faza maniakalna
Faza maniakalna to stan charakteryzujący się patologicznie podwyższonym nastrojem, zwiększoną energią i aktywnością, który występuje w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej (ChAD). Pacjenci w tej fazie doświadczają euforii lub drażliwości, zmniejszonej potrzeby snu, wielomówności, gonitwy myśli oraz podwyższonej samooceny, często z urojeniami wielkościowymi.
Klinicznie faza maniakalna objawia się również wzmożonym napędem psychoruchowym, podejmowaniem ryzykownych działań (hazard, nieprzemyślane inwestycje, zachowania seksualne), rozpraszalnością uwagi i trudnościami w koncentracji. Epizod maniakalny, zgodnie z kryteriami diagnostycznymi, musi trwać co najmniej tydzień lub wymagać hospitalizacji, a objawy muszą powodować znaczące zaburzenie funkcjonowania społecznego lub zawodowego.
W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć stany maniakalne wywołane substancjami psychoaktywnymi, lekami (np. kortykosteroidami, L-dopą) oraz chorobami somatycznymi (np. nadczynnością tarczycy, uszkodzeniami OUN). Leczenie fazy maniakalnej obejmuje przede wszystkim farmakoterapię z zastosowaniem leków przeciwpsychotycznych II generacji, stabilizatorów nastroju (lit, walproiniany, karbamazepina) oraz w razie potrzeby benzodiazepin do opanowania pobudzenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Zuklopentyksol – Wskazania do stosowania
Zuklopentyksol, neuroleptyk dostępny w formie tabletek (10 mg, 25 mg), iniekcji octanu (50 mg/ml) oraz dekanianu (200 mg/ml), jest wskazany w leczeniu schizofrenii, innych psychoz oraz fazy maniakalnej zaburzenia afektywnego dwubiegunowego. Tabletki stosuje się zarówno w ostrych, jak i przewlekłych stanach psychotycznych, natomiast octan zuklopentyksolu (Clopixol Acuphase) jest preferowany do szybkiej interwencji w ostrych psychozach i zaostrzeniach, w tym manii. Dekanian zuklopentyksolu (Clopixol Depot) o przedłużonym działaniu służy do terapii podtrzymującej, umożliwiając podawanie co 2-4 tygodnie, co poprawia adherencję pacjentów. Substancja skutecznie kontroluje objawy wytwórcze (omamy, urojenia, zaburzenia myślenia) oraz objawy pobudzenia psychoruchowego, niepokoju, wrogości i agresji.
choroba afektywna dwubiegunowa, Clopixol Acuphase, Clopixol Depot, dekanian zuklopentyksolu, faza maniakalna, forma iniekcyjna, leczenie podtrzymujące, neuroleptyk, objawy wytwórcze, octan zuklopentyksolu, omamy, pobudzenie psychoruchowe, psychoza, receptor dopaminergiczny, schizofrenia, urojenia, zaburzenia myślenia, zaburzenie afektywne, zaburzenie psychotyczne, zuklopentyksol - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – AuroMirta ORO
Produkt leczniczy AuroMirta ORO, zawierający mirtazapinę w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18 roku życia, ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych oraz wrogości. U dorosłych pacjentów poniżej 25 roku życia również obserwuje się podwyższone ryzyko samobójstw, co wymaga ścisłego monitorowania w początkowym okresie terapii i po zmianie dawki. W trakcie leczenia należy zwracać uwagę na objawy agranulocytozy, szczególnie u osób powyżej 65 roku życia, oraz na objawy żółtaczki, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Dawkowanie powinno być ostrożne u pacjentów z padaczką, zaburzeniami czynności wątroby (klirens mirtazapiny zmniejszony o 35%, stężenie w osoczu wzrasta o 55% po dawce 15 mg), nerek (klirens zmniejszony o 30-50%, stężenie wzrasta o 55-115% w zależności od stopnia niewydolności) oraz chorobami serca, niskim ciśnieniem krwi i cukrzycą, gdzie konieczne jest monitorowanie glikemii.
agranulocytoza, akatyzja, choroba afektywna dwubiegunowa, częstoskurcz komorowy, depresja szpiku kostnego, dławica piersiowa, faza maniakalna, granulocytopenia, hipertermia, hiponatremia, hipotensja, jaskra z wąskim kątem przesączania, klirens kreatyniny, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, lek przeciwdepresyjny, majaczenie, mania, mioklonia, mirtazapina, morfologia krwi, myśl samobójcza, napad padaczkowy, niestabilność autonomiczna, organiczny zespół mózgowy, przerost prostaty, remisja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SIADH, splątanie, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zachowanie samobójcze, zawał mięśnia sercowego, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, żółtaczka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bonogren 300 mg
Bonogren 300 mg, zawierający 300 mg kwetiapiny w formie fumaranu, jest wskazany w leczeniu schizofrenii oraz choroby afektywnej dwubiegunowej. W schizofrenii lek skutecznie łagodzi objawy pozytywne (urojenia, halucynacje), negatywne (wycofanie społeczne, spłaszczony afekt) oraz zaburzenia poznawcze, zarówno w fazie ostrej, jak i w terapii podtrzymującej. W chorobie afektywnej dwubiegunowej Bonogren stosuje się w epizodach maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, w ciężkiej depresji dwubiegunowej oraz profilaktycznie w zapobieganiu nawrotom epizodów maniakalnych i depresyjnych u pacjentów z wcześniejszą pozytywną odpowiedzią na kwetiapinę.
aktywność psychoruchowa, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresyjny, epizod maniakalny, faza maniakalna, fumaran kwetiapiny, gonitwa myśli, halucynacja, kwetiapina, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, objawy depresyjne, objawy negatywne, objawy pozytywne, profilaktyka nawrotów, schizofrenia, spłaszczony afekt, substancja czynna, wycofanie społeczne, zaburzenia poznawcze, zaburzenie psychiczne, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Bupropion – Wskazania do stosowania
Bupropion, dostępny w formie chlorowodorku, jest stosowany przede wszystkim w leczeniu dużych epizodów depresji oraz jako środek wspomagający rzucanie palenia tytoniu. W leczeniu depresji preparaty bupropionu (np. Bupropion Accord, Wellbutrin XR) dostępne są w dawkach 150 mg i 300 mg w formie tabletek o zmodyfikowanym lub przedłużonym uwalnianiu, co zapewnia stabilne stężenie terapeutyczne. Mechanizm działania polega na inhibicji wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy, bez istotnego wpływu na serotoninę, co czyni bupropion szczególnie efektywnym u pacjentów z objawami anergii, spowolnienia psychomotorycznego, anhedonii oraz nietolerancją innych leków przeciwdepresyjnych, zwłaszcza tych wywołujących działania niepożądane w sferze seksualnej. Preparat Zyban (150 mg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu) jest wskazany w terapii uzależnienia od nikotyny, redukując głód nikotynowy i objawy odstawienia poprzez modulację układu dopaminergicznego i noradrenergicznego.
anergia, anhedonia, chlorowodorek bupropionu, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba układu sercowo-naczyniowego, depresja, duży epizod depresji, faza maniakalna, głód nikotynowy, inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, napady drgawkowe, nikotynowa terapia zastępcza, odzwyczajanie od palenia tytoniu, próg drgawkowy, przyrost masy ciała, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, spowolnienie psychomotoryczne, SSRI, uzależnienie od nikotyny, zaburzenia funkcji seksualnych, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Servenon
Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wymaga szczególnej ostrożności w terapii, zwłaszcza u pacjentów pediatrycznych, u których obserwuje się zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i agresji. Lek nie jest zalecany dla dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa długotrwałego stosowania oraz wpływu na rozwój. U pacjentów z zaburzeniami lękowymi może wystąpić początkowe nasilenie objawów lękowych, które zwykle ustępuje po około 2 tygodniach. Leczenie należy przerwać w przypadku wystąpienia drgawek lub ich nasilenia, szczególnie u osób z padaczką. U pacjentów z manią lub hipomanią w wywiadzie SSRI mogą indukować fazę maniakalną, co wymaga natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto, u chorych z cukrzycą escytalopram może zaburzać kontrolę glikemii, co może wymagać dostosowania terapii hipoglikemizującej.
akatyzja, arytmia komorowa, bezsenność, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, depresja, drgawki, drgawki kloniczne, drżenie, dziurawiec zwyczajny, elektrowstrząsy, faza maniakalna, hipertermia, hipoglikemia i hiperglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, krwotok poporodowy, lęk paradoksalny, mania i hipomania, myśl samobójcza, napad drgawkowy, niepokój psychoruchowy, niestabilność autonomiczna, niewydolność serca, padaczka niekontrolowana, parestezja, reakcja paradoksalna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SIADH, SNRI, splątanie, SSRI, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czucia, zaburzenie czynności seksualnych, zaburzenie kontroli glikemii, zaburzenie lękowe, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zachowanie samobójcze, zawał mięśnia sercowego, zespół odstawienny, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Mirtor
Mirtor (mirtazapina) w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej wymaga szczególnej ostrożności klinicznej, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18. roku życia, ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i agresji. U dorosłych poniżej 25 lat również obserwuje się podwyższone ryzyko samobójstw, szczególnie na początku terapii i przy zmianie dawkowania, co wymaga ścisłego monitorowania. W trakcie leczenia należy zwracać uwagę na objawy zahamowania czynności szpiku kostnego, takie jak gorączka czy ból gardła, które mogą wskazywać na agranulocytozę, zwłaszcza u pacjentów powyżej 65 lat. W przypadku żółtaczki leczenie należy natychmiast przerwać. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby dawka 15 mg mirtazapiny powoduje zmniejszenie klirensu o około 35% i wzrost stężenia w osoczu o 55%. W przypadku umiarkowanych i ciężkich zaburzeń nerek (klirens kreatyniny <40 ml/min i ≤10 ml/min) klirens mirtazapiny zmniejsza się odpowiednio o 30% i 50%, a stężenie w osoczu wzrasta o 55% i 115%.
agranulocytoza, akatyzja, ciśnienie wewnątrzgałkowe, częstoskurcz komorowy, dławica piersiowa, działanie przeciwcholinergiczne, faza maniakalna, fenyloketonuria, hipomania, jaskra ostra, klirens kreatyniny, kontrola glikemii, lek hipoglikemizujący, lek przeciwdepresyjny, morfologia krwi, myśl samobójcza, napad padaczkowy, niedociśnienie tętnicze, niepokój psychoruchowy, organiczne uszkodzenie mózgu, pęcherzowe zapalenie skóry, przerost prostaty, remisja objawów, rumień wielopostaciowy, schizofrenia, tachykardia komorowa, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychotyczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Karbamazepina Tillomed 400 mg
Karbamazepina, pochodna dibenzazepiny (kod ATC: N03AF01), jest lekiem przeciwpadaczkowym o szerokim spektrum działania, stosowanym w leczeniu napadów częściowych (proste i złożone, z uogólnieniem wtórnym lub bez), uogólnionych drgawek toniczno-klonicznych oraz mieszanych postaci napadów. Mechanizm jej działania opiera się na stabilizacji nadmiernie pobudzonych błon neuronalnych, hamowaniu powtarzalnych wyładowań oraz ograniczeniu rozchodzenia się impulsów pobudzających przez synapsy. Karbamazepina selektywnie blokuje zależne od potencjału i użycia kanały sodowe w zdepolaryzowanych neuronach, co pozwala na skuteczne tłumienie patologicznej aktywności elektrycznej w OUN.
błona neuronalna, dopamina, drgawki toniczno-kloniczne, działanie neurotropowe, działanie przeciwpadaczkowe, działanie psychotropowe, faza maniakalna, glutaminian, kanał jonowy, kanał sodowy, karbamazepina, mieszana postać napadu, napad padaczkowy, napad padaczkowy częściowy, napięcie mięśniowe, noradrenalina, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pochodna dibenzazepiny, potencjał błony komórkowej, synapsa, wyładowanie neuronalne, zaburzenie afektywne dwubiegunowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Citaxin
Cytalopram, substancja czynna leku Citaxin, wymaga szczególnej ostrożności u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych oraz objawów wrogości. U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się podwyższone ryzyko hiponatremii spowodowanej nieprawidłowym wydzielaniem wazopresyny. Dawkowanie u osób z niewydolnością nerek i wątroby powinno być dostosowane zgodnie z charakterystyką produktu. W początkowym okresie terapii konieczna jest ścisła obserwacja pacjentów, zwłaszcza tych poniżej 25 roku życia, z uwagi na ryzyko nasilenia myśli samobójczych i zachowań autoagresywnych. U pacjentów z zespołem lęku napadowego możliwe jest przejściowe nasilenie objawów lękowych, które zwykle ustępuje po około dwóch tygodniach leczenia. Ponadto, cytalopram może wywoływać akatyzję, hiponatremię, a u pacjentów z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym – fazę maniakalną, co wymaga przerwania terapii.
akatyzja, bezsenność, bradykardia, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cytalopram, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziedziczna nietolerancja galaktozy, elektrowstrząsy, faza maniakalna, glikemia, hipertermia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor monoaminooksydazy typu A, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra zamkniętego kąta, komorowe zaburzenia rytmu serca, krwawienie do skóry, krwotok poporodowy, lek serotoninergiczny, napad padaczkowy, niedobór laktazy, niewydolność nerek i wątroby, niewydolność serca, parestezja, plamica, remisja, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, splątanie, torsade de pointes, wrogość, wybroczyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zachowanie samobójcze, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół lęku napadowego, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amitriptylinum VP
Amitryptylina chlorowodorku, stosowana w terapii Amitriptylinum VP, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zaburzeń rytmu serca, ciężkiego niedociśnienia oraz zespołu długiego QT. Ryzyko to dotyczy zarówno dużych, jak i standardowych dawek, zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca, bradykardią, niewyrównaną niewydolnością serca, zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia) oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z nadczynnością tarczycy, podeszłym wiekiem, zaburzeniami drgawkowymi, zatrzymaniem moczu, przerostem gruczołu krokowego, zaawansowaną chorobą wątroby i układu krążenia, a także na ryzyko ostrej jaskry u osób z płytką komorą przednią oka. Przed planowanymi zabiegami chirurgicznymi zaleca się przerwanie terapii kilka dni wcześniej lub poinformowanie anestezjologa o stosowaniu amitryptyliny.
bradykardia, choroba wątroby, działanie antycholinergiczne, faza maniakalna, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor selektywnego wychwytu zwrotnego serotoniny, lek przeciwcholinergiczny, lek psychotropowy, moczenie nocne, myśl samobójcza, nadczynność tarczycy, niedociśnienie ortostatyczne, niewyrównana niewydolność serca, ostra jaskra, paranoja, płytka komora przednia, porażenna niedrożność jelita, przerost gruczołu krokowego, zaburzenie drgawkowe, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie moczu, zespół długiego QT, zespół odstawienny, zwężenie odźwiernika - Leksykon substancji czynnych
Mirtazapina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Mirtazapina jest lekiem przeciwdepresyjnym, którego stosowanie wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18 roku życia ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i agresji. U dorosłych pacjentów, zwłaszcza poniżej 25 roku życia, obserwuje się podwyższone ryzyko myśli i zachowań samobójczych, co wymaga ścisłego monitorowania, szczególnie na początku terapii i po zmianie dawki. W trakcie leczenia należy zwracać uwagę na objawy agranulocytozy, zwłaszcza u osób powyżej 65 lat, oraz na objawy żółtaczki, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek obserwuje się odpowiednio do 35% i 50% zmniejszenie klirensu mirtazapiny oraz wzrost stężenia leku w osoczu do 115%, co wymaga dostosowania dawki i regularnego monitorowania. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi, ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT, torsade de pointes i nagłych zgonów, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QTc.
agranulocytoza, akatyzja, choroba afektywna dwubiegunowa, częstoskurcz komorowy, depresja, depresja szpiku kostnego, faza depresyjna, faza maniakalna, fenyloketonuria, hiponatremia, jaskra ostra, myśl samobójcza, napad drgawkowy, nietolerancja galaktozy, organiczny zespół mózgowy, pęcherzowe zapalenie skóry, reakcja polekowa z eozynofilią, remisja, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychotyczne, zachowanie samobójcze, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Quetiapin NeuroPharma 100 mg
Quetiapin NeuroPharma, zawierający kwetiapinę w formie fumaranu, jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach od 25 mg do 300 mg, z możliwością dzielenia tabletek w dawkach 50 mg, 100 mg, 200 mg i 300 mg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii. Lek jest wskazany w leczeniu schizofrenii, zarówno w fazie ostrej, jak i w terapii podtrzymującej, oraz w chorobie afektywnej dwubiegunowej, gdzie znajduje zastosowanie w leczeniu epizodów maniakalnych o umiarkowanym i ciężkim nasileniu, epizodów dużej depresji oraz w profilaktyce nawrotów maniakalnych i depresyjnych. Kwetiapina wyróżnia się działaniem przeciwdepresyjnym, co jest istotne w terapii choroby dwubiegunowej.
choroba afektywna dwubiegunowa, działanie przeciwdepresyjne, epizod depresyjny, epizod dużej depresji, epizod maniakalny, faza maniakalna, fumaran kwetiapiny, kwetiapina, lek przeciwpsychotyczny, nietolerancja laktozy, objawy negatywne, objawy wytwórcze, pobudzenie psychoruchowe, profilaktyka nawrotów, schizofrenia, tabletka powlekana, urojenia i omamy, żółcień pomarańczowa