oraz zaburzenia funkcji szpiku kostnego, natomiast w układzie limfatycznym stwierdzono zmniejszenie liczby limfocytów i redukcję masy organów limfatycznych, co wskazuje na potencjalne działanie immunosupresyjne. Zmiany te były odwracalne po zakończeniu terapii. Dodatkowo, u małp zaobserwowano zwiększoną śródmiąższową mineralizację nerek po 9 miesiącach leczenia, co sugeruje ryzyko nefrotoksyczności. W zakresie hemostazy dazatynib hamował agregację płytek i wydłużał czas krwawienia u szczurów, co może wskazywać na ryzyko zaburzeń krwawienia u pacjentów. Pomimo działania na kanał potasowy hERG in vitro, badania in vivo nie wykazały wydłużenia odstępu QT u małp, co wymaga dalszej oceny ryzyka kardiologicznego.
agregacja płytek krwi, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, efekt klastogenny, fototoksyczność, gruczolak prostaty, immunosupresja, kanał hERG, morfologia krwi, nefrotoksyczność, odstęp QT, organogeneza, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność embrionalna, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, układ pokarmowy, węzły chłonne, włókna Purkinjego, zaburzenia hemostazy